30-11-12

Hard to tell, ...

Hard to tell, wat een jaar vol geluk moest worden werd de hel.

(dat is de zin die ik in m’n dagboekje schreef kort na de diagnose… zo voelde het aan.)

leven,werken,kanker

Juli en augustus 2011 waren maanden vol extremen: gelukzalige momenten (met o.a. de geboorte van T. onze kleinzoon), bangelijke momenten (wachten tot de juiste diagnose…), opstandige momenten (maar je kunt toch niks doen dan ondergaan…), moedige momenten (om er weer tegenaan te gaan en het hoofd niet te laten hangen…), frustrerende momenten (m’n werk moeten opgeven na pas 2 maanden aan de slag te zijn), verdrietige momenten (om onbegrip; maar dat ziet niemand want m’n ‘klein hartje’ zit binnenin en het heeft toch geen zin om het aan betrokkenen te zeggen hoe ik me werkelijk voel, want dan strijk je blijkbaar tegen de haren in), gelaten momenten (so be it…), bewuste-keuze momenten (leven terwijl er nog leven is… en er goed van profiteren… aan iedereen aan te raden!).

Kortom: that’s life … te nemen of te laten.

2 dingen springen hier uit: ‘nieuw leven’ wat ook leven brengt in mijn onzeker bestaan en het afscheid van m’n ‘nieuw’ werk.

Bij dat laatste ben ik heel verdrietig geweest – nog zelfs – maar ik heb er aan de andere kant een heel goed gevoel aan overgehouden. De manier waarop we (m’n man en ik) opgevangen werden de dag dat we naar Brussel reden om ‘het’ te gaan vertellen (onmiddellijk nà de diagnose…). Nog nooit gezien! Chapeau! Nog steeds krijg ik er een warm gevoel van… er zijn blijkbaar nog mensen – werkgevers – die ‘menselijk’ zijn. En… er is de afspraak dat ik kan terugkomen; en deze keer geloof ik dat! Terugkomen kan ik niet meer en daar moet ik me bij neerleggen maar de band met deze werkgever en zijn familie zal blijven. Positief toch!

 

13:45 Gepost door Lucretia in Borstkanker III | Permalink | Commentaren (13) | Tags: leven, werken, kanker |  Facebook

11-04-10

Bijwerkingen ...

('Moderne' ) bijwerking van kanker: je ontslag krijgen (via e-mail).

Raar... heb ik nergens op een bijsluiter zien staan.

chemotherapy I've lost my job...;

13:22 Gepost door Lucretia in Borstkanker II | Permalink | Commentaren (19) | Tags: ontslag, bijwerkingen, kanker |  Facebook

09-01-10

Afscheid van een vriend ...

Er zouden hier eigenlijk NIEUWJAARSWENSEN horen te staan - mooi geschreven met aan iedereen geluk, een goede gezondheid, enzomeer maar ik kan het even niet. Ze komen er zeker aan want ik wens uiteraard aan iedereen die hier (nog) komt lezen alle geluk van de wereld toe...

Maar nieuwjaar bracht een aantal verdrietige dingen met zich mee waaronder het overlijden van een vriend. Hij werd ziek een maand nadat ik het verdict kreeg van 'm'n 2de keer' maar hij startte toen met een niet zo gunstige prognose... Hij had niet het geluk nog te kunnen hopen op volledige genezing...

Dag Fr., we zijn blij jou gekend te hebben en als ik aan jou denk, denk ik meteen ook aan de fijne avond bij jullie thuis in november ll. - samen aan de afwas... zo'n eenvoudig mooi moment... Meer moest dat niet zijn... Maar er komt niets meer nu... alleen de mooie herinnering.
"Fr., vandaag begeleidden we jou op je laatste tocht... het ga je goed... en wees er maar zeker van dat we telkens als we met de 'Italiëbende' zullen samenkomen we het over jou zullen hebben... Vergeten doen we jou niet!"

 Deze tekst stuur ik R., zijn vrouwtje toe...

Een liefste is een schat in je hart en als je die verliest
is het alsof je een deel van jezelf verliest.
Maar de liefde die deze persoon u heeft gebracht, is niet weggegaan,
want de herinnering blijft achter.
Het kan uw hart niet onsnappen, want het hoort daar thuis.

Klem u vast aan de herinneringen en
laat die een manier zijn om uw verdriet te verzachten.
De liefde en de vreugde, het plezier van het samenzijn dat u met elkaar deelde,
zullen u sterk maken.
U zult zich realiseren dat de tijd die u bij elkaar was, hoe lang of kort die ook was,
voorbestemd was en dat u gezegend was
dat u zo'n kostbaar geschenk van liefde in uw leven hebt gehad.

Laat uw hart kloppen met de dierbare herinneringen en vertrouw erop dat
uw geloof u op de been zal houden.
Weet dat, hoewel het leven verder gaat, de schoonheid van de liefde altijd achterblijft om u te omringen en te
omhelzen.
Uw geliefde heeFt dat voor u achtergelaten... zodat u dat voor altijd in uw hart kunt meedragen.
(Debbie Burton-Peddle )

Met onze innige deelneming.

IMG_2359

30-10-09

Paspoort ...

7 april 2009... laatste bestraling. 

9 april… ik werd 53; 10 april met A’ke en zus op stap… een Bongo’ke doen. Ontbijtje met bubbels om dat alles zo'n beetje te vieren hè.

Goed gemutst (letterlijk en figuurlijk) trok ik met die twee de stad in. En wat die muts betrof… die was ik behoorlijk beu. Eronder zal al een ferm (aheum… in mijn ogen dan toch…) bosje haar te wachten om ‘losgelaten’ te worden. A’ke – rad van tong zoals altijd :D – zegt "dat ze dacht dat ik zonder muts zou gekomen zijn"; dacht dat ik er een statement zou van gemaakt hebben om op m’n verjaardagsbrunchje te verschijnen ‘in real’! Haartjes bloot; kopje fris…

“Geef me nog even de tijd” zei ik toen… "nog heel even"; "volgende week trek ik dat ding m’n hoofd af en STA ik er opnieuw. Zoals ik ben!"

Zoiets moet je voor jezelf uitmaken... je moet er klaar voor zijn. Al moet gezegd worden dat ik me nooit voor m’n kale kopje heb geschaamd. Ik wou er alleen geen mensen mee shockeren… want ja… het is de mens aan de andere kant die daar problemen mee heeft. Ik eigenlijk niet.

Een pruik droeg ik allang niet meer. Eigenlijk nooit tijdens de hele behandeling van m’n 2de keer kanker. Ik kon dat ding eigenlijk helemaal niet meer op m’n hoofd verdragen en het lag de hele tijd ‘in een plastieken zakske’ in m’n kleerkast. Ze herinnerde me teveel aan “m’n eerste keer”…  Ik kan het niet uitleggen; maar ik voelde me beter met mutsjes en sjaaltjes in allerlei bonte of minder bonte kleuren. Ik speelde daar zo’n beetje mee al naar gelang m’n humeur. Fris kleurke bij goed humeur; donker kleurke bij… ja, bij wat? Eigenlijk had ik geen slecht humeur…

Maar goed… terug naar de week dat ik m’n muts zou verbannen.
Ik had een afspraak met een arts de week volgend op mijn verjaardag en… beloofd is beloofd… de muts werd richting wasmand gekeild, de snoet werd gepoederd en opgefleurd met een ‘blushke’, de ogen een beetje verfraaid met een mascaraatje een een lichte toets oogschaduw in m’n ooghoeken en gezwind trok ik naar het ziekenhuis.

Ik voelde me een ander mens; gelukkig dat ik de stap had gezet…
Maar… dat gevoel zou van korte duur zijn.

