01-02-09

Internet ...

De laatste 2 chemo’s zijn me niet zo goed bevallen en het blijft hier dus stil. Veel te stil… want eigenlijk zijn er wèl nog leuke dingen om over te schrijven. Zelfs tijdens een behandeling tegen kanker. Alleen  zit er nu  zoveel in m’n hoofd wat ik precies niet geordend krijg om het te verwoorden.

Verder heb ik ook nog een probleem met internet tegenwoordig! Ik voel me er niet meer veilig; niet meer geborgen… mensen geven teveel van hun identiteit bloot en dat is om moeilijkheden vragen dus. Mensen nemen zomaar iemand anders identiteit of e-mail adres over en beginnen andere mensen te bestoken met oa. anonieme mails…

Maar ‘dees’ oma is 'niet van gisteren' en heeft gisteren alvast 1 dader ontmaskert! Had deze week een Facebook-account geopend en gewoon een beetje gaan speuren !! Met resultaat !! So ‘you out there’ … don’t do this anymore…!

Maar goed, soms ben ik wèl verrast hoe positief internet ook wel eens kan zijn.  Er zijn dus 2 kanten aan de medaille.

Zo vond familie -in het buitenland - ons enkele jaren geleden terug via internet en … zo werd ik enkele dagen geleden ook verrast door volgend mailtje !! 

(Voor alle duidelijkheid: ik mag dit publiceren van de schrijfster ! Lachen)

 


 

Van: Marleen
Verzonden: vrijdag 30 januari 2009 21:39
Aan: Lucretia
Onderwerp: FW: voor Lucretia


Marleen
______________________________________
From: therese
To: marleen
Subject: voor Lucretia
Date: Fri, 30 Jan 2009 13:35:32 +0100
Voor Lucretia,
 
Er waren eens twee meisjes die, nu bijna veertig jaar geleden, naar de kostschool in Wachtebeke gingen.
Ze leerden daar elkaar kennen en werden dikke vriendinnetjes.
Ze hadden veel plezier samen en liepen allebei met staartjes in hun haar, en dan de grote dag de dag dat ze hun eerste bh kregen ze wisten het niet van elkaar maar toeval of niet het was op dezelfde dag.
Tranen met tuiten hebben ze gelachen toen ze het van elkaar te weten kwamen en de ene moest toegeven aan de andere dat haar moeder de bh met watten had moeten bijvullen omdat het anders nogal plat was uitgevallen. Diegenen waarvan de moeder de bh moest opvullen met watten dat ben ik.
Ik M.Therese, ik heb het geluk gehad op de kostschool in Wachtebeke een vriendin te leren kennen waarmee ik samen een prachtige tijd heb kunnen meemaken.
En dan verder met het verhaal:
We gingen bij elkaar thuis op vakantie en daar heb ik het genoegen gehad om de ganse familie DV te leren kennen, ik herinner me nog de warme en familiale sfeer er daar in huis aanwezig was, ik voelde me meteen thuis. Er was de kleine broer waarmee ik direct goed kon opschieten misschien omdat ik ook een beetje een halve jongen was. En dan de grote zus Lucretia, maar die kende ik eigenlijk al want die zat samen met ons op de kostschool. Die toffe !!!
Maar ik leerde Lucretia daar anders kennen dan op school, ze was ineens ook voor mij de grote zus, de zus die ik niet had want ik ben enig kind dus ik wist niet hoe het voelde dat er iemand was waarop je kon rekenen als het nodig was.
Op een dag ging ze uit en kwam naar beneden met een heel bruin gezicht, ik was stomverbaasd haar zo te zien maar ze had een crème opgedaan die zelfbruinend was, de opmerkingen die we toen allemaal hebben gegeven wil ik hier niet herhalen maar het was wel lachen geblazen. Lucretia sorry voor mijn lachen toen.
 
