30-07-07

Puebla de Sanabria ... Lago de Sanabria ...

Een dagje uit onze vakantie in Spanje. (mei '07)

 

Lekker geslapen. We ontwaken in het midden van een klein dorpje (Puebla de Sanabria) met voor de deur de bakker… de heerlijke geur van versgebakken brood verspreidt zich in de mobilhome. Het zonnetje schijnt warempel ook nog, want dat hadden we de laatste dagen niet veel gezien.

S3232

S3177

S3086

 

 

 

 

S3073

S3070

S3175

 

 

 

 

S3078

S3100

S3161

 

 

 

 

S3178

S3213

S3216
 
 
 
 
 
 
 
 
 
S3167
S3174
 

Heerlijk dorpje met kleine straatjes en weinig toeristen… we maken een wandeling en verkennen wat er zoal te beleven valt daar.

Nog een koffietje drinken in één van de kleine hotelbars met een Spaanse krant erbij. Ondertussen begint het weeral te regenen. Het eindeloze gedrup van de laatste dagen begint ons tegen te steken.

Maar we laten het niet aan ons hart komen. Vandaag zouden we naar een gletsjermeer rijden –  El Lago de Sanabria  (El Parque Natural Lago de Sanabria) - en daar eens flink gaan wandelen.

S3235

Na al die (mooie) steden die we ondertussen al hadden bezocht (té veel op een gegeven moment…) hadden we behoefte om in het ‘groen’ te vertoeven…

Mooie rit er naartoe! Ribadelago is een desolate plek met alleen maar het geluid van af en toe een vogel. Een beetje een ontgoocheling ook, want wat we ons hadden voorgesteld om rond het meer te wandelen bleek niet te kunnen. Het meer is beschermd gebied en het is volledig afgezet met afrastering; alleen hier en daar kon je aan het water komen om te vissen. Hm… watS3243 nu?

S3237

S3239

 

 

 

 

 

 

 

Ergens op de weg had ik een houten bordje gezien waarvan de verf reeds afbladderde – een soort wegwijzer. Inderdaad na een beetje zoeken vonden we de camino naar Sanabria die via de bergen liep.  Ja, misschien konden we dat dan maar doen, een beetje gaan ‘klauteren’. Goed voor de fysiek en een heerlijk uitzicht over het meer.

S3312S3305S3302

 

 

 

 

 

 

 

 

 

S3299S3300S3311

 

 

 

 

 

Op een gegeven moment kwamen we een soort van afsluiting tegen – je kon er net tussen kruipen – die waarschijnlijk diende om in het wild levende dieren (herten, beren, etc…) tegen te houden.

Een beetje tegensputterend ben ik toch maar meegegaan met Marc want ‘dedeze’ heeft schrik in het donkere bos hé en zeker als er nog wilde dieren kunnen zitten ook. Met m’n ‘stoere’ bink bij mij zou me toch niks kunnen overkomen, is het niet?

 

Alhoewel… na een half uurtje stappen, klauteren, horen we plots een snuivend geluid… jeetje… ik zette het in een reflex op een lopen en klom op een hoopje stenen om mij een beetje te proberen verstoppen achter een paar takken… precies of dat zou helpen bij wilde dieren!

Waarvoor ik het op een lopen zette? Jullie moeten maar eens zien op de foto’s hieronder.

 

IMG_5178

S3285IMG_5184

 

 

 

 

 

 

 

 

 

IMG_5179IMG_5181IMG_5182

 

 

 

 

 

 

 

 

 

IMG_5187
 
IMG_5189IMG_5191

S3288

 

 

 

 

 

 

 

Blijkbaar zaten in het afgebakende terrein een paar in het wild levende ezels en een paard. Het paard moet ons hebben gehoord en kwam ‘snuivend’ op ons af. Hij verdedigde de ezels; hij was de leader van the band!