Na uren wachten in de wachtzaal en kramp in m’n maag en m’n grote teen werd ik binnengelaten bij Mr. Doktoor. Eerst wat socializen… daarna viel een stilte… beetje raar… en toen kwam het eruit: “Nieuwe look, Lucretia?”
Ikke de vrolijkheid zelve dacht eerst nog dat ie het mooi en leuk en moedig vond van mij om zo te verschijnen met een frisse kop… maar iets in de ondertoon deed me twijfelen.
"Euh … ja, eindelijk die muts eraf gezwierd" Mr. Doktoor. "Het moet maar eens gedaan zijn mijn kopje op te sluiten… er groeit tenslotte weer wat haar op."

“Je weet toch wel dat er mooie pruiken bestaan?!! – je kunt daar heel creatief mee zijn… ik heb patiënten die er wel drie hebben en wisselen al gelang hun outfit…”.

M’n verkrampte maag kromp nog meer ineen. “Waar wil hij nu naartoe” – “wat bedoelt hij hier eigenlijk mee”? dacht ik…
Ik kon hem niet antwoorden en zelfs al had ik gewild hij kwam al snel met de volgende vraag.
“Of Lucretia, gebruik je ‘dit’ als je  ‘paspoort”? Euh… Mr. Den Doktoor wat bedoel je nu ‘eigenlijk, feitelijk’? "Wel Lucretia, je wil misschien dat de mensen zouden vragen: “wat heb jij nu toch allemaal meegemaakt…?”.
“Bedoel je Mr. Den Doktoor dat ik hiermee om aandacht wil vragen?” “… Dat meen je niet…”

Ik hoorde het donderen in Keulen… ik was razend… dacht hem een oplawaai te verkopen maar hield me gelukkig in.
Niet doen Lucretia, niet doen! Ga hierna gewoon weg om nooit meer terug te komen. NOOIT MEER!

Ik kan niet zo goed uitleggen waarom het mij zo gekwetst heeft…  ik ben er alleen wel zeker van DAT HET MIJ GEKWETST HEEFT. De manier waarop… Dokter dokter… je zou beter moeten weten.
Toen ik die middag thuis kwam heb ik een foto van mezelf genomen en die op Facebook geplaatst. Zo van ‘NEM, voilà… this is me en niemand die daar zaken mee heeft’.
De tijd was toen niet rijp om er iets over te schrijven. Maar deze week … maanden na dit voorval… werd ik op een nacht wakker en hoorde ik mezelf er luidop over dromen…

Kortcoupke 002
 
Kortcoupke 003

NEM, Voilà

22:29 Gepost door Lucretia in Borstkanker II | Permalink | Commentaren (26) | Tags: kaal, mutsjes, pruik, dokter, kanker, 17 april 2009 |  Facebook

23-04-09

Informatienamiddag: Kanker - Preventie en opsporing

Informatienamiddag : Preventie en opsporing : Wie? Wanneer? Vooral Hoe.

Wanneer ?
dinsdag 9 juni 2009 van 12u45 tot 17u

Waar ?
UZ Gent
Auditorium C
De Pintelaan 185 - 9000 Gent

Programma
12u45-13u10 : Ontvangst en inschrijving

Moderator : Prof. dr. V. Cocquyt

13u10-13u15 : Welkomstwoord. de Heer Luc Detavernier
13u15-13u20 : Inleiding. Prof. dr. V. Cocquyt
13u20-13u50 : Laat naar je borsten kijken ! Waarom zou ik? . Prof. dr. G. Villeirs
13u50-14u20 : Preventie van baarmoederhalskanker door screening én vaccinatie.
                      Dr. S. Weyers
14u20-14u50 : Zon en huid. Prof. dr. L. Brochez
14u50-15u45 : koffiepauze
15u10-16u05 : Prostaatkankerpreventie. Dr. Hoekx
16u10-15u40 : Prostaattumor: overdetectie en overbehandeling. Prof. dr. W.    
                      Oosterlinck
15u40-16u10 : Is long(vlies)kanker te voorkomen?. Prof. dr. J. van Meerbeeck
16u10           : Op zoek naar darmkanker: de geheimen van de duistere darm. Prof. dr. M. Peeters

Inschrijven is verplicht en kan bij mevrouw Veronique Glorieux
E-Mail: veronique.glorieux@euromut.be, Tel 02-44 44 303, fax 02-44 44 318

De informatiesessie is gratis en voor iedereen toegankelijk

Een organisatie van Euromut in samenwerking met het Universitair Ziekenhuis Gent, het Zorgprogramma Oncologie Gent, de Universiteit Gent, Stichting tegen Kanker, Stoma Ilco vzw, europacolon Belgium vzw, VLK, Inloophuis VLK Gent, Wij OOK, Leven zoals Voorheen vzw en Dexia regio Gent.

Accreditering is aangevraagd door het Zorgprogramma Oncologie Gent.
(infobron: www.Euromut.be)

09-08-08

Chichimadammen groeten geen mensen met kanker...!!

2 jaar geleden… anderhalve week na m’n 5de chemo wou ik mezelf eens trakteren op een broodje kaas en een ‘bruisend waterke’ – want anders kreeg ik toch niet veel binnen… en ik stapte een broodjeszaak binnen in m’n gemeente. ‘k Kroop helemaal in een hoekje achteraan in de zaak want vooraan werd er nogal duchtig gerookt en alleen het zien al van de rokende medemens maakte me misselijk, laat staan dat ik er tussen ging zitten.
Half broodje verorberd – wat al een succes was - zat ik zo’n beetje na te genieten van “m’n uitje op m’n eentje” tot er een ‘bekende dame’ binnenkomt – nogal protserig met een groooooooote sacoche  en op een hautain toontje hoor ik haar 5 broodjes bestellen. Ondertussen ziet ze me zitten – onze ogen kruisen elkaar en ik zeg met een blije blik in m’n ogen: “hallo S.” maar er moet toch toevallig iets veel interessanters te zien geweest zijn boven m’n hoofd want haar ogen tollen van links naar rechts zo vlak boven m’n hoofd.  Raar… daar hangen alleen een paar kadertjes in het decor en daar staat toch niet zoveel soeps op… tekeningetjes van koffiemolens, etc… Als ik haar ogen weer bijna op mij gericht zie en opnieuw “hallo S.” zeg schieten haar ogen terug de hoogte in opnieuw zwevend boven m’n hoofd bewondert ze die mooie kadertjes. Afijn… dit gaat zo tot 3 maal door tot ik het welletjes vind en mezelf belachelijk voel door haar steeds te willen groeten. Voor mij is dit de normaalste zaak van de wereld ‘iemand groeten die ik goed ken en als het dan ook nog vrienden zijn van m’n broer…’
Ik sta op om de rekening te betalen en ga vlak naast haar staan – zij stond nog steeds te wachten op die heerlijke broodjes, met de neus in de wind…
Goed, ik betaal voor het gelag en weer durft ze het om me vlak boven m’n gezicht te kijken en haar ogen priemen door me heen. Een beetje onthutst door toch wel zoveel lef zeg ik nogmaals “hé, dag S.” maar nee hoor… ze ‘herkent’ me niet (ze doet duidelijk alsof…….en ja, iemand die kanker heeft die groet je toch niet en zeker niet als die dan geen haar heeft en dan ook nog zo’n mutseke met extra assortie sjaaltje op haar hoofd heeft…en geen grooooooooote sacoche draagt) pfffffff…
Ik naar buiten en ‘k hoor achter mij ‘klak, klak, klak, klak…’. Aha… ze trippelt blijkbaar achter me aan en als ik aan m’n wagen kom loopt ze – nog steeds met de neus in de wind – m’n auto voorbij naar de hare die vlak achter de mijne geparkeerd stond. In een opwelling schiet ik me achter mijn wagen… en ik vraag haar op de vrouw af: “ah S., ik dacht dat je me niet herkend had!” Antwoordt ze: “toet-toet-toet” (=jawel, jawel…) en stapt in haar jeep en snort weg! Dit voorval is toen heel lang blijven hangen…  en toen ik haar later dat jaar tegen kwam in Gent met haar man ‘herkende’ ze me plots wel en op een slijmerige manier hoorde ik haar zeggen: “èn…, hoe is het met Lucretia? Goed zekers hé….”
Toen kon ik het echt niet opbrengen om haar te antwoorden, negeerde gewoonweg haar vraag en onder het mom dat ik naar huis wou trok ik aan Marc’s ‘gilet’…
Vandaag – 2 jaar later – zit ik bij de kapster. Komt er iemand binnengewaaid met veel flair en een grooooooote sacoche en ik kreeg onmiddellijk kramp aan m’n maag. ‘k Wist niet dat het nog zo diep zat… Zet ze zich naast me en ze vraagt: ….. juist ja, ….”en, hoe is het met Lucretia?” en ikke zonder haar ook maar 1 blik waardig te gunnen: “ça va!”. Een korter antwoord had ik niet op dat moment.
Het was verdomd stil in het kapsalon… nog nooit zo rustig naar de kapper geweest. ‘k Kon ik tenminste op mijn gemakske een roddelboekske lezen.
Slecht karakter? Ikke? Nee, zeker niet maar een ezel stoot zich …. Je weet wel…. Heb ondertussen geleerd het kaf van het koren te scheiden.


