26-12-07

Memorabele kerstavond ...

P1080290
 


De rijp was van de bomen, dus geen witte kerst

 P1080294


De gevulde kalkoen in de oven en alles stond klaar voor de rest...

Ik dacht lekker rustig vanavond, gewoon met ons vijf

maar uiteindelijk waren we met zes.

Kim kwam met Rune en zegt bij het binnenkomen: "mama, ik zal haar jasje wel uitdoen dan weet ik waar ik het leg..."
Raar dacht ik... anders zegt ze zoiets nooit. Waarom kan ik nu Rune's jas niet gewoon uittrekken ...?? en ik zag dat ze verdomd lang treuzelde om dat kind haar jas uit te doen...

Marc ging Hans ophalen en toen die eenmaal binnen waren trok Kim dan eindelijk Rune's jasje uit. Gelukkig bleven ze niet al te lang weg want anders zou Rune het wel hééééééél warm hebben gekregen.

Zo, jasje uit ... op het moment dat ik haar een knuffel wil geven zie ik een tekst op haar t-shirt staan... kijk maar even mee...

P1080304

Niks aan de hand... een kusje dus... Op hetzelfde moment denk ik: 'waar heb ik die tekst nog gezien of gehoord...' en ik roep Rune even terug bij me.

Even omdraaien kindje... oooooooooooooooooooh... kijk maar eens naar het vervolg van de tekst...

P1080301

ja, ja, wat hier al werd gesuggereerd door Kim zelf (en geraden is door mizzD en Dingske) is waar! Rune krijgt er een broertje of een zusje bij in augustus volgend jaar!

Super vinden we dat! En een wonder ook... want zwanger raken is niet zo evident voor Kim... na het terugplaatsen van een embryootje, enkele weken geleden, is Kim opnieuw onmiddellijk zwanger!

Eigenlijk had Kim me een beetje om de tuin geleid... ik was dan ook verrast met dit nieuws. Enkele weken geleden zei ze me dat het niet gelukt was; dat ze er rekening mee had gehouden dat het mogelijks niet zou lukken bij een eerste poging. Ik was toen een beetje verdrietig maar liet dat toen niet merken. Neen, ik had er geen rekening mee gehouden dat ze met deze verrassing zou aankomen...

De kerstman heeft ons met een superkado bedacht en het werd dus een zalige kerstavond!

Kerstman-anim1
 

Alleen voor Kim was het wat minder. Eten en vooral eten ruiken gaat nu even heel moeilijk. Zij heeft het meeste dus aan haar voorbij moeten laten gaan. En Rune, die is lekker bij Opa en Oma blijven slapen zodat mama Kim even kon bijslapen.
De kerststal hebben we dus gelaten voor wat hij was dit jaar. We hadden hier ons eigenste kerstekindeke in spé in huis.

P1080314

 

P1080315

P1080323

24-12-07

Kerstmenu ...

Wat zal het worden dit jaar?

Ik hou wel van traditioneel met Kerstavond. Ook wat de locatie betreft - thuis dus... en ik heb er ook heel graag de kinderen bij.

Jammer dat de 'schoonkinderen' er niet kunnen bij zijn. De man van Kim heeft zijn restaurant en het is natuurlijk tijdens de feestdagen druk daar.

Bij Hans is het anders... hij wacht vol ongeduld tot zijn vriendin overkomt vanuit de US... en dat is de dag nà Kerst. Hij zal dus kerstavond nog even alleen moeten vieren, zonder haar. Nog even Hans en jullie zijn weer samen.

We zullen dus in intieme kring kerstavond vieren. Gezellig en met een vrij traditioneel menu. Mijn kerstgevoel is dus toch nog naar boven gekomen.

We starten met een glaasje Crèment d'Alsace en dim sums en een assortiment van gestoomde hapjes.

De pompoensoep is reeds gemaakt. Die maakte ik gisteren en vanavond gaan daar nog gebakken sint-jakobsvruchten en een beetje pesto bij.

