10-09-07

@ duimendraaiende supporters...

Even een kort berichtje.
Ik wou jullie allemaal danken voor de support en het 'duimen draaien'!!
Voor de operatie heeft het goed geholpen; voor 'mijn aanvarinkje' met de narcosist iets minder... dat ligt uiteraard niet aan jullie of aan jullie duimpjes die misschien de verkeerde richting uit draaiden maar zeer zeker aan een verwaande kwast die een beetje machtsvertoon wou tentoon spreiden. Het volledige zoveelste 'horrorverhaal' krijgen jullie zeer zeker nog te 'lezen'.

Het is hier niet de bedoeling sensatie te brengen, maar telkens als ik denk: 'nu heb ik het wel gehad' schudden ze iets anders uit hun mouw. En dan wil ik roepen: 'zal 't gaan, ja!!!!

Knuffel en goede nacht

P1060079

09-09-07

Time flies ...

Men zegt soms: 'de weken vliegen voorbij' , de tijd vliegt (time flies...) en als ik zo terugblik op de voorbije 14 dagen dan moet ik zeggen dat dit toch wel een correcte uitspraak is.

Neem nu 14 dagen geleden... K., Hans' vriendin uit Pittsbourg zou voor het eerst naar België komen.
Met gemengde gevoelens - ontroering omdat je weet dat je zoon verliefd is en hij haar eindelijk in zijn huisje kan verwelkomen (waar de laatste weken verdomd hard aan gewerkt is...), gezonde nieuwsgierigheid,  interesse om haar beter te leren kennen en hopen dat het klikt... wachtten we haar komst af.  En gisteren is ze al weer vertrokken... back home.

I am sure Hans will miss her and I must say I miss her too because I know Hans misses her... I hope the coming months will go as fast as the 2 weeks you were here K. Let's countdown till december...

De tijd is af en toe een 'zuchtje'... vooral als je veel te doen hebt.

Zo was er deze week ook het werkje aan de 2 websites van markant  (vrijwilligerswerk hoor !), gisteren het verjaardagsfeest van mijn zus die op 14 september 50 wordt en ik wou ook nog naar de dag tegen kanker in Antwerpen maar dat heb ik wijselijk niet gedaan.

Vanmiddag kwamen Kim, Vincent en Rune eten. Ik was blij hen gezond en wel terug te zien... ze waren net terug van vakantie in Normandië en Bretagne. Heb vanochtend nog een heerlijke vislasagne voor hen gemaakt en in de namiddag kwamen schoonzus en zwager om samen met hen naar de Open Monumentendag in Zaffelare te gaan.

Ik begin zo het gevoel te krijgen dat,  na een lange periode van weinig of niets doen tijdens mijn ziekte, opeens alles terug op volle snelheid komt.

Ik denk dat ik de titel van mijn blog  'EVEN STILSTAAN...' even indachtig zal moeten zijn en opnieuw even overdenken waar ik nu mee bezig ben; waar ik naartoe wil;  even bezinnen of het de moeite is om zo verder te doen met al dat 'hooi op mijn vork' ...  'k Heb zo het gevoel dat ik terug van alles tegelijk in het leven wil proeven...dat ik niets wil missen... het Carpe Diem-gevoel maakt mij soms gulzig.

Vanaf morgenvroeg trek ik opnieuw aan de rem... 'k zal wel moeten want om half acht wordt ik verwacht in het OK en daar wacht de narcosist me op. Die zal me wel voor een tijdje lamleggen; de workoholic in mij even stoppen...

 

22-08-07

Operatie-angst en humor ...

Maandag toen ik stipt (iets te vroeg eigenlijk…) arriveerde op de dagkliniek voor opname en operatie kreeg ik te horen dat ‘men’ mij al was komen zoeken en dat ze dus iemand anders hadden meegegeven in mijn plaats…

 

Euh…Qué…”hoe kan dat nu, ik moet hier eigenlijk maar om negen uur zijn en het is nu tien voor negen” antwoordde ik de verpleegster.

 

‘k Weet niet goed hoor… die planning daar is niet echt ok…

Vorige week werd ik naar huis gestuurd omdat er een ‘spoedgeval’ was tussengekomen en nu dit weer.

Maar ja, geen zorgen maken… het is hun probleem als ze mij maar tegen negen uur hadden laten komen.