Ondertussen nog geen 2de kleinkindje hier... 08/08/08 is voorbij... misschien straks. Jullie horen het zeker!


 

07-02-08

Rotkanker ...

Soms wil ik dat heel hard roepen... "rrrrrrrrrrrotkanker" maar het haalt niks uit... Door me kwaad te maken gaat kanker niet zomaar weg. Soms kan je alleen maar lijdzaam toekijken.

Vandaag werd er opnieuw iemand van mijn leeftijdgenoten begraven.  Hij stierf aan de gevolgen van longkanker. Het ging de laatste tijd helemaal niet goed meer met hem. Steeds als ik 'nieuws' over hem hoorde kromp mijn maag ineen.

Confronterend vind ik dat...

Vorig jaar ging ik naar een begrafenis van een lotgenote en haar echtgenoot las volgende tekst voor:

Ik heb een steen verlegd

Ik heb een steen verlegd, in een rivier op aarde
Het water gaat er anders dan voorheen
De stroom van een rivier hou je niet tegen
Het water vindt er altijd wel een weg omheen

misschien eens gevuld door sneeuw en regen
neemt de rivier mijn kiezel met zich mee
om hem glad en rond gesleten
te laten rusten in de luwte van de zee

ik leverde bewijs van mijn bestaan
ik weet dat ik nooit zal zijn vergeten
omdat door het verleggen van de steen
de stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan:

Uit: CD"Rode Wijn"
Bram Vermeulen

Vandaag draag ik deze tekst op aan B. Rust zacht.

Italie_Cervia_Ravenna
 

28-12-07

Kankerspook ...

Vanmorgen heeft het kankerspook hier weer toegeslagen... of tenminste de 'geest' van het kankerspook (euh... geest en spook ... is eigenlijk hetzelfde hé).
Vroeg opgestaan, knalroze zwempakske aan en fit und fertig op wacht tot mijn chauffeurke zou afkomen tot plots de telefoon gaat.

Ze was al een hele poos aan 't proberen me te bereiken maar gsm en draadloze telefoon lagen niet waar die moesten liggen...

Ik hoorde alleen van haar dat het niet lukte om te zwemmen maar ze kon verder niks zeggen; ik moest haar sms'je lezen en ik zou het wel begrijpen.

Mijn hart schoot in mijn keel... ze had 'iets' gevoeld in haar oksel; iets wat er heel duidelijk zit en er niet hoort te zitten...
Aan haar linkerkant... de reeds geopereerde kant...

Het is lang, heel lang geleden... maar ik heb geweend... geweend uit angst... en geweend om haar... Ik wist niet dat die angst zo dicht bij de oppervlakte zat... en nu wacht ik vol ongeduld! Ongeduldig en onrustig op het resultaat van het onderzoek vandaag...

Laat toch alles goed zijn... het zou verdomd niet eerlijk zijn...

Update: een pak van mijn hart! Na onderzoek bij een vervangende arts werd er niets verontrustends gevonden. Jullie kunnen niet geloven wat voor een gevoel dat geeft... wat voor een ontlading...

Ik ben zo blij dat ze vandaag ergens terecht kon en dat ze werd gerustgesteld. Blij dat ze de eindejaarsdagen met een positief gevoel mag beleven...

We moeten altijd op onze hoede zijn maar niet panikeren; wel handelen en naar een arts stappen als er onzekerheid is. Is het niets dan is het niets... beter een keertje teveel op controle dan te lang gewacht...

14:40 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (26) | Tags: controle, arts, angst, kanker, borstkanker |  Facebook

23-12-07

Rotkanker ...

Vandaag ben ik uit mijn doen. Eigenlijk gisteren ook al...


Heb van een paar mensen vernomen dat het hen eigenlijk helemaal niet zo goed gaat. En of ik het wil of niet ik word dan ook telkens weer geconfronteerd met de mogelijkheid dat ... ja dat het op een dag ook weer mis kan gaan.

Kanker is een rotziekte mensen... en het is niet altijd zo dat ze wordt overwonnen met chemo of welke kuur dan ook. Soms houdt de kanker zich stil... en onverwacht komt ie weer de kop opsteken. Soms ook niet natuurlijk. Ik probeer daar nog altijd van uit te gaan...


Zo heb ik bijna gans de nacht gedacht aan Elly.
Toen ik begon met opzoekingen op internet over borstkanker kwam ik per toeval op haar blog terecht.
De moed en de levensvreugde en de vechtlust die ik ervoer bij het lezen over haar ziekte gaven mij de moed om verder te gaan op mindere of laat ons maar zeggen de soms ronduit slechte dagen.


Mag ik jullie vragen om haar een virtueel steuntje te geven en haar een bezoekje te brengen op haar blog? Ze kan het best gebruiken.


Zo is er ook Dita. Ook zij is hervallen...Ik weet dat ook zij graag een opkikkertje heeft.


Waarschijnlijk kennen we met z'n allen wel iemand die in deze donkere tijd wel wat extra steun kan gebruiken.
Laat ons dus misschien proberen om er eens extra aandacht aan te besteden.


Voor iedereen die momenteel ziek is hoop ik dat zij toch een beetje kunnen meegenieten van de Kerstsfeer. Samen met iemand die hen lief of dierbaar is.
Aan allen een stevige knuffel!

322

17:44 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (7) | Tags: kanker, herval, elly, dita, steun |  Facebook

03-12-07

Werken ...

Inderdaad... ik ben opnieuw gestart met werken. Na 22 maanden met vallen en opstaan - uitzichtloos soms omdat er geen einde leek aan te komen - ben ik terug onder de werkenden.

Iedereen die mij een beetje kent weet dat ik geen mens ben om tussen 4 muren te zitten. Ik moet iets om handen hebben en het liefst nog met mensen in contact komen.


Begin 2003 gaf ik mijn ontslag als vertegenwoordigster - met pijn in mijn hart... maar ik kon toen niet anders - in een branche waarmee ik vergroeid was en waarin ik 'zwom als een visje'.

Ik wist toen uit goede bron dat er geroddeld werd over de reden waarom ik mijn ontslag had ingediend en er kwam mij regelmatig ter ore dat ik 'opgenomen was in de psychiatrie' en dat het niet zou boteren in mijn huishouden, enz... enz... Het werd me op een gegeven moment te gortig en ik ben toen naar de universiteit ('klantendienst' waar ik regelmatig mee in contact kwam) gestapt om me letterlijk te gaan tonen met de melding dat in mijn hoofd alles perfect in orde was... We hebben er daar toen mee gelachen want ik kende de reden van deze roddels...

Na een jaar van 'computeren' thuis, belde een vriend me op met de melding dat hij onmiddellijk iemand nodig had voor een bedrijf in Lier om daar het debiteurenbeheer te doen. Het zou een project worden van 2 maanden, maar algauw werden het 4 maanden en de firma was geïnteresseerd om me daar fulltime aan te nemen als assistente van het management. Na enkele weken was ik ook verantwoordelijk voor personeelszaken, administratie, financiële zaken, enz... Een drukke maar oh zo boeinde job. Een mannenwereld ... maar ik heb nog nergens in een firma zo toffe collega's gehad. Het was ook geen nine-to-five job en juist dat heeft me nu de das omgedaan.