Verder staat er nog 'feestkalkoen' op het menu met gepocheerde appeltjes en veenbessen en 'denneappeltjes'

Als dessert wordt het passievruchtenbavarois.

Misschien gaan we om middernacht nog even naar de kerststal. Daar wordt naar gewoonte elk jaar afgesproken met de hele buurt om er een glaasje glühwein of een vanillejenever te drinken. Dik ingeduffeld, de adem dampend in de nacht,  hier en daar een schaterlach van eentje die een beetje te veel gedronken heeft... het wordt meestal een gezellige boel rond de houtvuren die er gestookt worden...

Ik wens aan iedereen een fijne en gezellige kerstavond en voor morgen een Zalig Kerstfeest!

Voor mij wordt het dan een heel drukke dag. Een dag die ik helemaal niet zie zitten. Met z'n 36 ... ik wil weg... maar vluchten kan niet meer!

merry4

26-12-06

Prettige Kerstdagen ...

Inderdaad... prettige kerstdagen hebben we beleefd! Op kerstavond waren we bij K. en Rune samen met onze zoon H.

Rune zag er heel goed uit na haar operatie. Ze begint terug te lachen en haar oogjes fonkelen opnieuw als je tegen haar spreekt... Ze wil jullie tonen hoe mooi haar neusje en haar mondje geworden zijn... Mooi hé!

100_9134rOperatie

Het was gezellig zo met onze kinderen en ons kleinkindje samen kerstavond vieren. Glaasje(s) champagne als aperitief met warme hapjes - daarna voor K. en H. een bordje zalm-heilbot en voor Marc en mij Ganzenleverpastei & Gerookte eendenborstfilet met gelei van Japanse kwee en uienconfijt met een getoast volkoren rozijnenbroodje. Als hoofdgerecht Pangasiusfilet met zalmvulling in blanke botersaus  met tagliatelle en als dessert (op aanvraag !!) 'eenvoudig' Viennetta. We wilden het heel eenvoudig houden en gewoon genieten nu Rune terug thuis was. Haar papa kon er niet bij zijn want die moest koken voor de gasten in zijn restaurant.

Op kerstdag - heel vroeg 's morgens - zijn we met H. naar de Ardennen vertrokken. Vorig jaar, toen ik op kerstdag in het ziekenhuis lag had ik mij voorgenomen om dit jaar kerstmis op een andere, heel rustige manier door te brengen en 2 weken geleden kwam H. geheel onverwacht ook met het voorstel om eens iets anders te doen met kerstmis ... samen gaan wandelen misschien...? Momenteel kan ik inderdaad nog niet goed tegen de drukte... en druk zou het geworden zijn... de familie kwam samen en dan zijn er toch ongeveer 35 personen aanwezig en dat zag ik echt niet zitten. Volgende week - op Nieuwjaar - komen dezelfde mensen terug samen en dat is voldoende voor mij.

We logeerden in Vresse in hotel/restaurant Le Relais en brachten er 2 heerlijke dagen door. Gisteren voormiddag een korte wandeling gemaakt langs de Semois in Vresse en in de namiddag eentje van 7,5 km in Orchimont. Voor diegenen die het daar een beetje kennen in Orchimont: we maakten wandeling 29  (les Moinils) en die duurt ongeveer 2 uur. De wandelkaart kochten we in restaurant Auberge St. Martin  (dat werd tot vorig jaar uitgebaat door een nicht van mijn man en ik wist dat zij toen ook wandelkaarten verkocht) 's Avonds lekker gesoupeerd in Le Relais. 2 negatieve punten in Le Relais: de bedden hebben echt wel heel slechte matrassen en zeer vervelend is het onvoldoende warme water... vanmorgen met koud water gedouched ... brrrrrrrrr...