We werden ouder de school was voorbij maar we bleven brieven schrijven en elkaar af en toe bellen.
We gingen ons eigen weg en kregen elk ons gezin, de jaren vlogen voorbij zonder elkaar nog te zien behalve die ene keer dat we samen eventjes konden babbelen omdat we bij toeval elkaar terug zagen. Daarna weeral jaaaaaaaaren later is er gsm, is er internet, facebook, sms, google en op een dag lees ik een stukje in de krant en lees de naam Lucretia en dacht dat is lang geleden dat ik die naam nog eens heb gehoord. Ik typ in google Lucretia DV en tot mijn verbazing kom ik op de blog van Lucretia, ik begin te lezen en kijk naar de fotos en wat zie ik het is de grote zus van toen, de zus Lucretia, de zus van mijn vriendinneke van toen Marleen. Wat ik ook lees is dat Lucretia borstkanker heeft en dat gaf me zo een gevoel van……..verdomme.
Ik zie daar ook een mailtje van een zekere Marleen die de groeten doet aan haar zus, ik heb dan naar het mailadres van die Marleen een mailtje verzonden in de hoop dat het adres juist was en ik mijn schoolmaatje van toen teruggevonden had.
En ja, enkele dagen later een antwoord, we hadden elkaar toch teruggevonden dankzij de blog van grote zus Lucretia. Daarom Lucretia na al die jaren moet ik nu aan U niet vragen hoe het gaat want ik weet het antwoord al, maar ik wil één ding zeggen DANK  U want het is dankzij uw blog dat wij Marleen en ik elkaar terug gevonden hebben.
Ik wens U bij deze veel moed en sterkte toe en ook voor je gezin soms vraag ik mezelf wel eens af  waarom we dit allemaal moeten meemaken en het antwoord heb ik daarop nog niet gevonden.
 
Met een dikke knuffel sluit ik dit briefje af en beloof dat dit niet het laatste zal zijn,
 
Groetjes,
Thérèse.


Mooi toch hè!! ... Hier was ik super blij mee vooral voor m'n zus !

Wat ik met dit postje wil zeggen is: "mensen, kijk toch uit welke gegevens je prijsgeeft op het internet. Laat het ons hier allemaal een beetje leuk houden en elkaar niet pesten met anoniem gedoe". Wees een beetje lief voor elkaar!

Ik heb al genoeg aan mijn hoofd nu dat ik 's nachts ook nog moet wakker liggen met een onbehaaglijk gevoel; het is een beetje het gevoel zoals anoniem gebeld te worden door een hijger...
 

19:36 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (23) | Tags: therese, internet, facebook, anonieme mails |  Facebook

19-09-07

Moeder aan het internet ...

Ons Moeder ,

Onze moeder was een schat.
Die kookte,naaide, daag'lijks bad.

Nimmer was haar iets te veel.
Ieder kreeg op tijd zijn deel.

En vader kreeg voor ieder klusje
Altijd weer een dankbaar kusje
's Avonds rustig bij de haard,
's zondags lekker appeltaart.

Helaas ,'t is over met de pret:
Mammie is aan 't INTERNET.
Nog steeds is pappie in de weer,
Maar hij krijgt geen kusje meer;

Zit vaak zielig bij de buis.
Mammie liefkoost nu een muis.
Nooit meer is er appeltaart
't is Hotmail Dot Com Apestaart.

Zelden is er warm te eten,
Haar kookkunst is ze mooi vergeten.
Internetten uur na uur,
Eten trekken uit de muur.

Een bal gehakt en een kroket,
Want mammie is aan 't INTERNET.
Laatst verloor zij duizend yen,
Poker spelend met Dzjapaen.

En een man uit San Francisco
Wil nu met haar naar de disco.
Ze deed zich voor als een jonge meid
En nu raakt ze hem niet meer kwijt.

Pappie gaat alleen naar bed,
Want mammie is aan 't INTERNET !!!

mama_op_internet

Dit gedichtje kreeg ik gisteren doorgestuurd van een 'markant'e vriendin. Ze wist waarschijnlijk dat ik mijn ventje wat verwaarloosde de laatste dagen met mijn bezigheden aan de 'markant'e website. 'k Heb de stille wenk begrepen hoor Ria!

 Tijd dus om het roer om te gooien en een knuffelstonde in te lassen!