Toen er borstkanker werd vastgesteld op 4 november 2005 bleef ik werken tot de dag voor ik werd geopereerd - 20 december 2005; en geen haar op mijn hoofd dat toen dacht dat ik niet meer terug zou keren. Ik dacht dat ik er na 6 weken wel terug zou staan... Fout gedacht dus! Een paar maanden chemo deden duidelijk hun werk en mijn stille hoop om snel terug aan de slag te gaan verdween als sneeuw voor de zon...

Maanden had ik het er moeilijk mee. Ik realiseerde me dat ik moeilijk terug kon naar Lier; zeker niet voor een voltijdse baan en heel zeker niet voor nog zo lange werkdagen. Maar ook niet voor een deeltijdse job: ik kan maar moeilijk elke dag 3 uur in de wagen gaan zitten om 4 uur te gaan werken... Ontslag indienen wegens medische overmacht was geen optie. Een nieuw koninklijk besluit kwam roet in het eten strooien...


 Roddels

Enfin... het lot heeft anders beslist: ik werd gevraagd door mijn vroegere werkgever om opnieuw voor hem te werken en dat aanbod kon ik moeilijk afslaan. Ik kon perfect de knop omdraaien en opnieuw in mijn oude job stappen zoals vanouds. Ik heb er niet bij stilgestaan wat er in het verleden allemaal werd verteld en ben er dus met volle moed en met volle goesting weer voor gegaan.

Ik doe de job biezonder graag en mijn klanten zijn tevreden dat ik er terug ben voor hen. Er zijn er die mij onthalen met 3 zoenen en met een stralende lach en af en toe vraagt er eentje waar ik toch heb gezeten... Zoals vandaag iemand veelbetekenend vroeg ... en ik heb deze keer geantwoord met een big smile: "nee, nee, dat van 4 jaar geleden van de psychiatrie dat klopt niet maar dat van 2 jaar geleden KANKER ... ja dat klopt wel!"

Eens terug in de wagen dacht ik: wat moet ik hier nu mee? moet ik er om lachen en het relativeren? Ja.... waarschijnlijk wel dus! Want ik weet uit ervaring dat ik sterker ben dan ik ooit dacht! En ach... mensen zeggen wel eens dingen om hun eigen acceptatie te vergroten... hierdoor kunnen anderen in een negatieve spiraal terechtkomen zeker als er meerdere kwaadsprekers zijn want zij versterken elkaar letterlijk van kwaad tot erger.

De vraag is hoe krijg je die nare 'bijklank' van roddels weg hé... Misschien moeten we toch maar met z'n allen zeggen: 'bezint eer je begint'... Nee, roddels.... liever niet hoor!

Zo... dit moest er even uit...

En morgen stap ik terug in mijn autootje en snor ik richting West-Vlaanderen met een fris gemoed. Blij dat ik weer werk...

23:51 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (16) | Tags: werken, roddelen, kwaadspreken, kanker |  Facebook

29-07-07

Dag tegen Kanker - 8 september 2007

Dag tegen Kanker

 

 

Home-DagtegenKankerOp zaterdag 8 september 2007 organiseert de Vlaamse Liga tegen Kanker voor de achtste keer de Dag tegen Kanker. De Dag is opgezet als info- en ontmoetingsdag voor iedereen die met kanker te maken heeft.

Wie kanker heeft, kan er lotgenoten vinden om ervaringen uit te wisselen.

Daarnaast houdt de VLK ‘open deur’ en laat ze aan het grote publiek zien wat ze allemaal te bieden heeft aan mensen met kanker.

Afspraak dus op zaterdag 8 september 2007 in de Zuiderkroon/Antwerpen van 14 tot 20u30.

De toegang is gratis.

Voor verdere informatie klik hier.

Als je meer wilt weten over de Dag tegen Kanker van vorig jaar klik dan hier.

 

Helaas zal ik voor de 2de keer niet kunnen aanwezig zijn.

Mijn zus viert net op die dag haar 50ste verjaardag. Ik vind het heel jammer dat ik er opnieuw niet bij zal zijn. 


IMG_5909

foto Ronquevalles/Spanje juni '07

Een fijne zondag allemaal !


16-02-07

I am so happy ...

Hallo allemaal,

voordat ik terug over mezelf begin te schrijven wil ik jullie even enkele foto's laten zien van Rune -  mijn schattig kleindochtertje. Sinds ze werd geopereerd op 22 december is ze zoveel veranderd. Haar mooie twinkelende oogjes heeft ze behouden en het lachen heeft ze niet verleerd. Integendeel... De operatie is zo goed geslaagd... Het doet zo'n deugd haar zo te zien evolueren. Ze betekent zoveel voor ons allemaal hier.

Eén ding wil ik ook kwijt over mezelf: I am so happy !!! Vorige week had ik een eerste check-up (kankeronderzoek 1 jaar na de eerste chemokuur... botscann, longfoto, echo van de lever en het abdomen, bloedtesten,...) en vandaag kreeg ik de uitslag: alles ok!! Tijd om te vieren dus. Ik ben naar de onderzoeken gegaan met een gerust hart - ik wou me voordien geen zorgen maken en dat is me ook gelukt! Ik ben zo ongelooflijk blij... ik kon iedereen die ik tegenkwam vandaag wel knuffelen.

Dank aan iedereen die hier kwam lezen of een berichtje achterliet tijdens mijn lange 'afwezigheid'! Ook aan jullie een 'knuffel'.

A'ke: jou wil ik speciaal bedanken voor je support... volgende week vrijdag gaan we er enen op drinken... wie kan beter weten dan jij hoe ik me voelde vandaag...

12-01-07

Sportief weekje ...

Afrikaanse dans... ik heb het geweten... hondsmoe was ik de dagen erna. Gelukkig dat mijn conditie de laatste maanden toch wat is verbeterd anders had ik dat niet aangekund. 'k Moet zeggen dat ik het wat onderschat heb... het zijn niet alleen de heup- en bekkenbewegingen maar ook nog eens het continue 'springend-dansen...' Dinsdag ga ik nog 1 keer; kwestie van de startreeks af te maken en voor de Afrikaanse hapjes die ons beloofd zijn natuurlijk (hahaha) maar ik schrijf me niet in voor een cursus van 10 lessen. Daniël Yaya mag nog zo schoon in mijn ogen kijken en hij mag nog zo'n schoon Tom-Boonenbroekske aantrekken (hé A'ke...!!) ...

No way...

Geef mij maar het zwembad om een paar baantjes in te trekken of zoals vandaag een uurtje badminton...

samp8f24b64b5d7c8d6aMet 4 van de 6 vrouwen die het Eu'Rekaproject volgden in het UZ Gent zijn we vandaag naar Brugge getrokken. F'ske. onze 'lieve' sportleraar - ja, ja, F'ske, we vinden je lief maar ook: streng maar rechtvaardig - wel F'ske geeft in Brugge de omnisportlessen voor Rekanto en we hadden afgesproken om daar eens te gaan sporten... Ze zullen het daar geweten hebben: 4 tetterkonten van 'Gent' die Brugge op stelten kwamen zetten... Het was precies de fanclub van F'ske... We hebben een uur gesport maar het heeft ook een uur geduurd eer ze ons daar buiten kregen.

Heb er van genoten... 4 vrouwen die borstkanker 'meemaken' (hebben is zo'n raar woord vind ik...heb je borstkanker of heb je het gehad...?), die elkaar tot voor 4 maanden niet kenden maar die door het lot en de sport 'verenigd' zijn en daardoor elkaar misschien toch wel iets meer aanvoelen dan andere vrouwen... die ondanks wat ze meemaken/meemaakten toch nog zoveel plezier kunnen maken... héwel ik heb er deugd van.