 

Mijn zus bracht me naar het ziekenhuis en zij wou nog wel even met mij kletsen. We dachten dat het nog wel een poos kon duren eer ik zou worden opgehaald.

 

operatieschortTegen alle verwachting in kwamen ze mij na 10 minuten al zeggen dat ik me mocht  omkleden en zo’n sexy operatieschortje aantrekken.

Mijn tandekes en mijn brilleken achterlatend, mijn zus uitwuivend, werd ik door twee vriendelijke, kletsende verpleegsters weggevoerd.

 

Aangekomen op de pre-operatieve (wachtzaal met in ‘beddenliggende’ mensen) kwam ik naast een man te liggen met een sexy operatiemutsje op en met een blik van ‘goh, laat het hier maar vlug gaan’…

Ik zag dat die man hypernerveus was en, ikke altijd wel klaar voor een praatje, probeerde hem wat af te leiden… hij kon na enkele minuten al terug lachen en ik dacht in zijn ogen te zien dat hij de angst een beetje vergat.

 

Tot… er opeens een verpleger aan mijn bed kwam met een ‘karretje’. Hij zou me een infuus steken maar toen ik mijn hele verhaal deed van “niet rechts want dat is mijn geopereerde arm (lymfeklieren weggehaald…) en niet links want daar vind je geen aders meer… het zal in mijn hals moeten (dit was zo afgesproken met de chirurge…)” maakte hij rechtsomkeer met de melding dat hij het zou overlaten aan de anesthesist.

 

Nog geen minuut later komt een vriendelijke verpleegster mijn bed losdraaien en ze verplaatste dit een beetje dichter naar die ‘angstigkijkende meneer’ toe.

 

‘k Had eigenlijk niet door waarom ze dit deed tot ze plots zei: “de operatie is aan de linkerkant hé!” (ze wou haar karretje rechts van mijn bed parkeren om een infuus te komen steken) en ik antwoordde haar met ‘de vraag’: “is het om een infuus te steken dat u bij mij komt?” “Uw collega is net geweest” en blablablabla…. ik kon nog eens het hele verhaal doen.

 

Naast me werd die meneer nu toch wel heel ongemakkelijk en hij zei tussen z’n tanden: “ze weten hier precies ook niet van elkaar; straks opereren ze jou nog aan de verkeerde kant ook…”

 

Ik antwoordde wijselijk niet dat dàt wel eens zou kunnen (‘k had zin om er een grapje over te maken maar ik bedacht dat dat helemaal niet goed zou zijn voor de gezondheid van die man…) tot plots de chirurge samen met de anesthesist en een ‘assistente in opleiding’ aan mijn bed verschenen.

Met de anesthesist werd de plaatsing van het infuus besproken (in een ader in mijn hals dus…) en ik zag mijn buurman bijna groen uitslaan van angst… of dat nog niet genoeg was vraagt mijn artse: “het is toch links hé?”… “k zal misschien best een stylostreepje zetten op je linkerarm want straks vergis ik me nog; maar ja, bij jou zou het niet geven hé want je andere arm moet toch nog…..” en wij maar lachen…

 

Wel ik kan je verzekeren dat ‘m’n buurman met het gekke mutsje op’ zo wit zag als zijn laken. De groene kleur van daarnet was weggetrokken en alleen zijn stoppelbaard gaf nog een beetje kleur .

 

Mijn bed werd opnieuw losgedraaid en weg was ik …richting operatiezaal… Ik wuifde nog eens naar de arme man maar ik heb geen reactie teruggekregen. Waarschijnlijk was hij door dit hele verhaal al murw geslagen vooraleer in de operatiezaal te belanden.

 

Lieve meneer, ik hoop dat alles goed gekomen is met jou…

Met mij wel hoor… zelfs in de operatiezaal hebben we nog grapjes gemaakt met de anesthesist. Maar ja, ik ben dan ook een hele rare hé… heb nooit schrik en ben altijd rustig als ik naar het ‘slagveld’ wordt gevoerd.

13-08-07

Grrrrrrrrrrrrr...

Ja balen is dat, om het zo even te zeggen.

Ik moest vandaag om 9 uur in de dagkliniek zijn voor de geplande operatie en het hele zaakje is afgeblazen... Grrrrrrrrr....

Met een nuchtere maag (dat vind ik op zich al niet leuk...) beland je dan aan in het ziekenhuis en of je het wilt of niet, je bent toch altijd gespannen als je moet geopereerd worden en dan komt men de spanning nog een beetje ten top drijven door te komen zeggen dat 'het feestje' niet doorgaat.

