16-12-07

Waar is mijn kerstgevoel? ...

voorlopig 135Vandaag naar de kerstmarkt in Lokeren geweest met Kim en Rune.
Het gaf mij een dubbel gevoel… 2 jaar geleden liep ik hier ook… met Marc, m’n schoonmama en m'n kinderen… Kim was toen net zwanger en ikke… ja ik zou binnen enkele dagen het ziekenhuis ingaan voor een borstamputatie.
We waren blij en triest tegelijk…
We ‘vierden’ toen Kerstdag een weekje vroeger en we probeerden toch wat van de kerstsfeer op te snuiven.

Thuis stond er geen kerstboom… alleen een tafeltje met wat kerstrozen.

Eigenaardig, toen ik vandaag naar Lokeren reed dacht ik er helemaal niet aan maar toen we de markt opwandelden overviel mij het gevoel welke ik toen had…  

Bizar hoe we bepaalde dingen blijven linken…

Eigenaardig is ook dat ik sindsdien niet meer echt in kerststemming kom – niet meer zoals voorheen -  en ook geen zin heb in Nieuwjaar-vieren.
Sinds die kankerperiode lijkt alles zo artificieel …

Vorige kerst ben ik de drukte ontvlucht en zijn we met ons tweetjes en onze zoon naar de Ardennen getrokken. Stappen in de bossen deed me meer deugd. De frisse boslucht diep in mijn longen laten doordringen beviel me meer dan het beklemmend gevoel dat ik kreeg (en nog krijg) als ik in een grote groep mensen terechtkom.

Ik houd m’n hart al vast want deze Kerst ontkom ik er niet aan… we zullen met z’n 36 zijn. Ik heb schrik dat ik opnieuw dat verstikkend gevoel krijg…  weg wil vluchten uit de massa… schrik dat ik het werk niet overzie…schrik dat ik geen greep krijg op mijn gevoel.
Onlangs had ik dat ook toen ik naar Clouseau ging in het Sportpaleis. Ik had blij moeten zijn daar te mogen zitten maar ik kon niet meegaan in het gevoel ; het gevoel van de massa die – met de handen in de lucht – de liedjes van Koen en Chris meezongen.

Het leek wel of ik mezelf zag zitten daar op de tribune; het leek of ik boven mezelf uit zweefde en geen greep had op mijn gevoel. Ik zou het willen begrijpen waarom ik me zo voel maar dat lukt niet. Ik weet alleen dat ik niet meer ben wie ik ooit was.

Maar vandaag heb ik ondanks dat ‘vieze gevoel’ toch bijzonder genoten van het gezelschap van mijn dochter en kleindochtertje. We aten een pannenkoek op de Kerstmarkt; een clown ‘plooide’ een ballon tot een hondje voor Rune en de Kerstman zocht diep in zijn zak naar een laatste snoepje… We gingen de papa van Rune ‘bezoeken’ en kregen daar ‘gebak van de chef ‘ met koffie (om U tegen te zeggen trouwens…. Heeeeeeeeerlijk!). 

Ach... misschien komt dat kerstgevoel wel weer... Ik zie wel! 

voorlopig 113voorlopig 115voorlopig 118voorlopig 120

 

 

 

 

voorlopig 123voorlopig 126voorlopig 125voorlopig 127

 

 




 

voorlopig 130voorlopig 131voorlopig 137voorlopig 143

 

 

 

 

 

voorlopig 150
 

18-12-05

Laatste weekend en dan ...

Vrijdagavond een 'deugddoend' bezoekje gehad van een vriendin - ex collega. Ik was hier echt zeer blij mee. Samen met haar en mijn man iets gaan eten en een lange babbel gehad. Nadien voelde ik wat ik eigenlijk al langer wist: ik heb haar de hele tijd toch gemist... Heb echt iets gehad aan haar bezoek; zij heeft een speciaal plaatsje in mijn hart! Heb er nog een ganse nacht liggen aan denken en zaterdagmorgen ben ik met een serieuze 'dip' opgestaan.
Sinds 4 november kon ik niet meer wenen; mijn gevoelens zaten opgesloten in mijn ziel en plots was het zaterdag 'alle sluizen open'. Ik wist dat het er op een keer zou uitkomen... misschien wel goed ook. Vandaag - zondag - toch met een beter gevoel opgestaan. Vrijdag was plots bij mij het Kerstgevoel opgekomen en ik heb toen m'n kinderen en schoonmama uitgenodigd om vandaag - zondag - Kerstmis een weekje vroeger te vieren... Dinsdag 20/12 word ik opgenomen voor de operatie en op het 'echte' Kerstfeest zal ik er dus niet bij zijn.
Wel - ondanks het treurige gevoel vanbinnen - het was een fantastische namiddag.

IMG_6392

 

Lekker gegeten en daarna op de Kerstmarkt van Lokeren geflaneerd samen met m'n gezin en m'n schoonmama van bijna 90 jaar. De blijdschap straalde van haar af en als ze dan nog met de Kerstman op de foto mocht kon haar geluk niet op.
Vanavond nog een aangenaam bezoekje gehad van m'n broer en schoonzus. Ik vond dit echt lief en ik weet dat ze met me meeleven... Morgen nog een laatste werkdag en dinsdag gaan we er dan maar voor. Er zit niets anders op!
Liefs, Lucretia