21-12-07

21 december ...

Poeh…21 december… een datum die ik nooit zal vergeten.

Het is vandaag 2 jaar geleden dat ik onder het mes ging. Borstamputatie … en reconstructie met eigen weefsel (deep flap). De ochtend voordien werd ik opgenomen en moest ik nog enkele onderzoeken ondergaan (isotopen… voor de sentinelprocedure…).

We waren met z’n drieën. Drie bange vrouwen werden samen in een zaaltje gezet… ons bed was nog niet klaar… we dienden er toch nog niet in te liggen… en daar zaten we dan elk met onze eigen gedachten bezig.
Ik probeerde wat te praten want de stilte kan oorverdovend zijn.
Een van ons zat stilletjes te wenen; een dame van zo rond de 65 jaar… bang en alleen; troosteloos… Haar zoon had haar aangespoord om toch eens een mammografie te laten doen; uit voorzorg. En nu zat ze daar… boos en radeloos. Ze vond dat ze die mammografie nooit had moet laten doen want dan zou ze nu niet in het ziekenhuis zitten…

Twee van ons werd één voor één bij de plastische chirurg geroepen om ons ‘af te tekenen’.  Ze tekende grote dikke stippellijnen met een alcoholstift op m’n rechterborst en op mijn buik.
Zag er goed uit… precies een smilie op mijn buik. Ik probeerde er een grapje over te maken… wat moet je anders…
De volgende dag was andere koek… Vroeg, heel vroeg in de ochtend werd ik opgehaald. Niks zenuwachtig. Had ’s nachts zelfs vrij goed geslapen. Voor mij was de operatie een soort ontlading want ik wachtte al van 4 november. Stel je voor… of liever: onvoorstelbaar!

In de operatiezaal mocht ik nog even bloot op de foto. Goh… dat had ik niet verwacht. Er werden digitale foto’s gemaakt van mijn beide borsten. Ik zei een beetje onnozel: “moet ik lachen ook?” en de ‘fotograaf’ grapte maar een beetje mee. Waarschijnlijk voelde hij aan dat dat voor mij het beste was op dat moment.Uren later – zo’n acht uur later – werd ik wakker. ‘k Had het koud en ‘k had pijn. Er bengelden stille tranen over m’n wangen en plots dacht ik: wat lig ik hier te grienen…ik leef en er wordt voor mij gezorgd… ik dacht opeens aan de mensen in Pakistan die net een aardbeving achter de rug hadden en die in de bijtende kou zaten… Zo probeerde ik m’n eigen miserie een beetje te vergeten en telde ik de uren af tot ik van de intensieve bewaking terug naar m’n ziekenkamer mocht. Het werden lange uren… 

Men zal misschien zeggen 'dat alles is toch al 2 jaar geleden...' maar voor mij lijkt het of het gisteren was. En telkens als ik op de kalender weerom zo'n 'speciale' datum zie verschijnen dan komen de dingen heel helder in mijn geheugen terug...

22-12-06

Rune's Day ...

Gisterenavond zijn we nog afscheid gaan nemen van ons Runeke zoals we haar al 5 en een halve maand kennen. Haar lieve snoet... haar lachende oogjes... Het is echt een leuke avond geworden: ze zat mee met ons aan tafel in haar kinderstoel en genoot precies van ons te zien eten... Daarna meegeweest met Kim om haar een badje te geven: zodra de badkraan wordt opengedraaid en ze het water hoort schatert ze het uit - ze is dol op water en dol op het ganse ritueel.

Naar het ziekenhuis neemt ze een speciale talisman mee en van ons kreeg ze beertje Tatti mee als mascotte.

IMG_9841

IMG_9832IMG_9844

 

 

 

 

Vanmorgen werd ze geopereerd: haar lipje werd gesloten en aan haar neusje werd ook een correctie gedaan. De ingreep gebeurde op de afdeling plastische chirurgie door Dr. Roche. (Dezelfde artse die precies een jaar en 1 dag geleden ook mij opereerde ...) Alles is goed gegaan. Heb daarnet een belletje gekregen van K. dat ze op haar kamertje is en dat ze wakker is. Heb haar horen wenen door de telefoon. Klaaglijk en een beetje hees... Ze zal ook wel honger hebben. Sinds gisterenavond 9 uur heeft ze niet meer mogen eten... Om 7 uur moesten ze in het ziekenhuis zijn en wat ik gisteren vreesde was inderdaad zo: ze was NIET als eerste aan de beurt! Pas om 9u15 kwam de anesthesiste haar halen... ze heeft de hele tijd geweend van de honger... nog een geluk dat ik het niet wist. 'k Heb zo al niet goed geslapen vannacht.

Ik denk nu aan K. en V... hun hartje zal geklopt hebben tegen 200 per uur als ze Rune moesten afgeven... ze zullen ook moeten wennen aan haar snoetje. Het nieuwe neusje en haar kleine mondje... Het worden nog spannende dagen maar alles is goed gegaan en dat is het voornaamste.

Rune dankt jullie allemaal voor het medeleven (heb haar verteld van de berichtjes die ik kreeg op de blog, via sms, de kaartjes, de telefoontjes...) en wenst jullie allemaal een Prettige Kerst en een gelukkig 2007!

IMG_9598

 

UPDATE: Ik was deze middag even bij Rune in het ziekenhuis. Ze slaapt nog veel door de pijnstillers die ze heel regelmatig krijgt. Door de intubatie is haar keeltje en luchtpijp een beetje geschonden  en dat doet pijn als ze huilt. Het klinkt echt zielig... gelukkig mag ze uit haar bedje worden genomen zodat K. haar toch een beetje kan wiegen en knuffelen. Dan slaapt ze ook weer snel in zodat ze niet moet huilen. Op een gegeven moment had ik zin om mee te huilen met haar - als je haar hoort wenen klinkt het heel raar - rauw eigenlijk... Tussen twee huilbeurten kon er plots toch een heel klein glimlachje af - mijn hart smolt! Morgen zal het wel beter gaan denk ik. Ze heeft toch al een flesje kunnen drinken. Dat is een goed teken. En morgen mag haar verhemelteplaatje er terug in - dan kan ze beter de fles drinken. Gelukkig mag K. bij haar blijven - samen in één kamer; dicht bij elkaar.

Rune ziet er helemaal anders uit nu... haar bekende mondje is weg. Ze zag er wel prachtig uit - mooi ... precies een ander kindje... ik was helemaal niet geschrokken maar het is nog even wennen. Het is een schatteke.

Dank aan allemaal voor al jullie lieve meevoelende reakties !