Ik had me al fijn geïnstalleerd op het bed met een boek van P. Aspe ('Het vierkant van de Wraak') - want ik moest zeker nog wachten tot 11 uur tegen dat ik aan de beurt kwam - en tegen dat ik op bladzijde 30 was aanbeland wist ik al hoe laat het was...

Eerst dacht ik nog dat het een 'mopje' was toen de lieve verpleegster me kwam vertellen dat er een spoedgeval was tussengekomen, maar ze bleef serieus kijken... Ik kon dus niet anders doen dan inpakken en wegwezen hè.

Dr. H. is ook nog persoonlijk langsgekomen om zich te excuseren en gelukkig kon ze me snel een nieuwe afpraak geven. Volgende week maandag same place, same time!
Ik zal wel een andere chauffeur moeten zoeken want mijn ventje kan niet telkens verlof blijven vragen.

Ik begin toch te geloven dat de 13de (of het nu een vrijdag is of niet...) niet de goede datum is om dingen te plannen!

Straks post ik nog een berichtje over een 'nare belevenis' van gisterenavond.

13-06-07

Bey, bey ziekenhuis ...

Vanmiddag ben ik alweer geschrokken hoe snel een kind soms recupereert van een ingreep, operatie...

Ik kon niet snel genoeg in het ziekenhuis zijn vanmiddag; zo nieuwsgierig was ik hoe het was met onze kleine pruts. Denkend dat ze - zoals gisteren nog - enkel op haar rugje of op haar zij kon liggen en ook een beetje vrezend dat ze helemaal niks met haar armpjes kon doen door die vervelende braces was ik enorm verrast dat kleine Rune volop in de weer was in haar bedje. Ze trok zich recht op haar knietjes aan de spijlen van het bed; probeerde te kruipen (uiteraard met gestrekte armpjes...), gooide haar speelgoed weg, enz.

Gisterenavond vond ik ze al heel 'goed' na toch wel een langdurende zware ingreep maar vandaag was mijn verbazing nog groter. Kim en Vincent die gevreesd hadden voor 14 problematische dagen moesten ook tot hun verwondering vaststellen dat alles veel beter verliep dan verwacht. Zoveel te beter natuurlijk.

Vanavond toen ik nog even opbelde naar Kim bleek ze net te zijn thuisgekomen.

Hopelijk gaat het de komende dagen zo verder en lukt het een beetje met eten. Voorlopig lukt het nog niet met de fles melk te drinken. Er wordt dus ofwel met een lepeltje ofwel met een injectiespuit (zonder naald uiteraard...) melk in haar mondje gedaan. Groentenpap en kaasjes gaan er ook al weer in.

Hieronder komt een fotoreportage die ik vandaag maakte in het ziekenhuis. Jaja, oma is nog steeds met haar digitaaltje op stap. Ze kan het niet laten.

 

 

Rune was heel blij met de knuffel-Bumba en de stoffen puzzel van Bumba die ik haar meebracht. (Mocht ik niet doen van Kim maar ik kon ook dat niet laten...) Rune is zo verzot op dat figuurtje van Studio 100... 'k Zal moeten opletten dat ik haar niet te veel verwen maar Kim zal het me wel tijdig zeggen als ik overdrijf.

Update: ik vergeet hier nog iets heel belangrijks te vermelden. Er was gisteren een verwarring ontstaan over het al dan niet volledig gesloten zijn van het verhemelte van Rune. Gelukkig is het in één keer kunnen gesloten worden, op één klein gaatje na; maar dat blijkt normaal te zijn. Dat kleine openingetje blijft voorlopig en zal bij een latere ingreep worden dichtgemaakt.

ps: ik probeer regelmatig bij de bloggertjes 'langs te komen' en een reaktie te plaatsen. Helaas zal ik het over een aantal dagen moeten verdelen, maar ik vergeet jullie niet hoor!

12-06-07

Operatie Rune ...

Oef… een pak van ons hart! De operatie van Rune is achter de rug. Meer dan 3 uur heeft het geduurd. Kim is met haar mee gemogen in de operatiezaal (in vol ornaat: schort – muts en overschoenen) en is bij Rune kunnen blijven tot ze insliep.

