22-04-09

Ik word er zo moe van ;-) ...

Chemo, bestralingen, ... die behandelingen zijn ondertussen achter de rug. Wat de radiotherapie betreft (die bestralingen dus), dat heb ik eigenlijk wat onderschat. 6 weken elke ochtend vroeg uit de veren om op de bestralingstafel te belanden om 8u20... ik wist niet dat het zo belastend was.

Het duurt niet lang. Hoogstens 10 minuten lig je daar in de bestralingsbunker onder dat zoemende toestel.

lineaireversneller (lineaire versneller in de 'bunker')

Je voelt en ziet de stralenbundel niet maar na enkele dagen al voel je dat er iets gaande is in dat lichaam. Je voelt letterlijk activiteit in de zone waar er bestraald werd. Een tintelend, prikkend warmtegevoel ..., gloeierig en rood ook na een tijdje... Maar wat het meest opvalt is dat je enkele uren na de bestraling ineens 'de klop van de hamer' krijgt. Pats, boem ... licht uit. Alle energie weg. Het komt ineens; je kan het niet voorspellen en het is zo'n allesoverheersende vermoeidheid. Je moet je overgeven op dat moment en gaan liggen. Het is een soort vermoeidheid die eigenlijk niet weggaat met slapen.

Volgens prof. Vakaet zou dat kunnen komen doordat er enkele uren na de bestraling een grote hoeveelheid 'afvalstoffen' van de bestraalde cellen in de bloedbaan komen en die zouden dat soort vermoeidheid kunnen veroorzaken. Bij de een is dat al meer dan bij de andere en vermits bij mij het bestraalde gebied vrij groot was kan dat al eens aanleiding geven tot extreme moeheid.

Gelukkig verdwijnt dit op termijn... Het stapelt zich nu alleen maar een beetje (veel) op: chemotherapie samen met Herceptine (immuuntherapie) en daarbovenop nog eens radiotherapie ... tja ... je zou van minder moe worden.

Verder had ik er niet zoveel bijwerkingen van; jeuk, blaasjes en roodheid ... maar de huid was niet echt verbrand. Elke dag goed insmeren met een neutrale crème op basis van ureum hielp een beetje.

De laatste dag van de bestralingen zal ik nooit vergeten...

Ik werd eigenlijk altijd al heel goed behandeld en opgevangen daar in het UZG - de meeste tijd op oncologie. Maar wat ik nu meemaakte op de dienst radiotherapie... wel... dat getuigt van meer dan betrokkenheid bij de patiënt. Ik stapte op 7 april voor de laatste keer van de bestralingstafel en ik kreeg spontaan een knuffel en een zoen van beide verpleegsters. Een stevige warme knuffel zonder veel woorden.

Ik voelde het een ganse dag en het deed deugd mensen...

23-02-09

Uitgeteld ...

herceptin-180Vandaag is het een week geleden dat ik de eerste keer enkel Herceptine kreeg. De chemotherapie is achter de rug en daar ben ik niet rouwig om! Voortaan om de 3 weken  nog enkel immuun therapie (Herceptine). Die wordt ook toegediend via de port-a-cath maar nu dus zonder de Taxotere; geen geprik meer in de aders van m’n  arm. Dat ‘poortje’ is echt wel een luxe.
Van Herceptine ben ik niet ziek (hoogstens een beetje een grieperig gevoel maar wel heel moe en kortademig).

Maandag ll. had ik ook een eerste gesprek met Prof. Boterberg van de radiotherapie; de simulatie en scan gebeuren nog deze week en volgende week beginnen we eraan.

Zoals het er naar uitziet volgen 30 bestralingen – borst en oksel – en mogelijks wordt de okselzone inwendig bestraald.

Dat wordt dus gedurende  een zestal weken  een dagelijkse trip naar het ziekenhuis. Het enige waar ik schrik van heb is dat het  een beetje te druk zal worden,  want ik voel dat ik eigenlijk nog heel veel rust nodig heb. Maar goed, dan zien we dan wel weer...

Van rust gesproken… ik had het vorige week behoorlijk lastig om steeds binnen te moeten zitten zonder een mens te zien; ik heb zeeën van tijd om na te denken of om me te ergeren aan allerlei kleine dingetjes. De negatieve gedachten kwamen spoken en dat wil ik helemaal niet…  ik voelde me eenzaam en heb het heft in eigen handen genomen: donderdag op de koffie in het
Inloophuis vd VLK – toen ik daar buitenkwam kreeg ik een telefoontje van schoonzus ‘of we dan toch dat broodje samen zouden gaan eten’ (dat moest ze me geen twee keer vragen …) en ’s avonds naar radio-opnamen voor het zondagmiddag quizprogramma QUIST’T (ten voordele van Kom op Tegen Kanker).

In de oorspronkelijke mail stond dat dit zou starten om 19u en zou eindigen om 21u. Dat kon nog net voor mij… maar uiteindelijk begon ‘onze’ opname (want er bleken nog meer opnames te zijn) pas om 21u30. Het werd dus een leuke maar loodzware dag. Ik had het zelf gezocht. Ik had behoefte aan gezelschap…
Vrijdag platte rust, want er stond zaterdag opnieuw een leuke dag op het programma.

Date met 2 lady’s – we noemen ons de 3 musketiers.
Eentje kwam er speciaal voor uit Rotterdam. Met tulpen dan nog wel!

Gent21022009 091

En de andere dartele deerne spoorde van Kortrijk tot Gent en tramde (voor het eerst alleen trouwens!! Verrast) van het station tot aan de Korenmarkt. 

Voldaan, moe, maar heel tevreden dook ik zaterdagavond m’n bedje in en zondag… ja zondag was het heel rustig ten huize van Lucretia. De batterijen moesten opnieuw worden opgeladen.

Een impressie van ‘onze’ dag zie je hieronder. Het verslag kun je hier vinden… zij is momenteel de beste buitenlandse ambassadrice die als geen ander promotie kan maken voor ons landje!!!

Blog

Blog1

Blog2