07-04-08

Het leven zoals het is ...

Vandaag ben ik met mijn gedachten bij Kitty... een jonge vrouw van 37 jaar die, zoals velen onder ons lotgenoten, in een mallemolen van onderzoeken is terechtgekomen met als verdict 'borstkanker'... Zij wordt morgen geopereerd en wacht bang af wat er verder nog volgt.
Kitty, ik denk aan jou! Want ik weet dat je het verdomd niet gemakkelijk hebt!

Van hier uit een stevige knuffel meid!

23:56 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (46) | Tags: lotgenote, borstkanker, kitty |  Facebook

21-04-07

Afscheid van R...

Gisteren, terwijl ik naar de kinesiste reed, kreeg ik het in mijn wagen heel benauwd. Het zweet brak me uit en ik had moeite om mijn tranen te verdringen. Een paar uur later zou ik naar de afscheidsdienst van R. gaan in het crematorium. Tot dan had ik geen rekening gehouden met de impact dat dit wel zou kunnen hebben op mij...

Toen ik bij Gerda, de kinesiste, aankwam heb ik er met haar over gesproken en terwijl ik zo mijn twijfel uitsprak voelde ik dat ik geleidelijk aan rustig werd. 'Woorden werken helend' zeg ik altijd... Ik zei haar op een bepaald moment dat ik dat perfect kon 'de knop omdraaien'; ik heb dat in die anderhalf jaar dat ik ziek ben zo dikwijls gedaan... mijn echte gevoelens 'verstopt'. Even in een klein doosje gestoken... dekseltje erop... Dus nu zou ik dat opnieuw doen. Ik wist dat ik sterk genoeg was.

Thuisgekomen heb ik een mooie tekst geschreven op een condoleancekaart, heb me mooi gemaakt en ben naar het crematorium gereden. Daar heb ik mijn ventje opgewacht - die kwam rechtstreeks van zijn werk daarheen  - en samen zijn we hand in hand het gebouw binnengegaan. Stil - ingetogen...

Tijdens het wachten zag ik L. (een vriendin) Zij verloor haar man Cl. (de beste vriend van mijn man...) toen hij pas 42 was aan kanker .... Dit afscheid nemen moet dus opnieuw een moeilijk moment geweest zijn voor haar ... waarschijnlijk kwamen bij haar opnieuw alle jeugdherinneringen boven.

Het was een intens-mooie afscheidsviering. Ik heb enorm veel bewondering voor de moed van T. (de echtgenoot van de overledene) en hun beide dochters. Zij verwoordden heel openlijk hun gevoelens en lieten de lievelingsmuziek van R. horen... ook het liedje waarop R. haar kleinkindje had leren dansen... Dit alles getuigde van zoveel liefde...

Op het herdenkingskaartje staat o.a. dit: Het doet zo verschrikkelijk veel pijn, maar jij bent verlost van pijn.

Dit stukje tekst geeft tegerlijkertijd weer hoe iemand zich voelt bij het afscheid van een geliefde maar het geeft ook een beetje troost ... te weten dat zij eindelijk geen pijn meer heeft...

Er was iemand in de reakties die het niet zo’n goed idee vond dat ik naar die afscheidsdienst ging. Ik kan hier alleen maar op zeggen dat ik BLIJ ben dat ik dit heb kunnen doen.

Ik heb dit gedaan uit naam van MARKANT, uit naam van ons GEZIN èn als LOTGENOTE. Dit is nu eenmaal het leven. Het is niet omdat ik borstkanker heb/gehad heb… dat ik me moet verstoppen voor de dingen die om me heen gebeuren. Ik wil geen struisvogelgedrag vertonen... Neen hoor… het leven gaat door met al zijn vrolijke èn verdrietige momenten. Ik wil niet in een gouden kooitje leven en daardoor afgesloten worden van de realiteit. Als lotgenote - ook als je iemand niet persoonlijk kent - wil je dit zeker doen. Tenminste ik toch. Misschien vinden jullie dit raar maar zo zit ik nu eenmaal in elkaar. Ik zit hier niet te huilen … maar probeer dit een plaats te geven. Ik voel echt verdriet om iemand die de strijd heeft moeten opgeven maar voor mezelf probeer ik vooral positief te denken. Ik heb het leven lief en wil dat graag houden zo...

De dag voor deze uitvaartdienst zat ik samen met 4 andere ‘borstkankervrouwen’ te genieten van een glaasje Cava en zelfgebakken taart in de Blaarmeersen in Gent… het leven zit raar in elkaar… de ene dag feest, de andere dag verdriet.

Mijn leuze is dus ook: CARPE DIEM - Pluk de dag .... en zoals Isabel terecht schrijft in de reacties: 'zorg voor elkaar'

Hierover morgen meer…

18-04-07

MARKANTE vrouw overleden ...

Curvy_CallasHet leven zit raar ineen…

Gisteren was ik toevallig met mijn schoonzus op een vergadering van Markant en er werd gevraagd om een ogenblik ingetogen stilte… een dame – lid van Markant uit een andere gemeente – was overleden.

 

Aan mijn schoonzus werd gevraagd dat zij de begrafenisdienst zou bijwonen als Vertegenwoordigster van Regio-Markant en als Voorzitter van Markant L.

 

Zijdelings las ik kort mee op het overlijdensbericht; ‘k las haar voornaam en zag dat ze slechts 14 dagen jonger was dan ik. Geboren in 1956…Net geen 51 geworden… Kippenvel kreeg ik en was even de kluts kwijt.

 

Later, toen we thuiskwamen, dacht H. (schoonzus) er plots aan dat zij helemaal niet naar de begrafenis kon omdat zij een andere dringende afspraak had… Ze vond dat zeer vervelend maar we gingen er op dat moment niet verder op door.

 

Vannacht..., ik sliep niet goed en dacht aan de overleden dame… het liet me niet los en er spookte van alles door mijn hoofd. Ik besloot H. voor te stellen om in haar plaats naar de afscheidsdienst te gaan . Ik had het gevoel dat ik dit moest doen.

Toen ik haar vanmorgen opbelde was ze blij met dit voorstel; ze had het me niet durven vragen…

 

Vandaag ging ik de condoleancekaarten ophalen bij H. samen met het overlijdensbericht – daar staan de gegevens qua adres en uur op…

Bij het terugrijden stond ik voor de verkeerslichten te wachten en nam snel even het overlijdensbericht om het door te lezen: oh… overleden aan borstkanker… (dat zag ik omdat de borstverpleegkundigen en een bekende oncoloog werden vermeld) … ik huiverde… en de 2de shock kwam toen ik de naam van haar echtgenoot las. Een bekende dus… een jeugdvriend van mijn man.

 

R. is mama van 2 dochters, oma van een kleinzoontje, een tweede kleinkind op komst…

 

R., morgen kom ik samen met mijn man afscheid nemen van jou … ik heb je niet persoonlijk gekend; heel waarschijnlijk heb ik je ooit ontmoet bij gezamenlijke vrienden … ik weet niet waarom maar vannacht had ik het gevoel dat ik naar jouw begrafenis moet komen. Ik zal er zijn en denk aan jou.

Morgen vertegenwoordig ik Markant maar ik kom vooral omdat ik weet dat je een zware strijd hebt gestreden ...

Waarom zijn er zoveel vragen

Waarom is er zoveel pijn

Waarom zijn er zoveel dingen

Die niet te begrijpen zijn?

 

Ria Schut-Diks