Volgende week starten we met Nordic Walking  (klik eens op de link !!) - een vervolgprogramma van het Eu'Rekaproject. Het kadert weerom in een studie van het UZ Gent rond kanker en vermoeidheid en het is de bedoeling dat we 3 tot 6 maanden deelnemen. Dus vanaf volgende week wandelbottienekes aan, sticks in de hand en stappen maar… Ben benieuwd!

weekendfrog12

07-01-07

Koffiekoeken en een stokje ...


Create your own message at BlingyBlob.com

Zin in een koffiekoek? Kan toch zo lekker smaken hé op zondagmorgen... Klik eens hierboven want ik heb een klein verzoekje...

Van Romina - een blogvriendinnetje - kreeg het het volgende stokje:  "wat is jouw favoriete liedje?"

Wat kan ik daar op antwoorden? Ik heb zoveel favorietjes en melodietjes... Maar eentje vind ik zeer speciaal - een soort talisman-muziekje tijdens de moeilijkste periode uit mijn leven.

Klik maar eens op het Tattybeertje hieronder...

tatty2

Waarom ik dit mooi vind? Wel tijdens 'de chemoperiode' heb ik dikwijls op de foto hiernaast - in de rechterbalk - geduwd met als titel BRIGHT SUNSHINY DAY. Het vrolijkte mij op en tegelijkertijd ontroerde het me... en ik ben zot van het kikkertje...

Het stokje geef ik door aan: Beesken, MizzD, Blablah, Talleke en Vivke. Ben benieuwd wat hun favorietje is...

06-01-07

Hoop... Hope...

Do you know what Hope is?
It’s magic and it’s free.
It’s not in a prescription.
It’s not in an IV. 

It punctuates our laughter.
It sparkles in our tears.
It simmers under sorrows.
And dissipates our fears.

Do you know what Hope is?
It’s reaching past today.
It’s dreaming of tomorrow.
It’s trying a new way.

It’s pushing past impossible.
It’s pounding on the door.
It’s questioning the answers.
It’s always seeking more.

It’s rumors of a breakthrough.
It’s whispers of a cure.
A roller coaster ride
of remedies, unsure.

Do you know what Hope is?
It’s candy for the soul.
It’s perfume for the spirit.
It’s having faith that, someday. 
There will be a CURE for it.

smteacup2

13-12-06

Geen zin in Kerstdag ...

kersthuis 5Vorig jaar rond deze periode van het jaar was het heel moeilijk voor mij. Begin november 2005 vernam ik dat ik borstkanker had en door allerlei omstandigheden - buiten mijn wil om - werd de operatiedatum steeds verder vooruit geschoven. Door een paar missers wegens slechte communicatie werden eerst de chirurgische puncties uitgesteld met een week (ik lag al 20 minuten op de behandeltafel toen ik te horen kreeg dat het niet doorging - mijn gynaecoloog was vergeten meedelen dat ik diende te stoppen met de bloedverdunners die ik neem...en ik was niet in staat om daaraan te denken), daarna werd uiteraard ook de afspraak voor bespreking met de gyneacoloog met een week opgeschoven. Vervolgens ging het fout bij de plastisch chirurg Dr. H. Ik kon pas eind november een afspraak krijgen en toen ik daar was (na onderzoek en bespreking) kreeg ik te horen dat ik opnieuw een afspraak diende te maken met een collega plastisch chirurge omdat Dr. H. voor 3 maanden naar Indië vertrok. Moordend was dit... op een gegeven moment wou ik zelfs niet meer weten van reconstructie - ik wou gewoon die kanker weg. Ik had zo'n angst omdat er niets gebeurde en ik steeds weer langer diende te wachten. Voor die nieuwe afspraak bij Dr. R. moest ik nog eens 14 dagen wachten...

Ondertussen was ik bezig met het voorbereiden van het 50-jarige Huwelijksjubileum van mijn ouders en ik kon en wou hen met de beste wil van de wereld niet inlichten over mijn toestand. Ik wou hen dit besparen tot na HUN feest. Steeds moest ik maar doen of er niks aan de hand was. Op dat moment waren er maar een handvol mensen die wisten wat me te wachten stond.

Op een gegeven moment heb ik mijn zus gevraagd - mocht ik toch voor 25 november kunnen geopereerd worden - dat zij er dan voor zou zorgen dat hun feest toch kon doorgaan. Uiteindelijk heb ik dus moeten wachten voor opname in het ziekenhuis tot 20 december!! Gelukkig heb ik de ganse tijd kunnen blijven werken - ik wou er niet aan denken en de enige manier om dit te doen was opgaan in mijn werk. Niet goed natuurlijk... maar zo probeerde ik die lange tijd te overbruggen.

Eigenlijk ben ik zonder angst naar het ziekenhuis vertrokken. Het was een verlossing uit mijn .. hm.. lijdensweg. Die ochtend, heel vroeg, in het ziekenhuis zaten we daar met 3 dames... alle drie om dezelfde reden: BORSTKANKER!

Eén mevrouw was ongeveer 10 jaar jonger dan ik (haar dochter die geneeskunde studeerde had haar mama aangespoord om zich te laten screenen - zomaar - omdat het lang geleden was - gelukkig - anders had het nog veel langer geduurd eer dit werd vastgesteld) en een andere dame - midden 60 - zat stilletjes te wenen. Toen ik een gesprek met haar aanknoopte bleek dat ze een beetje boos was op haar zoon. Die had ergens gelezen dat borstkankerscreening gratis was en had aangedrongen dat ook zij eens een mammografie zou laten doen. Wel, die dame vond dat haar zoon haar dat beter niet had verteld... nu zat ze daar door zijn toedoen (GELUKKIG MAAR vond ik) en vond dat het door die mammografie kwam dat zij borstkanker had... Ik vermoed dat die dame in een soort shocktoestand verkeerde. Ze begreep er niets van dat haar dit kon overkomen.

De volgende ochtend heel vroeg werd ik opgehaald voor de GROTE OPERATIE. Borstamputatie met onmiddellijke reconstructie met weefsel van de buik. Zo'n operatie duurt tussen de 6 à 8 u en ik wist dat ik wakker zou worden op de PACU met in mijn buik en borst een aantal drains. Of ik pijn had? Ja, maar draaglijk - door de pijnstillers in de baxter - en ondertussen lag ik te denken aan de mensen in Pakistan die, door de aardbeving daar, de koude en honger moesten trotseren. Die hadden het veel slechter dan ik. Ik lag daar in een warm bed, onder een speciaal opblaasbaar thermisch deken - vederlicht om mijn gerecontrueerde borst niet te verdrukken -  met om het half uur iemand die mijn wang streelde; mij kwam vragen of het ging; de wond kwam controleren op doorbloeding... een en al aandacht kreeg ik... moest ik me dan slecht voelen? Het was een vorm van zelfhypnose die ik toepaste maar ergens in mijn binnenste schreeuwde ik het uit. Ik wou mijn borst niet kwijt maar wat doe je er aan...

Ik lag dus met de Kerst in het ziekenhuis en een week erna vernam ik dat ik een tweede keer zou worden geopereerd. De sentinelklier was ingenomen door kankercellen dus zouden ze ook nog een okselklieruitruiming doen. De 28ste december werden er 13 okselklieren weggenomen - gelukkig bleken die geen kankercellen te bevatten. Het zag er dus naar uit dat ik ook het nieuwe jaar zou ingaan in een ziekenhuisbed en daar had ik helemaal geen zin meer in... Na overleg ben ik dan toch op oudejaarsavond thuis beland en toen heb ik me voorgenomen dat ik de volgende Kerst iets samen met mijn gezin wou doen. Enkel met mijn gezin - in alle rust en niet met de ganse familie... We hebben nl. de gewoonte om zowel op Kerstdag als op nieuwjaar met de voltallige 38 personen bij een van ons samen te komen.