Toen ik het hoorde kreeg ik echt een wee gevoel in mijn maag. Je kindje zo een masker (voor de verdoving) op het mondje zien zetten ... Rune werd blijkbaar heel bleek en weende stilletjes en plots vielen haar oogjes dicht. Brrrrrr… echt sterk van Kim! Voor Rune verliep op die manier natuurlijk alles rustiger. Ze moest niet meteen mee met een vreemde ‘meneer’ of ‘mevrouw’.

 

Kim en papa Vincent hebben samen gewacht tot ze terug wakker was.

 

Rune had toch vrij veel pijn bij het ontwaken, maar gelukkig kreeg ze snel een pijnstiller via het infuus toegediend. Toen ik vanavond nog even langsliep in het ziekenhuis kon er wel al een lachje vanaf en straalden haar oogjes toen ze me zag.

Tante M. (mijn zus) was ook mee. Voor haar moet het een déjà-vu geweest zijn. Mijn neefje (19 jaar nu) werd ook geboren met schisis en onderging ook een aantal operaties…

 

Momenteel is er nog geen echte duidelijkheid of het volledige verhemelte gesloten werd. Daar zullen we morgen meer duidelijkheid over hebben. We hopen hier echt van wel want indien dit niet het geval is dan blijft er alsnog een kleine opening in het verhemelte waardoor ze dan toch een ‘spraakplaatje’ zal moeten dragen en een tweede operatie zal nodig zijn.

 

Zoals jullie zullen zien op de foto’s, moet Rune een brace dragen aan elk armpje. Ze mag nl. 14 dagen niet met haar handjes aan haar mondje kunnen. Ik ben benieuwd wat dat zal geven. Doordat ze op die manier haar armpjes niet kan plooien kan ze ook haar knuffeltje niet tegen haar gezichtje duwen (ze slaapt nl. heel graag met een knuffeltje tegen haar snoetje aan…).

Sinds een 4-tal weken kruipt ze, en sinds vorige week trekt ze zich recht aan de spijlen van haar park – ook dat zal ze niet kunnen door die beugels. Het is dus afwachten hoe ze hierop reageert. Gelukkig kan Kim er heel veel mee bezig zijn en weet ze haar misschien wel af te leiden.

 

P1050447P1050448P1050459

 

 

 

 

 

 

 

 

Toen ik vanavond in het ziekenhuis was draaide Rune zich na 10 minuten zelf op haar zijtje en stilletjes aan vielen haar oogjes toe. Hopelijk heeft ze een goede nacht en kunnen zij en haar mama een beetje doorslapen. (Kim blijft bij haar in de kinderkliniek) Slaap lekker meisjes. We denken heel veel aan jullie!

11-06-07

'piep' ...

Hier ben ik zelf terug... maar helaas niet met een heel verslag (nog niet...) maar toch met een kort berichtje.

Alles staat nu in het teken van Rune want morgen is het namelijk haar grote dag. Tenminste: het zal een beetje een moeilijke dag worden want de GROTE OPERATIE komt er aan. Morgen wordt haar verhemelte volledig gesloten. Een vrij ingrijpende operatie maar wel heel belangrijk. Belangrijk o.a. voor de spraak.

Ik probeer jullie de komende dagen een beetje een relaas te brengen. Tot binnenkort... enne: hartstikke bedankt voor jullie lieve, leuke reacties op de schrijfsels van Kim - mijn blogbewaakster.

101_0201

Goede nacht allemaal !

07-05-07

Opgelucht ...

De ganse dag heb ik hier rondgelopen als een kieken zonder kop.

Van al mijn plannen om hier in huis een beetje te werken is niets in huis gekomen. Telkens ik aan iets wou beginnen haakte ik weer af... ik was dus echt niet in mijn doen.

De reden is natuurlijk de operatie van A'ke. Ik wist niet dat het me zoveel zou doen...

Gisterenavond had ze me nog een sms gestuurd maar die heb ik pas vannacht bekeken en het knaagde een beetje dat ik haar niet meer heb kunnen antwoorden.

tatty%20grijs%20in%20verband

Als je zo in het ziekenhuis ligt te wachten op een komende ingreep dan kan je echt niet slapen... tenminste ik toch niet (niet dat ik een bangerik ben, nee, nee... maar een narcose van 6 tot 8 uur is toch niet niks hé) en ik vermoed dat dat bij A'ke ook zo moet zijn geweest. Eigenlijk zou je op zo'n moment iemand vertrouwd naast je moeten hebben; iemand die je kan koesteren, iemand die je troost en wiegt... maar ja, zo zitten ziekenhuizen niet in elkaar hé.