Vanmorgen een aperitiefwandeling gemaakt naar Laforêt (een kunstenaarsdorpje) vlakbij Vresse - in april waren we hier ook en toen was het kleine dorpje heel mooi versierd met bloembakken en kwam je hier en daar toch nog eens een wandelaar tegen. Nu was het stil en verlaten. De enige vernieuwde taverne die ze hadden staat nu te koop en de andere was gesloten...  geen aperitief dus! en zo kwam ik op het zotte idee om naar Bouillon te rijden. Geheel overbodig natuurlijk... eigenlijk is daar niet zoveel te beleven... behalve: de rit erheen en de hééééééérlijke warme chocolademelk met slagroom in Hotel de la Poste. (19 jaar geleden logeerde ik in dit hotel toen ik in opleiding was als vertegenwoordigster bij tandartsen) Voor een bezoek aan het kasteel van Bouillon hadden we echt geen zin... als je dat al een paar keer hebt bezocht hoeft dat niet echt meer...

sign's Namiddags hebben we Marc gedropt (wegens rugpijn ...) bij zijn nonkel in Petit-Fays en hebben H. en ik daar nog een heel mooie wandeling gemaakt. Het was prachtig vandaag om te wandelen. Alles was wit aangevroren - er liggen dan van die mooie ijskristallen op de takken... De wandeling begint achter de kerk in Petit-Fays  langs de Rue des Pres Lauvaux en het wandelpad duikt dan het bos in. Je loopt de ganse tijd langs kabbelend water en na een uurtje doorstappen in het bos kom je terug op de weg naar Vresse uit. Van daar af is het nog 2 km teruglopen langs de weg naar Petit-Fays maar we hebben wijselijk onze chauffeur gebeld om ons op te halen... leve de gsm... en leve onze chauffeur... De weg is daar vrij hellend en dat wou M. me besparen.

Nog een lekker kopje koffie gedronken bij E. en M.J. met een specialiteit uit Bouillon: 'suikertaart' en dan héééééééééél voldaan terug huiswaarts gekeerd.

Echt een weekend om over te doen !!!

13-12-06

Geen zin in Kerstdag ...

kersthuis 5Vorig jaar rond deze periode van het jaar was het heel moeilijk voor mij. Begin november 2005 vernam ik dat ik borstkanker had en door allerlei omstandigheden - buiten mijn wil om - werd de operatiedatum steeds verder vooruit geschoven. Door een paar missers wegens slechte communicatie werden eerst de chirurgische puncties uitgesteld met een week (ik lag al 20 minuten op de behandeltafel toen ik te horen kreeg dat het niet doorging - mijn gynaecoloog was vergeten meedelen dat ik diende te stoppen met de bloedverdunners die ik neem...en ik was niet in staat om daaraan te denken), daarna werd uiteraard ook de afspraak voor bespreking met de gyneacoloog met een week opgeschoven. Vervolgens ging het fout bij de plastisch chirurg Dr. H. Ik kon pas eind november een afspraak krijgen en toen ik daar was (na onderzoek en bespreking) kreeg ik te horen dat ik opnieuw een afspraak diende te maken met een collega plastisch chirurge omdat Dr. H. voor 3 maanden naar Indië vertrok. Moordend was dit... op een gegeven moment wou ik zelfs niet meer weten van reconstructie - ik wou gewoon die kanker weg. Ik had zo'n angst omdat er niets gebeurde en ik steeds weer langer diende te wachten. Voor die nieuwe afspraak bij Dr. R. moest ik nog eens 14 dagen wachten...

Ondertussen was ik bezig met het voorbereiden van het 50-jarige Huwelijksjubileum van mijn ouders en ik kon en wou hen met de beste wil van de wereld niet inlichten over mijn toestand. Ik wou hen dit besparen tot na HUN feest. Steeds moest ik maar doen of er niks aan de hand was. Op dat moment waren er maar een handvol mensen die wisten wat me te wachten stond.

Op een gegeven moment heb ik mijn zus gevraagd - mocht ik toch voor 25 november kunnen geopereerd worden - dat zij er dan voor zou zorgen dat hun feest toch kon doorgaan. Uiteindelijk heb ik dus moeten wachten voor opname in het ziekenhuis tot 20 december!! Gelukkig heb ik de ganse tijd kunnen blijven werken - ik wou er niet aan denken en de enige manier om dit te doen was opgaan in mijn werk. Niet goed natuurlijk... maar zo probeerde ik die lange tijd te overbruggen.