Dat zag ik toen niet zitten en dat zie ik nu niet zitten. Geen zin in Kerstdag dit jaar... Mijn besluit staat vast: op Kerstavond ga ik bij K. en Rune. Rune wordt geopereerd de 22ste december en dan wil ik hen niet alleen laten. En op 25 december wordt er dit jaar in alle stilte 'gevierd'. Knus... zonder alle drukte... samen genieten van mijn/ons gezin. Dit is iets waar ik echt naar verlang.

kerstbloemen8

19-11-06

Claude ...

dyn005_original_643_581_pjpeg_45508_67767fce4fc220f53c1a584d70bab8e2

Claude was een zeer goede jeudvriend van mijn man. Een bijzonder iemand... hij hield van de mooie dingen in het leven: zijn gezin, genieten, fotografie, mooie teksten, Toon Hermans, fijne humor, enz... Hij stierf echter veel te jong... 42 jaar pas... aan darmkanker.

Toen we eens daar waren zag ik boven zijn deur een tekst hangen die me heel erg raakte en me ook deed nadenken... Hij heeft die tekst later uitgeprint voor mij en ik wou die ook inkaderen om boven de deur te hangen zodat ook mijn kinderen en ikzelf die tekst regelmatig zouden lezen... Dat kadertje is er nooit gekomen... maar vandaag vond ik die tekst terug... en het deed me met weemoed terug aan Claude denken.

Ga nooit heen...
Ga nooit heen zonder te groeten,
ga nooit heen zonder een zoen.
Wie het noodlot zal ontmoeten,
kan het morgen niet meer doen.
Ga nooit heen zonder te praten,
dat doet soms een hart zo'n pijn
Wat je 's morgens hebt verlaten,
kan er 's avonds niet meer zijn.

*Toon Hermans*

15:37 Gepost door Lucretia in Vriendschap | Permalink | Commentaren (19) | Tags: vriend, kanker, cancer, gedicht, weemoed |  Facebook

08-11-06

Eén jaar later ... 8 nov. 2005 - 8 nov. 2006

verdriet28 november 2005 - een doodnormale dag - geen feestdag - gewoon een werkdag. Voor mij terug één van die dagen die in mijn geheugen gegrift staan. En vandaag is het dus 8 november 2006 - één jaar later...

Na de echo en de mammografie op 4/11/2005 diende ik DRINGEND een afspraak te maken bij mijn gyneacoloog. Via de huisdokter er een beetje druk achter gezet (heeft zelf voor me gebeld) en zodoende kon ik 4 dagen later al gaan... Echtgenoot meegenomen - kwestie van een 'luisterend' oor mee te hebben want al wat ze me toen vertelden daarvan bleef enkel het woord 'KANKER' nog hangen. Verdoofd was ik toen.

Fotootjes afgegeven aan gyneacoloog met een 'kwinkslag' : "ja, ik heb deze keer iemand meegenomen - als het interessant wordt dan komt mijn echtgenoot graag mee..."

Bij het bekijken van de foto's bleef hij verdacht fronsend kijken en zonder woorden stond hij plots recht en... verdween voor 20 minuten. Nog nooit hebben 20 minuten zoooooooo lang geduurd. Kwestie van ons wat bezig te houden kwam de verpleegster 'over koetjes en kalfjes' vertellen en ik kon alleen maar denken: ik wil dit niet horen...

De gyneacoloog keerde terug met de melding: "ziet er inderdaad niet goed uit...  je zal beide borsten verliezen... maar... maar... (alsof hij me daarmee troostte...) we kunnen dit tegenwoordig met reconstructie weer helemaal goedmaken... je zal er haast niets van zien... je kan daarna gerust monokini op het strand lopen ... " Ik dacht: "ik wil helemaal niet monokini lopen. Wat kan mij verdomme het strand en mijn borsten me schelen op dit moment. Als het kanker is, dan... ja dan weg ermee. Die kanker moet weg en als dat ten koste is van mijn borsten... ja dan moet dat maar..."

Ik hoorde hem nog zeggen: 'ik ben naar Prof. M. v.d. radiologie geweest en je dossier met haar besproken..... ik heb al de afspraken al geregeld... blablabla...

Op dat moment kon ik eigenlijk niet meer reageren en zag alleen in koeien van letters het woord HELP verschijnen... telkens weer. (Heb dat woord HELP echt waar verschillende dagen voor mijn ogen zien verschijnen in een soort neonlicht... telkens weer: HELP HELP HELP). Wat er verder bij de gyneacoloog is besproken weet ik niet meer. Ik las nadien op mijn afsprakenkaartje dat ik de volgende week voor een NMR-scann terug moest gaan en 2 dagen later voor de puncties. Wachten heeft nog nooit zo lang geduurd. En op dat moment wist ik nog niet dat ik nog veel langer zou moeten wachten...  tot eind december om te worden geopereerd.

Wordt vervolgd...

Eigenaardig genoeg wou ik vanaf dat moment sterk zijn... ik voelde me heel triestig vanbinnen maar ik kreeg iets over me dat me zei: ' het komt wel goed'. Dat wou ik zo graag... alleen weet je dan nog niet waaraan je begint...

(bij het begin van mijn blogje op 4 december 2005 kon ik dit alles niet opschrijven... er ontbreekt eigenlijk een maand... en nu met de 'verjaardag' van de diagnose krijg ik het er plots wel uit...)

21-09-06

In nood kent men ZIJN VRIENDEN ... (deel 2)

Gisteren haalde ik een stukje artikel aan die verscheen in het recente nummer van LEVEN van de VLK. Vandaag wil ik hier het vervolg vermelden... hoe je als patiënt om kan gaan met die reacties en hoe de 'omgeving' het best om kan gaan met kankerpatiënten.

Hoe ga je als patiënt het best om met die reacties?
Dhana De Ville: ‘Als mensen komen aandraven met indianenverhalen of over hun eigen problemen beginnen, mag je gerust “neen, dank u!” zeggen. Krop het niet op, dat vreet energie. “Ze zijn het niet waard”, zeg je misschien, maar het blijft toch wel hangen. Dan is het beter hen erover aan te spreken. En mensen die niets van zich laten horen gewoon op te bellen. Ook al is het niet vanzelfsprekend om zélf de eerste stap te zetten. Als de ziekte langer aansleept, neemt de aandacht meestal af. Maar het is niet omdat mensen minder van zich laten horen, dat ze je vergeten zijn. Als ze beloofd hebben er te zijn, moet je ze durven aanspreken, ook al is dat maanden later. Ik merk vaak dat patiënten meer leren opkomen voor zichzelf, en dat is goed.’

'Als mensen niets van zich laten horen, bel hen het beste gewoon op. Ook al is het niet vanzelfsprekend om zélf de eerste stap te zetten.'

Hoe ga je als ‘omgeving’ het best om met kankerpatiënten?
Dhana De Ville:
‘Mensen hebben geen behoefte aan medelijden, wel aan medeleven. Heel belangrijk is dat je nadenkt hoe je zelf behandeld zou willen worden. Vraag de patiënt hoe je kan helpen. Als je echt niet weet wat te zeggen, is het soms ook beter te zwijgen. Of gewoon toe te geven dat je sprakeloos bent. Laat in elk geval weten dat je er bent. Stel het ook niet uit. Na een tijdje durf je misschien niet meer, omdat je zolang niets van je hebt laten horen. Vaak heb je het gevoel dat je iets moet zeggen of doen, maar ook een kleine attentie kan veel betekenen: een kaartje, een bloemetje, een potje soep… Of samen een terrasje doen en het over andere dingen hebben. Van mens tot mens, het hoeft zeker niet altijd over kanker te gaan.’

'Mensen hebben geen behoefte aan medelijden, wel aan medeleven.'

Woorden van troost, een bemoedigend schouderklopje, gewoon laten weten dat je er bent... Vrienden en familie kunnen een belangrijke steun zijn als je kanker hebt. Die steun heb je nodig, verwacht je ook. Maar soms laten je dierbaren het juist afweten.

Bron: LEVEN VLK nr. 32 - oktober 2006

09:03 Gepost door Lucretia in Kanker | Permalink | Commentaren (10) | Tags: steun, troost, cancer, kanker, medeleven |  Facebook

20-09-06

In nood kent men ZIJN VRIENDEN ...