Bij A'ke was de ontvangst gisteren in de kliniek ook niet wat het moet zijn!! Toen ik het hoorde was ik eigenlijk boos...  A'ke had een eenpersoonskamer besteld en toen ze dit bij de receptie vermeldde zei de dame: "is het voor plastische chirurgie???","... je bent hier niet in een hotel hoor". Die vrouw denkt waarlijk dat als je een borstreconstructie moet krijgen NA BORSTKANKER (!!) dat je dat voor je plezier doet...

Het wordt tijd dat mensen in een ziekenhuis wat meer tact aan boord leggen!!Toen ik terug naar huis ging, passeerde ik de balie en daar zag ik haar zitten... een moment, even maar, overwoog ik om naar haar toe te gaan en haar vriendelijk te vragen dit NOOIT of ter NOOIT meer te doen! Met niemand... Maar ja, wat haalt het uit...

Maar eigenlijk kwam ik hier beter nieuws melden: de operatie is goed verlopen en om 14 uur was A'ke al wakker. Ze krijgt wel pijnstillers en verblijft dus een nachtje op de PACU. Om het uur wordt de 'flap' gecontroleerd op doorbloeding. Dit moet om te voorkomen dat de flap afsterft...

Om 16 uur kon ik het niet meer uithouden en heb naar haar schoonmama gebeld. Die had net het nieuws gekregen van L., A'ke's man... Jonge, jonge, wat was ik opgelucht en blij. Echt een gelukzalig gevoel kreeg ik. 'k Ben ook ontzettend blij voor haar familie dat deze fase achter de rug is...

en nu A'ke: EEN SPOEDIG HERSTEL en binnenkort mag je de lingeriewinkel gaan plunderen. Ik weet dat je daar al naar uitkijkt. L., houdt je portemonee maar vast... je zal nog in de kosten komen...

AkeIk ken A'ke maar pas sinds vorig jaar in augustus maar ik zou haar vriendschap niet meer kunnen missen. Het is raar om te zeggen maar borstkanker heeft me een paar heel mooie vriendschappen bezorgd; die vriendschappen zijn echt een verrijking in mijn leven en ik koester ze... Mijn kijk op het leven is ook helemaal veranderd daardoor...

24-12-06

Kerstmis thuis ...

Dag lieve bloggertjes,

even melden dat de kleine Rune terug thuis is in haar vertrouwde nestje. Ze maakt het heel goed - alleen het lachen zoals vroeger lukt nog niet zo, maar dat komt natuurlijk wel - af en toe een glimlachje kan er wel af en haar sprekende oogjes heeft ze natuurlijk ook behouden. Ze doet het heel goed en heeft de ganse nacht doorgeslapen... het is toch altijd knusser in je eigen bedje te slapen dan in zo'n reuzegroot kinderbed in het ziekenhuis. Een fotootje van haar komt later wel. Filmsterren hebben toch ook liever niet dat ze met een pleister onder hun neus(je) op televisie verschijnen hé! Maar één ding is zeker: het is een pracht van een mensje!

Voor kerstmis wens ik jullie allemaal het volgende:

Meer tijd om van kleine dingen te genieten

Rustig stil te staan bij mooie momenten

Een dosis moed om tegenslagen te overwinnen

En veel vriendschap om harten te verwarmen.

Allemaal een kerstknuffel en geniet van de sfeer...

Na kerstmis maak ik zeker terug een blogronde. Nu wil ik het even wat rustig aan doen maar dat begrijpen jullie wel.

18-10-06

Back again ...

tattyDeze week is het hier al kalmpjes geweest op mijn blogje. Lukte niet zo goed om een verslagje te typen met 1 hand...