Marc riep: “blijf staan zoetje, ik zoek een stok om ons te verdedigen…” en ikke kon mijn lachen niet inhouden. Ik kreeg de slappe lach… Het moet er heel belachelijk hebben uitgezien. Eén van de ezels kwam naar mij toe en terwijl ik tegen dat beest praatte van op mijn ‘kansel’ probeerde ik het aarzelend te strelen.

Uiteindelijk bleken het zeer lieve dieren te zijn en waren ze alleen maar heel nieuwsgierig.

We hebben ons toen wel voorgenomen om telkens een stok mee te nemen als we nog zouden gaan wandelen. Niet om die beestjes te slaan uiteraard, maar om ze weg te jagen mocht het nodig zijn.

 S3306S3245S3295

 

17-07-07

Gentse Feesten ...

De laatste jaren zijn we fervente 'Gentsefeestenbezoekers' geworden; t.t.z. niet zozeer overdag maar tot 2 jaar geleden pikten we elke avond wel een of andere voorstelling mee. Dat kon gaan van: Kommil Foo, De Wentelteefjes, De Schedelgeboorten, Els de Schepper tot Jummoo (nu is het MOO), enz... enz...

Vorig jaar was het een sabbatjaar wegens 'out by chemo'. Nu ja, we zijn wel een paar keer gegaan maar het was niet het echte genieten toen.

Vorige zaterdagavond deden we opnieuw een poging om eens de sfeer te proeven. De tram genomen aan Gent-St. Pieters tot in het centrum (St. Niklaasstraat) en vandaar zouden we alles eens eventjes gaan verkennen... maar oh jee... wat een drukte. Op de Korenmarkt ben ik even mijn baas een knuffel gaan geven. Was lang geleden... en we waren blij elkaar terug te zien. Het podium, geluid en de belichting worden nl. verzorgd door de firma waar ik werk.

Vandaar probeerden we op de Graslei te geraken om te proeven van de warme, zwoele ritmes van Polé-Polé. Het schouder-aan-schouder- en vanvoor-en-vanachtergedrum moe zijn we dan maar teruggekeerd naar de Korenmarkt. Niet getreurd. We zouden wel via de Groentenmarkt gaan, tot... opeens boven ons hoofd het volgende verscheen: GROENTENMARKT VOLZET. Veiligheid weet je wel...

Oké, dan maar via de Donkersteeg naar het Sint-Baafsplein lopen. Bijna struikelend over onze voeten, of was het over de voeten van de anderen, hebben we toen wijselijk besloten om de tram terug te nemen in de Veldstraat en ons te laten wegvoeren uit die drukte.

Home sweet home! 

Zondag  hebben we veel rustiger oorden opgezocht. Een pracht van een wandeling gedaan.

De Zwalmbronnenroute in Opbrakel (Brakel)
De wandeling (11 km) start aan de St.-Martinuskerk en is aan te bevelen aan liefhebbers van een rustige wandeling in een enig mooi landschap rijk aan prachtige vergezichten. Prima geschikt voor ons dus. De route volgt en kruist de loop van een aantal beekjes die samen de bovenloop van de Zwalm vormen.

Omdat mijn fysieke conditie niet meer zo op peil is hebben we wel een stuk van de wandeling ‘afgesneden’ en ongeveer een 7,5 km gelopen.

Hieronder vinden jullie een fotoverslagje…

P1060072P1060005P1060007P1060012

 

 

 

 

P1060013P1060015P1060016P1060018

 

 

 

 

P1060017 oeps... draait die toch net haar kont naar de lens !

 

 

 

P1060020P1060021P1060023P1060024

 

 

 

 

P1060025P1060028P1060029P1060030

 

 

 

 

zou dit het huisje van Roodkapje's grootmoeder zijn misschien???

P1060031

P1060034
pfffffff... waar is hier ergens een café? Ik heb dorst!
 
 
 
 
 
 
 
 
P1060038P1060040
 hm... 'k had toch meer gastvrijheid verwacht hoor!
 
