04-11-13

8 jaar.veer.kracht...

Je verliest gaandeweg de hoop,
je verliest gaandeweg je dromen,
maar er is nog de wil...

en met de hulp van deze hoop 'bond'genoten (= dosis 1 week)
gaat het weer even...
niet zoals het zou moeten zijn
maar genoeg om me weer te laten dromen... 

 

XelodaIMG_2229.JPG

IMG_2227.JPG

In die 8 jaar steeds weer neergeduwd worden & telkens weer op'veren, doet de rek er uitgaan.
Maar de wil is er en het enthousiasme... om uit te kijken naar nog prachtige momenten die ik binnenkort mag beleven. (Ik word nl. weer oma volgend jaar :-) ...) 

Steeds weer grenzen verleggen, doelen voor ogen houden, negatieve dingen proberen omzeilen of ombuigen, ... maar het meest van al helpt een 'warme hand' om je schouder (die van m'n zoon oa aan The Point in PB), een 'er zijn' als je elkaar nodig hebt, een vriendschapsband, een bemoedigende blik, een 'zonder-woorden-begrijpen', een kinderlach, een goed gesprek, een zomaar uit het niets een knuffel, de blije gezichten van dochter en kleindochters als je er na lange tijd weer bent, het heerlijke stemmetje van kleinzoon T die me doet smelten..., enz...

Dank iedereen die er gewoon 'is', die meeloopt op m'n tocht en voor wie ik nog iets mag betekenen.

(4 november 2005: start to ^^run^^- 4 november 2013: still go on to ^^run^^....)
 

28-03-12

"Je ziet er toch goed uit?" ...

Bovenstaand zinnetje moeten zieke mensen vaak horen... Enerzijds is het natuurlijk heel fijn te horen dat je buitenkant er nog behoorlijk uitziet; anderzijds weet je zelf hoe het onder die 'buitenkant' ècht zit. Dus geeft dat een dubbel gevoel.

Niet altijd gemakkelijk om daarmee om te gaan; want soms wil je schreeuwen dat het vanbinnen pijn doet - pijn doet van verdriet om 'wat is' en op dat moment heb je lak aan die buitenkant. 

Moeilijk voor een buitenstaander wellicht als je durft te reageren dat die buitenkant geen echte barometer is en heel moeilijk voor de andere partij om telkens weer die uitleg te moeten geven of nèt niet.

Nu las ik in het driemaandelijks magazine LEVEN van de VLK (Vlaamse Liga tegen Kanker) dat er op donderdag 26/4 om 14u00 een praatcafé doorgaat in buurtcentrum 'Nieuw Gent-Steenakker' met als thema "Je ziet er toch goed uit?" (over hoe je je bij deze opmerking voelt en hoe je ermee kan omgaan). Sara Hauspie, psychologe AZ Maria Middelares/Gent leidt de namiddag. Misschien interessant voor diegenen die betrokken zijn bij deze thematiek...

Staat alvast met stip genoteerd in mijn agenda.

 

Even iets anders: m'n kleinkinderen... zijn het geen schatjes? ;-) - ze zijn duidelijk aan 't wachten op de paashaas (dank trouwens aan de gulle schenkster van de nodige attributen Knipogen)

IMG_2879.jpg

 

13:47 Gepost door Lucretia in Borstkanker III | Permalink | Commentaren (9) | Tags: kleinkinderen, vlk, praatcafé |  Facebook

20-07-09

Een waarheid ...


Als ik één reden tot vreugde vind

kan ik weer honderd zorgen dragen

IMG_1776

Gelukkig zijn er zoveel redenen tot vreugde in een mensenleven...

 Gelukkig maar...

23:50 Gepost door Lucretia in Borstkanker II | Permalink | Commentaren (25) | Tags: citaat, vreugde, zorgen, kleinkinderen |  Facebook

27-12-07

Zoete Kerstdag ...

Op Kerstdag is er in Marc's familie een beurtrol om de 'pakjesdag' te organiseren. Eigenlijk is het zo dat oorspronkelijk Marc's ouders de kinderen en kleinkinderen uitnodigden op Kerstdag. Onder de grote tafel werden dan alle kerstgeschenkjes gestapeld en één voor één werden de pakjes geopend. Traditioneel werd er eerst een glaasje schuimwijn gedronken met een 'kerstkoek' (in de vorm van een kerstekindeke...) en daarna waren er belegde broodjes.

Maar ondertussen overleed Marc's vader (in 1993...) en werd er besloten dat het Kerstfeest bij één van de 5 kinderen zou doorgaan. We namen het over van Oma Jeftje.

Uiteraard groeide de familie sindsdien verder aan en als we allemaal samen zijn dan tellen we 37 personen. (sinds gisteren is er eentje bij en dat is K., de vriendin van Hans... zij kwam gisteren over van de US en vervoegt onze familie). Uiteindelijk waren we hier met 30 ... er waren een paar mensen die verhinderd waren.

Sinds ik borstkanker kreeg namen anderen het van me over, maar dit jaar ontkwam ik er niet aan. Eerlijk gezegd had ik er schrik voor; angst voor de drukte, het lawaai en voor de weerslag nadien.

Ik heb dan eerst en vooral met de traditie gebroken om voor iedereen nog eens avondeten te serveren (dat is meestal kaasschotel en verschillende soorten patés met alle mogelijke soorten brood en wijn...).
Ben zo vrij geweest om een paar 'vrouwtjes' te motiveren om op Kerstdag gebak mee te brengen.

Een zoete kerst zou het worden: gebak en koffie en voordien een glas bubbels...

Mensen toch, wat een mooi dessertbuffet kregen we bij elkaar... de ganse tafel vol en de kinderen waren dolenthousiast. Ze konden nemen of vragen zoveel ze wilden en er was voor elk wat wils.

P1080328

Voor een keer moest iedereen maar even zijn lijn vergeten... en blijkbaar is dat goed gelukt want er werd meerdere keren aangeschoven.

P1080334

 P1080336

 P1080337

Zelf ben ik uit het gewoel gebleven en bracht bijna de ganse tijd in de keuken door genietend van de rondlopende kinderen en ons kleinste hummeltje die zich rot amuseerde.

P1080345P1080348P1080351P1080357

 

 

 

 

Oma Jeftje - met haar bijna 92 jaar - zat te glunderen tussen al haar nazaten. Blij dat ze dit nog allemaal kan meebeleven...

P1080356

En gisteren ben ik pas om half 12 uit mijn bed geduikeld... even genoten van het niks doen!

Rune en haar papa en mama wensen jullie ook allemaal een mooi 2008 toe en danken jullie voor de steeds lieve reacties (hetzij op oma Lucretia's blogje of op haar eigen website !!)

Scannen0001

Ik wil hier ook nog eens m'n ventje bedanken voor de vele voorbereidingen  (de woonkamer omvormen en het klaarzetten van de nodige borden en glazen) en de hulp achteraf om nog diezelfde avond alles opnieuw aan de kant te doen. Dikke knuffel Marc... xxx