Maandag mocht ik al heel vroeg in de dagkliniek zijn - om 7 uur - voor de operatie aan mijn linkerhand (Carpaal Tunnel Syndroom) en de inspuiting tegen de peesontsteking aan mijn linkerduim (deQuervain). Ikke al blij... 'k dacht: 'dan ben ik er rap vanaf'... Maar 'k kreeg daar al direct te horen dat ik pas tegen de middag aan de beurt was. Na anderhalf uur in de wachtzaal mocht ik me dan toch sneller dan verwacht klaarmaken om richting operatiekwartier te gaan. Er was een patiënt 'weggevallen' en zo kon ik toch vlugger behandeld worden... Als ze je zo door die gangen voeren met je bed - met een lege maag - voel je je al rap of je op een zwiermolen zit - en gelukkig heb ik geen schrik in operatiezalen, want daar krijg je al helemaal een raar gevoel. Het voelt daar heel koud en tochtig aan - alhoewel het daar volgens een verpleegster toch 21 ° was - heb gelukkig een dekentje gekregen; ze hadden me daar anders nogal horen klappertanden; koukleum die ik ben... Ik had de keuze uit algemene narcose of lokale verdoving maar heb toch maar voor lokale gekozen - anders waren er terug problemen met het steken van een infuus. Zodoende zou ik voor de eerste keer 'wakker' blijven tijdens een operatie. Ik vond het spannend maar ik moet zeggen dat ik het toch niet zo leuk vond. Je wordt deels weggestopt onder een groen doek zodat het 'werkveld' afgeschermd wordt en ik kon alleen maar naar rechts kijken maar daar was niks - ook niemand die een beetje praatte met mij... daar had ik anders wel behoefte aan - een beetje afleiding had goed gedaan. Nu kon ik alles horen hoe de artsen over de binnenkant van mijn hand aan 't vertellen waren - alhoewel mijn hand verdoofd was 'voelde' ik elke beweging (geen pijn) en ook het 'klieven' van de Carpel Tunnel - een vies gevoel moet ik zeggen. Goed dat het zo snel gedaan was. Moest zeker niet langer voor mij hoor! Minder dan een half uur duurt deze ingreep en doordat ik niet onder narcose was geweest mocht ik onmiddellijk naar huis. Ook weer mooi meegenomen! Pijn heb ik eigenlijk ook niet - alleen een beetje gevoelig. Het zal tijdelijk wat vervelend zijn omdat ik linkshandig ben en dus nu alles rechtshandig moet doen. Maar daar zal ik ook wel deels aan wennen...

Dank bloggertjes voor jullie reakties ! Ik probeer eind van deze week eens een blogronde te doen. Slaap lekker allemaal !

13-10-06

Het houdt niet op ... A never ending story??? ...

tatty0000145
Even een paar dagen niet geblogd... Had even iets te verwerken. Weeral... Ik noem het: 'van de regen in de drop belanden...'.

Eerst was er de uitslag van de botscan van Marc's rug. Ik schreef in mijn logje van 1 september dat hij van een ladder viel maar dat alles nog goed afliep. Wel... de waarheid is anders. Door voortdurende pijn is hij vorige week vrijdag toch voor verder onderzoek gegaan en via die botscan met isotopen heeft men ontdekt dat zijn lendenwervel eigenlijk gebroken is. Daar loopt hij nu al meer dan een maand mee rond...Gelukkig zitten de stukjes op elkaar en is er verder niets verschoven... Dinsdag horen we wat hiermee verder dient te gebeuren...

Woensdag moest ik om de uitslag van de MRI-scan van mijn hals en van de IMG van mijn linkerarm en -hand en zoals te verwachten  was dit niet echt ok... Carpeltunnel van de linkerhand, peesontsteking van de duim en geknelde zenuw in mijn hals. Allé... daar gaan we weer. Maandag volgt een operatie om de zenuwen van de hand vrij te leggen en een injectie met cortisone tegen de peesontsteking (de pees van mijn duim ligt net onder de ader die ze de tweede chemokuur hebben aangeprikt en waar ik sindsdien steeds pijn ervaren heb) en donderdag een inspuiting met cortisone in de hals. Ik heb daar stillaan een abonnement in het UZG.

De zenuw- en gewrichtspijnen zijn eigenlijk al lang aanwezig - sinds m'n 2de chemokuur en er werd toen gezegd dat dit door de chemotherapie kwam: door de aantasting van het immuumsysteem kreeg ik een vorm van gewrichtsonstekingen. Zeer vervelend, maar ik dacht dat dit stillaan zou verdwijnen. Na de chemo startte ik met het innemen van Arimidex en daardoor zijn de pijnklachten nog verergerd. Arimidex heeft als bijwerking botpijnen te veroorzaken. Het liep dus allemaal een beetje door elkaar ... je wist niet wat welke pijn veroorzaakte... (ik heb eigenlijk een hoge pijngrens maar bij het EMG-onderzoek zag men duidelijk dat dit niet zo verder kon).