 
 
 
 
 
 
 
P1060036P1060046
P1060048P1060055
 
 
 
 
 
 
 
 
 
eindelijk... café in zicht!
P1060049P1060051bij een 'hemelse' verfrissing de laatste minuten van de
Ronde van Frankrijk 
gevolgd in een plaatselijk café en weg zijn we weer...

 

 

P1060054P1060057P1060061P1060065

 

 

 

 

P1060066P1060069P1060071P1060074

 

 

 

 

en kijk eens wat een mooie zonnebloem ik tegenkwam. De foto heb ik speciaal gemaakt voor Elly omdat ik weet dat het haar lievelingsbloemen zijn. Ik schenk deze foto aan al onze lotgenotes om er kracht uit te putten!

P1060044

21-06-07

Ik wil terug de oude zijn ...

Het moest er eens van komen… de uitbarsting.

Wat ik daarmee bedoel? Wel de laatste maanden gaat het eigenlijk niet zoals ik wil. En wat wil ik dan wel? IK WIL TERUG DE OUDE ZIJN.

‘Veel gevraagd’ zullen jullie zeggen… Ja, misschien wel.

 

Gedurende de laatste maanden voel ik me zowat ‘geleefd worden’ door dokters, kinesitherapeute, tandarts, kaakchirurg, endocrinoloog, oncoloog, sportrevalidatie, … grrrrrr… afspraken alom. Van rust geen sprake meer en wat doe je dan best? Juist, ja … er vandoor gaan gedurende enkele weken om met ons tweeën de nodige rust te hervinden. Terug naar de bron; de natuur in. Dat was tenminste de bedoeling.

 

4 weken zouden we ons afzonderen en met de mobilhome richting Spanje rijden met een tussenstop in Bordeaux bij vrienden. Rustig aan. Niets moet… geen drukte…

Hopen ook, op een beetje zon. De zon die ik zo broodnodig had… niet te veel hoor; een beetje.

Wel, op de ganse 3 weken die we weg waren hebben we 2 dagen zon gehad. 2 dagen dat ik mijn blote armen en benen eens heb getoond.

De bergtocht die ik mezelf had beloofd in de Picos de Europa heb ik aan mij moeten laten voorbijgaan. Kop in de mist – 12 graden – nat, miezerig.

Zo zijn we elke dag een klein stukje verder gereden,  en hebben we veel mooie stukjes Spanje gezien. Veel kerken, monasterios, crypten, paleizen uiteraard… ja, ja bijna allemaal BINNENWERK. Want als het koud is en het regent, dan kan je het beste ergens onderduiken.

 

Doordat we ons telkens verplaatsten deden we zowat de noordroute van de Camino de Santiago – weliswaar op een luxe manier. Met de camper. Liever zou ik het ooit eens te voet doen… the real thing. Stappen door een rijk cultureel erfgoed en de indrukwekkende natuur.

 

En wat we niet voorheen hadden gepland: we bereikten dus Santiago de Compostela. En dan nog wel mèt DE ZON !!!

Ongelooflijk gelukkig was ik. Ik kan het niet verklaren maar … Santiago zat al lang in mijn hoofd. Had er voor ons vertrek nog over gepraat met mijn schoonzus. Ik zou dit ooit eens doen. Niet direct uit geloofsovertuiging. Nee voor mij zou de weg het doel worden…

 

Na Santiago zijn we doorgereisd naar Braga, Ponte de Lima, Viano do Castelo (Portugal) maar ook daar werden we achtervolgd door regenvlagen. Na 14 dagen was het welletjes geweest. Ik sliep heel slecht door de pijn in mijn spieren en gewrichten en overdag kon ik niet echt recupereren ergens in de zon op een terrasje of rustig wandelend, genietend van de mooie natuur.