HOE REAGEERT DE OMGEVING OP KANKER?

Ik heb al verschillende keren op mijn blogje geschreven over het belang van vriendschap toen ik kanker kreeg en in het laatste nummer LEVEN van de VLK vond ik toch een heel passende tekst. Het geeft precies weer hoe ik het ervaren heb bij een dierbaar iemand die het liet afweten. Ik mag me echter gelukkig prijzen dat het overgrote deel van vrienden en familie ontzettend attent gereageerd heeft... Ik neem de tekst hier integraal over:

Van familie en vrienden verwacht je dat ze je steunen, maar dat draait soms anders uit. De diagnose 'kanker' maakt ook bij hen grote emoties los.

Dhana De Ville, psychologe op de dienst medische oncologie van het UZ GENT: 'In nood leer je je vrienden kennen, ja. Kanker zet je leven op zijn kop. Alles komt op losse schroeven te staan. Op dat moment heb je houvast nodig, stabiliteit in de chaos.

Als mensen dan onvoorspelbaar reageren of vrienden het laten afweten, mag je boos zijn of teleurgesteld. Zelfs al heb je een goede prognose en zie je er goed uit. Schijn bedriegt. Kanker blijft een confrontatie met je eigen sterfelijkheid. Het zit niet alleen in je lichaam.'

Waarom laten mensen het juist dan soms afweten?

Dhana De Ville: 'Soms zijn mensen inderdaad onverschillig, maar meestal kunnen ze zèlf niet met de ziekte omgaan. Kanker confronteert ons met onze eigen kwetsbaarheid. Het dwingt ons om stil te staan. Voor veel mensen is dat niet evident. Anderen laten aanvankelijk niets van zich horen omdat ze zich niet willen opdringen. Wij Belgen zijn altijd een beetje discreet, en vanuit dat respect misschien te terughoudend. Of mensen durven geen contact opnemen, omdat ze niet weten wat te zeggen.'

Om dit even te laten bezinken... schrijf ik morgen het stukje verder!

15:33 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (11) | Tags: familie, kanker, cancer, vrienden |  Facebook

04-09-06

14 september: Dag tegen Kanker ...

 
Van de VLK kreeg ik een uitnodiging met een overzicht van de activiteiten in het inloophuis Gent. Zij maakten ook van de gelegenheid gebruik om de Dag tegen Kanker in het licht te stellen. Deze dag gaat door in het provinciaal sport- en recreatiecentrum De Nekker te Mechelen op donderdag 14 september 2006.
 
Het thema is borstkankerscreening: een nieuw elan voor het bevolkingsonderzoek naar borstkanker. 12 uur lang kan men deelnemen aan infosessies, relaxatie-oefeningen en allerhande workshops. Doorlopend is er een tentoonstelling rond 'Kanker in beeld' en vinden er muzikale optredens plaats. Bovendien worden er getuigenissen naar voren gebracht door verschillende bekende Vlamingen.

Hoe er geraken? Het inloophuis Gent voorziet gratis vervoer met de bus van Gent naar Mechelen en terug. De opstapplaats is aan het inloophuis Gent. De bus vertrekt om 8u45. Graag inschrijven via inloophuis : 09-223 40 40.

Jammer, jammer, ik kan er niet bij zijn... juist op die dag ga ik 'onder het mes'. Een vervolgoperatie v.d. borstreconstructie na een borstamputatie door borstkanker. Hopelijk kan ik er een volgende keer wel bij zijn, al is het om aan andere lotgenootjes te tonen: 'ik sta er weer...'

24-08-06

Special day ...

't Tja het regent nu wel pijpestelen, maar dat is onze grootste zorg niet. Binnenblijven en een kopje koffie drinken kan helpen...

Maar vandaag is het een speciale dag voor m'n kleinkind Rune. Heb de hele nacht aan haar gedacht... Ze moet voor het eerst naar het schisisteam in het UZG. Wat zal ze bepoteld worden: in mondje laten kijken met vreemde instrumenten, foto's nemen, etc... K en V zitten nog met zoveel vragen... Hopelijk krijgen ze toch op de meeste een duidelijk antwoord. De grote vraag is: wanneer de eerste operatie voor de lipsluiting zal doorgaan?? Had gisteren het gevoel dat K schrik heeft dat ze het mondje niet meer zal herkennen... ze is al zo gewoon aan haar gezichtje nu en het zal raar doen na de operatie. Maar ik weet zeker K en V, het komt allemaal goed maar jullie hebben inderdaad samen nog een lange weg af te leggen. Het is zo'n schatje - gisteren toen ik bij haar oppaste kon ik mijn ogen niet van haar afhouden. Speciaal voor haar dit beertje met een knuffel erbij...

Vandaag ga ik toch even binnen in het Inloophuis van de VLK - een beetje bijpraten met een koffietje. Ik neem ook nog een kranige dame mee van 80 jaar. Zij heeft ruggemergkanker maar is zo een optimiste. Omdat ze nieuwsgierig was hoe het daar aan toe gaat, heb ik beloofd haar op te halen.

20-08-06

Fotosessie ...

Eindelijk is het gelukt! De fotosessie met Rune...  Rune, mijn kleindochtertje is nu 6 1/2 week oud en nog steeds was het er niet van gekomen om foto's te maken van HET VIERGESLACHT !! 

Mijn mama werd voor de eerste keer overgrootmoeder, ikke dus oma en K. mijn dochter werd mama van een schattig baby-dochtertje RUNE. 

Vermits K. vrijdag jarig was hebben we dit vandaag dus gevierd en er dan maar de fotosessie aan gekoppeld.  Er waren hier vandaag verschillende generaties in huis. Overgrootmoeder J (de mama van mijn man) is 90 jaar -  zij werd voor de 10de keer overgrootmoeder !!!!, Overgrootmoeder E (mijn mama) wordt 75 jaar en overgrootvader P (mijn papa) is er 77; dan was er nog mijn zus M. (49 j) met man G. (47), onze dochter K. die 29 werd en wij zelf natuurlijk de 'jonge vijftigers'. Ja, ja, Rune heeft nog het geluk 2 overgrootmoeders en een overgrootvader te hebben. Hopelijk blijven die nog verschillende jaren gezond zodat Rune hen ook echt kan leren kennen.

K. tracteerde met een overheerlijke fruittaart en zelf had ik Torta Paradiso con Mascarpone gemaakt (een heerlijk recept van Carluccio maar aangepast met mijn 'frambozen'!). Lekker smullen dus! Ik miste alleen onze zoon H. nog; die kon er vandaag niet bij zijn.

Ik heb alvast genoten van deze dag... ver weg waren vandaag alle muizenissen... ver weg kankerspook... laat dat gevoel maar blijven!

23:56 Gepost door Lucretia in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) | Tags: viergeslacht, 4 generations, kanker, cancer |  Facebook

10-08-06

Koffiemoment ...

Deze voormiddag naar het Inloophuis van de Vlaamse Liga tegen Kanker geweest.

Een inloophuis is een open huis, een ontmoetingsplaats voor kankerpatiënten en voor hun partners, familie en vrienden. Iedereen is hier welkom, in elk stadium van de ziekte. Er is een ontmoetingsruimte waar men terecht kan voor een individueel gesprek of gewoon voor informatie. Voor contact met lotgenoten zijn er koffiemomenten, themanamiddagen en af en toe andere groepsactiviteiten.

Om de 14 dagen is er op donderdagvoormiddag 'koffiemoment' waar men een gezellige babbel kan hebben met lotgenoten. Vandaag waren er een aantal 'nieuwe' gezichten. Zo was er een groepje van 4 dames uit de streek van Aalst en met 1 dame heb ik een tijdlang gepraat. Zij had zo ongeveer dezelfde ervaringen zowel met de arts als met het type operatie/behandeling. In haar groepje zaten 2 vrouwen die vroeger klasgenotes waren, maar elkaar uit het oog waren verloren en raar maar waar... zij kwamen elkaar terug tegen door hun ziekte. Van 'Lot'-genotes gesproken! Het leven kan een rare wending nemen.