Eigenlijk ben ik zonder angst naar het ziekenhuis vertrokken. Het was een verlossing uit mijn .. hm.. lijdensweg. Die ochtend, heel vroeg, in het ziekenhuis zaten we daar met 3 dames... alle drie om dezelfde reden: BORSTKANKER!

Eén mevrouw was ongeveer 10 jaar jonger dan ik (haar dochter die geneeskunde studeerde had haar mama aangespoord om zich te laten screenen - zomaar - omdat het lang geleden was - gelukkig - anders had het nog veel langer geduurd eer dit werd vastgesteld) en een andere dame - midden 60 - zat stilletjes te wenen. Toen ik een gesprek met haar aanknoopte bleek dat ze een beetje boos was op haar zoon. Die had ergens gelezen dat borstkankerscreening gratis was en had aangedrongen dat ook zij eens een mammografie zou laten doen. Wel, die dame vond dat haar zoon haar dat beter niet had verteld... nu zat ze daar door zijn toedoen (GELUKKIG MAAR vond ik) en vond dat het door die mammografie kwam dat zij borstkanker had... Ik vermoed dat die dame in een soort shocktoestand verkeerde. Ze begreep er niets van dat haar dit kon overkomen.

De volgende ochtend heel vroeg werd ik opgehaald voor de GROTE OPERATIE. Borstamputatie met onmiddellijke reconstructie met weefsel van de buik. Zo'n operatie duurt tussen de 6 à 8 u en ik wist dat ik wakker zou worden op de PACU met in mijn buik en borst een aantal drains. Of ik pijn had? Ja, maar draaglijk - door de pijnstillers in de baxter - en ondertussen lag ik te denken aan de mensen in Pakistan die, door de aardbeving daar, de koude en honger moesten trotseren. Die hadden het veel slechter dan ik. Ik lag daar in een warm bed, onder een speciaal opblaasbaar thermisch deken - vederlicht om mijn gerecontrueerde borst niet te verdrukken -  met om het half uur iemand die mijn wang streelde; mij kwam vragen of het ging; de wond kwam controleren op doorbloeding... een en al aandacht kreeg ik... moest ik me dan slecht voelen? Het was een vorm van zelfhypnose die ik toepaste maar ergens in mijn binnenste schreeuwde ik het uit. Ik wou mijn borst niet kwijt maar wat doe je er aan...

Ik lag dus met de Kerst in het ziekenhuis en een week erna vernam ik dat ik een tweede keer zou worden geopereerd. De sentinelklier was ingenomen door kankercellen dus zouden ze ook nog een okselklieruitruiming doen. De 28ste december werden er 13 okselklieren weggenomen - gelukkig bleken die geen kankercellen te bevatten. Het zag er dus naar uit dat ik ook het nieuwe jaar zou ingaan in een ziekenhuisbed en daar had ik helemaal geen zin meer in... Na overleg ben ik dan toch op oudejaarsavond thuis beland en toen heb ik me voorgenomen dat ik de volgende Kerst iets samen met mijn gezin wou doen. Enkel met mijn gezin - in alle rust en niet met de ganse familie... We hebben nl. de gewoonte om zowel op Kerstdag als op nieuwjaar met de voltallige 38 personen bij een van ons samen te komen.

Dat zag ik toen niet zitten en dat zie ik nu niet zitten. Geen zin in Kerstdag dit jaar... Mijn besluit staat vast: op Kerstavond ga ik bij K. en Rune. Rune wordt geopereerd de 22ste december en dan wil ik hen niet alleen laten. En op 25 december wordt er dit jaar in alle stilte 'gevierd'. Knus... zonder alle drukte... samen genieten van mijn/ons gezin. Dit is iets waar ik echt naar verlang.

kerstbloemen8