Zo zijn we stillaan terug naar huis gebold en mijn hoop om die vermoeidheid  eindelijk eens van me af te kunnen schudden was een ijdele hoop. Ik was ontgoocheld toen ik terug thuiskwam; ontgoocheld omdat ik mijn-oude-ik dacht terug te vinden.

 

Dit wil niet zeggen dat we geen mooie vakantie hebben gehad wij tweetjes. Nee, nee. We hadden het samen goed.

 

Na een lange afwezigheid wou ik gisteren mijn Eureka-vriendinnen terug zien. We zouden samen een uurtje wandelen aan de Watersportbaan en daarna een glaasje Cava drinken op de laatste Herceptinebehandeling van C.

Onderweg hebben C. en ik veel gepraat. Over hoe we ons voelen de laatste tijd. Niet de volle 100 % dus… we willen meer kunnen dan we nu ‘nog maar’ kunnen of ‘al’ kunnen. We wilden helemaal niet zielig doen maar we vertelden beiden dat we ons eigenlijk best wel een beetje triestig voelden. Dat er bij wijze van spreken maar een lontje aan het kruitvat moest gestoken worden en... boem!!!

 

Na onze deugddoende babbel krijg ik plots de opmerking van onze  ‘gids’ (zo zal ik haar maar noemen) dat ze 'had gehoord' dat ik eigenlijk te veel doe (ze had me net horen vertellen over mijn 'gedroomde' voettocht naar Santiago... ): reizen, naar vergaderingen gaan (???), op mijn kleinkind passen, enz… dat ze me volgende week een Polarmeter zal geven om aan te doen bij het wandelen en dat die zeker zal beginnen biepen want dat ik over mijn grenzen ga…

 

Ikke  ? Over mijn grenzen? Door te gaan wandelen en te proberen genieten van het leven?

Ik werd me daar nu toch opeens zo boos: mijn opgekropte gevoelens kwamen plotsklaps naar boven en ik heb haar gezegd dat mijn vermoeidheid niets, maar dan ook niets te maken had met de weinige dingen die ik doe; dat ik de dingen die ik doe heel graag doe en er van geniet; dat ik me net een uitgelaten kip voelde die van haar eens rond de Watersportbaan mocht gaan stappen en dan in mijnen zetel moest gaan zitten; of ik geen recht had om terug te willen naar wie ik eens was. Of we dat niet allemaal wilden?

Als ze dan ook nog eens begon dat ze ooit eens klierkoorts had en dan ook moe was en nog zo een paar van die vergelijkingen, dan had ik echt zin om haar te zeggen dat het geen snottebellenverkoudheid was waarvan wij aan het bekomen zijn. 'k Heb toen maar wijselijk gezwegen.

Mens toch! Geef ons toch eens de kans om onszelf te zijn en ik zal zelf wel voelen wat ik kan of wat ik niet kan. We moeten inderdaad naar ons lichaam luisteren. Juist! Maar dat zal ik dan zelf wel doen.

 

Ach, waarschijnlijk heeft ze het allemaal wel goed bedoeld. Maar ze kwam met haar reactie om een verkeerd moment en op een totaal verkeerde manier …

 

Toen ik in Santiago de Compostela stond was ik eigenlijk euforisch. Euforisch omdat ik nog leef en euforisch omdat ik nog dingen kan beleven.

Ik wil mijn leven echt terug in eigen handen nemen en terug aan de slag gaan binnen enkele maanden. Maar daarvoor wil ik eerst zelf m’n grenzen leren kennen.

Ik ben me er wel van bewust dat ik niet meer kan wat ik vroeger kon: om kwart voor zeven vertrekken ’s ochtends, om dan om half acht  ’s avonds thuis te komen en dan nog het huishouden erbij te doen… Nee, nee, het zal doseren worden. Maar die keuze maak ik zelf en daar wordt aan gewerkt

 

Zo, dit moest ik even kwijt.

 

‘k Hoop dat jullie nu genen schrik krijgen van mij; meestal ben ik poeslief !