Ik schreef het al eens eerder: op het moment dat je borstkanker ontdekt voel je je helemaal niet ziek ... je wordt eigenlijk pas ziek door de (noodzakelijke) behandeling en nadien heb je hier en daar toch wel wat bijwerkingen die ook niet van de poes zijn... Chemotherapie tast zowel de slechte als de goede cellen aan in je lichaam en dat laat zijn toch zijn sporen na.

Maar ik laat me niet klein krijgen door dit nieuwe 'voorval' hoor! Dinsdag probeer ik terug van de partij te zijn op Eu'Reka - 'k zal dan misschien niet kunnen sporten maar 'k mag dan als scheidsrechter komen om mijn mede 'borstmaatjes' het leven een beetje zuur te maken tijdens een matchke badminton... Live goes on! It's a never ending story...

14-09-06

Time out ...

Hallo allemaal, dank voor jullie lieve reakties! Vandaag ben ik er niet toe gekomen om even op m'n blogje te schrijven en straks moet ik al om 7 uur in het ziekenhuis zijn voor de operatie. Het is gelukkig maar een dagopname en het zal wel meevallen. Ik laat het allemaal maar op me af komen ... Alhoewel ... ik heb mij vandaag onnozel gesnoept ... misschien toch wel een beetje nerveus. Who knows ?

Ik wens jullie een goede nachtrust en voor morgen terug een zonnig dagje! Geniet er van ... Als dit allemaal achter de rug is ben ik weer paraat met een 'dagverslagje'.

Liefs, Lucretia

18-12-05

Laatste weekend en dan ...

Vrijdagavond een 'deugddoend' bezoekje gehad van een vriendin - ex collega. Ik was hier echt zeer blij mee. Samen met haar en mijn man iets gaan eten en een lange babbel gehad. Nadien voelde ik wat ik eigenlijk al langer wist: ik heb haar de hele tijd toch gemist... Heb echt iets gehad aan haar bezoek; zij heeft een speciaal plaatsje in mijn hart! Heb er nog een ganse nacht liggen aan denken en zaterdagmorgen ben ik met een serieuze 'dip' opgestaan.
Sinds 4 november kon ik niet meer wenen; mijn gevoelens zaten opgesloten in mijn ziel en plots was het zaterdag 'alle sluizen open'. Ik wist dat het er op een keer zou uitkomen... misschien wel goed ook. Vandaag - zondag - toch met een beter gevoel opgestaan. Vrijdag was plots bij mij het Kerstgevoel opgekomen en ik heb toen m'n kinderen en schoonmama uitgenodigd om vandaag - zondag - Kerstmis een weekje vroeger te vieren... Dinsdag 20/12 word ik opgenomen voor de operatie en op het 'echte' Kerstfeest zal ik er dus niet bij zijn.
Wel - ondanks het treurige gevoel vanbinnen - het was een fantastische namiddag.

IMG_6392

 

Lekker gegeten en daarna op de Kerstmarkt van Lokeren geflaneerd samen met m'n gezin en m'n schoonmama van bijna 90 jaar. De blijdschap straalde van haar af en als ze dan nog met de Kerstman op de foto mocht kon haar geluk niet op.
Vanavond nog een aangenaam bezoekje gehad van m'n broer en schoonzus. Ik vond dit echt lief en ik weet dat ze met me meeleven... Morgen nog een laatste werkdag en dinsdag gaan we er dan maar voor. Er zit niets anders op!
Liefs, Lucretia

04-12-05

Bang afwachten

Hallo vriendinnen,
 
Op 4 november werd bij mij borstkanker ontdekt. In dezelfde week kregen we het heuglijke bericht dat onze dochter K. (28 j) zwanger was. Het kan verkeren...
Momenteel is ze 8 weken zwanger en we zijn met z'n allen in blijde verwachting. Gisteren was ze terug op controle en het 'kindje' is nu 1,6 cm. Ongelooflijk klein nog maar toch zo een groot wonder... Voor mij is dit kleine ukje mijn groot lichtpuntje in de duistere toekomst!
 
Ik probeer zo positief mogelijk te denken en leef naar de operatie toe; al weet ik niet hoe ik hierna zal reageren. Ik wacht bang af maar weet dat er al heel wat vrouwen voor mij hetzelfde hebben ondergaan...
 
Lieve groet,
Lucretia

17:54 Gepost door Lucretia | Permalink | Commentaren (4) | Tags: borstkanker, zwanger, operatie |  Facebook