Ik heb een fijne, deugddoende voormiddag gehad. Super vrijwilligers trouwens. Chapeau voor het Inloophuis in Gent. Jullie zien mij zeker terug over 14 dagen.

16:11 Gepost door Lucretia in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: koffie, vlk, inloophuis, kanker |  Facebook

09-08-06

Zwijgen en eten ...

Gisterenavond bezoekje gekregen van familie van M. Het was lang geleden (van Pasen) en het voelde wat onwennig aan... Had het gevoel dat ze het onderwerp 'kanker, ziekte, etc...' wilden vermijden. Niets vragen - rare blik in de ogen. Je weet nooit wat ze denken - zwijgen kan soms vervelend zijn... Blijkbaar zal ik er moeten leren mee leven dat niet alle mensen er zo open over zijn als ikzelf. Het zou fijn zijn mochten ze eens vragen: 'Hoe gaat het nu echt met je?' 'Hoe ver staat de behandeling?' etc...etc... Gewoon even wat interesse tonen. Het gaf me het gevoel van 'wat niet weet, niet deert'. Enfin... ik voelde me er niet goed bij. 

Ze kwamen wel op het goede moment: ik was wafels aan't bakken. Met de verse weinbeeren uit de tuin (een kruising tussen frambozen en braambessen) en lekker veel slagroom smaakten ze heerlijk. Een geluk dat mijn smaakpapillen terug ok zijn ... lekker smullen dus... en zwijgen!

Morgen ga ik terug naar het Inloophuis van de VLK in Gent. Koffieochtend met een lekker croissantje! Even met lotgenoten praten zal me deugd doen.

16:11 Gepost door Lucretia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: familie, praten, kanker, inloophuis, vlk |  Facebook

08-08-06

Informatiedag Actie Borstkanker 2006 - Gent

Informatiedag Actie Borstkanker 2006 - Gent - 30 september 2006 

Het wordt stilaan een traditie! Om de twee jaar organiseert de Stichting tegen Kanker in nauwe samenwerking met Europa Donna Belgium een informatiedag over borstkanker.

Er is bij brede lagen van de bevolking duidelijk veel belangstelling voor dat initiatief. Mensen willen alles over borstkanker te weten komen en meer bepaald over de laatste ontwikkelingen op het vlak van de behandeling.
Onderwerpen
Het doel is actuele informatie bieden over de ontwikkelingen inzake medische beeldvorming, opsporing, behandeling en opvolging van borstkanker. We zullen de gelegenheid zeker ook te baat nemen om te kijken hoe het in ons land staat met de oprichting van borstklinieken en te analyseren wat zoal de noden zijn van borstkankerpatiënten en hun omgeving.
Daarnaast wordt veel ruimte gelaten voor vraag- en antwoordsessies, zodat iedereen aan bod kan komen.

Praktische informatie
Informatiedag Actie Borstkanker 2006 - Gent
30 september 2006 - 9u15 tot 16u10
Plaats
International Convention Center
Citadelpark - 9000 Gent
Een routebeschrijving zal opgestuurd worden met de bevestiging van inschrijving.
Deelnameprijs
De prijs voor deelname bedraagt € 10,00 per persoon. Inbegrepen in deze prijs zijn : een congresboek, lunch en drank.
Inschrijving
U kunt inschrijven bij de Stichting tegen kanker (zie website !)
Betaling
De inschrijving is geldig na betaling op het rekeningnummer van de Stichting tegen Kanker :
068-2423263-36, met als mededeling "Actie Borstkanker 2006 - Gent, 30/09 + uw naam".
Het aantal plaatsen is beperkt. In geval van overboeking wordt u verwittigd en storten wij het inschrijvingsgeld terug.

- Stichting tegen Kanker
  tel. : 02 733 68 68
  e-mail : commu@kanker.be
  website : http://www.kanker.be

Bron: www.cancer.be

16:50 Gepost door Lucretia in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: borstkanker, kanker, cancer |  Facebook

31-07-06

Beeldmateriaal ...

 

 

 

 

 

 

That's also me...

23:38 Gepost door Lucretia in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: borstkanker, kanker, cancer |  Facebook

29-07-06

Test-T-SHIRT ...

Regelmatig je borsten onderzoeken op knobbeltjes moet, maar hoe weet je of je dat goed doet?

Twee Amerikaanse vrouwen hebben een onderzoekset ontworpen: een T-shirt met een markeerpen. Bedoeling is dat je dat shirt één keer per maand aantrekt en de lijnen volgt die erop gedrukt staan. Dan heb je de juiste plekjes onderzocht. Voel je een knobbeltje, dan kun je het op het shirtje aanduiden met de pen. Is het er een maand later nog, dan kun je dat even laten checken door je dokter. De set is nog niet te verkrijgen in België, maar u kunt hem wel al bestellen via internet. (http://www.markforlife.nl).

Op deze website vindt u ook alle verdere informatie over Mark for Live, Hoe het werkt, enz...

Bron: Libelle nr 27/3157 - 29 juni 2006

15:40 Gepost door Lucretia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cancer, kanker, borstkanker |  Facebook

27-07-06

Hoopvol !? ...

Donorstamcel geneest borstkanker bij muizen

Onderzoekers noemen resultaten hoopgevend

MAASTRICHT - Artsen van het Academisch Ziekenhuis Maastricht (AZM) zijn erin geslaagd uitgezaaide borstkanker bij muizen te genezen met behulp van stamcellen. Zo weet het Parool te melden.

De onderzoekers weten niet of de test ook kan slagen bij de behandeling van vrouwen met borstkanker. Maar de resultaten zijn hoopgevend voor vervolgonderzoek laten de wetenschappers weten.

Donorstamcellen
Bij de muizen lukte het de kankercellen op te ruimen door donorstamcellen te transplanteren. Het afweersysteem van de donor herkent de kankercellen en ruimt ze op. Een andere groep muizen die eigen stamcellen kreeg toegediend, bouwden geen afweersysteem op. Het lijkt erop dat donorstamcellen de kankercellen kunnen bestrijden

Controle
Ter controle kreeg een groep muizen ook eigen stamcellen toegediend, maar toen werkte de therapie niet. Blijkbaar herkennen alleen donorcellen de kankercellen als 'vreemd'.

 

Publicatiedatum: donderdag 27 juli 2006
Bron: ANP
Auteur: Nieuwsredactie Elsevier Gezondheidszorg

15:12 Gepost door Lucretia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kanker, cancer, borstkanker |  Facebook

24-07-06

Inloophuis VLK ...

In een inloophuis kunnen kankerpatiënten, familie en vrienden binnenlopen zonder voorafgaande afspraak. Vrijwilligers bieden er een luisterend oor, geven informatie en wijzen de weg naar de juiste personen of instanties die ondersteunend werken tijdens het ziekte-  en verwerkingsproces.

Er vinden groepsactiviteiten plaats: de koffieochtenden of -namiddagen zijn gezellige informele bijeenkomsten waar mensen de kans krijgen spontane contacten op te bouwen met lotgenoten. Daarnaast zijn er themamomenten over uiteenlopende onderwerpen. Ook de gespreksgroep vindt plaats in het inloophuis.

Waar: er zijn VLK-inloophuizen in Brugge, Gent, Leuven en Mechelen

Openingsuren: elke werkdag doorlopend open van 9.30 tot 16.30 u.

Inschrijven: niet nodig voor de koffieochtenden en -namiddagen, wel voor de andere activiteiten.

Bron: LEVEN - Uitgave van VLK NR. 31 - juli 2006

Zelf ben ik er 1 maal geweest - tussen de 5de en de 6de chemobehandeling. De opvang was perfect. De warmte die van de vrijwilligsters afstraalde heeft mij toen echt wel opgepept. Een luisterend oor, een stralende glimlach... af en toe heb je dit wel eens broodnodig.

10:43 Gepost door Lucretia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: borstkanker, cancer, kanker |  Facebook