30-10-09

Paspoort ...

7 april 2009... laatste bestraling. 

9 april… ik werd 53; 10 april met A’ke en zus op stap… een Bongo’ke doen. Ontbijtje met bubbels om dat alles zo'n beetje te vieren hè.

Goed gemutst (letterlijk en figuurlijk) trok ik met die twee de stad in. En wat die muts betrof… die was ik behoorlijk beu. Eronder zal al een ferm (aheum… in mijn ogen dan toch…) bosje haar te wachten om ‘losgelaten’ te worden. A’ke – rad van tong zoals altijd :D – zegt "dat ze dacht dat ik zonder muts zou gekomen zijn"; dacht dat ik er een statement zou van gemaakt hebben om op m’n verjaardagsbrunchje te verschijnen ‘in real’! Haartjes bloot; kopje fris…

“Geef me nog even de tijd” zei ik toen… "nog heel even"; "volgende week trek ik dat ding m’n hoofd af en STA ik er opnieuw. Zoals ik ben!"

Zoiets moet je voor jezelf uitmaken... je moet er klaar voor zijn. Al moet gezegd worden dat ik me nooit voor m’n kale kopje heb geschaamd. Ik wou er alleen geen mensen mee shockeren… want ja… het is de mens aan de andere kant die daar problemen mee heeft. Ik eigenlijk niet.

Een pruik droeg ik allang niet meer. Eigenlijk nooit tijdens de hele behandeling van m’n 2de keer kanker. Ik kon dat ding eigenlijk helemaal niet meer op m’n hoofd verdragen en het lag de hele tijd ‘in een plastieken zakske’ in m’n kleerkast. Ze herinnerde me teveel aan “m’n eerste keer”…  Ik kan het niet uitleggen; maar ik voelde me beter met mutsjes en sjaaltjes in allerlei bonte of minder bonte kleuren. Ik speelde daar zo’n beetje mee al naar gelang m’n humeur. Fris kleurke bij goed humeur; donker kleurke bij… ja, bij wat? Eigenlijk had ik geen slecht humeur…

Maar goed… terug naar de week dat ik m’n muts zou verbannen.
Ik had een afspraak met een arts de week volgend op mijn verjaardag en… beloofd is beloofd… de muts werd richting wasmand gekeild, de snoet werd gepoederd en opgefleurd met een ‘blushke’, de ogen een beetje verfraaid met een mascaraatje een een lichte toets oogschaduw in m’n ooghoeken en gezwind trok ik naar het ziekenhuis.

Ik voelde me een ander mens; gelukkig dat ik de stap had gezet…
Maar… dat gevoel zou van korte duur zijn.

Na uren wachten in de wachtzaal en kramp in m’n maag en m’n grote teen werd ik binnengelaten bij Mr. Doktoor. Eerst wat socializen… daarna viel een stilte… beetje raar… en toen kwam het eruit: “Nieuwe look, Lucretia?”
Ikke de vrolijkheid zelve dacht eerst nog dat ie het mooi en leuk en moedig vond van mij om zo te verschijnen met een frisse kop… maar iets in de ondertoon deed me twijfelen.
"Euh … ja, eindelijk die muts eraf gezwierd" Mr. Doktoor. "Het moet maar eens gedaan zijn mijn kopje op te sluiten… er groeit tenslotte weer wat haar op."

“Je weet toch wel dat er mooie pruiken bestaan?!! – je kunt daar heel creatief mee zijn… ik heb patiënten die er wel drie hebben en wisselen al gelang hun outfit…”.

M’n verkrampte maag kromp nog meer ineen. “Waar wil hij nu naartoe” – “wat bedoelt hij hier eigenlijk mee”? dacht ik…
Ik kon hem niet antwoorden en zelfs al had ik gewild hij kwam al snel met de volgende vraag.
“Of Lucretia, gebruik je ‘dit’ als je  ‘paspoort”? Euh… Mr. Den Doktoor wat bedoel je nu ‘eigenlijk, feitelijk’? "Wel Lucretia, je wil misschien dat de mensen zouden vragen: “wat heb jij nu toch allemaal meegemaakt…?”.
“Bedoel je Mr. Den Doktoor dat ik hiermee om aandacht wil vragen?” “… Dat meen je niet…”

Ik hoorde het donderen in Keulen… ik was razend… dacht hem een oplawaai te verkopen maar hield me gelukkig in.
Niet doen Lucretia, niet doen! Ga hierna gewoon weg om nooit meer terug te komen. NOOIT MEER!

Ik kan niet zo goed uitleggen waarom het mij zo gekwetst heeft…  ik ben er alleen wel zeker van DAT HET MIJ GEKWETST HEEFT. De manier waarop… Dokter dokter… je zou beter moeten weten.
Toen ik die middag thuis kwam heb ik een foto van mezelf genomen en die op Facebook geplaatst. Zo van ‘NEM, voilà… this is me en niemand die daar zaken mee heeft’.
De tijd was toen niet rijp om er iets over te schrijven. Maar deze week … maanden na dit voorval… werd ik op een nacht wakker en hoorde ik mezelf er luidop over dromen…

Kortcoupke 002
 
Kortcoupke 003

NEM, Voilà

22:29 Gepost door Lucretia in Borstkanker II | Permalink | Commentaren (26) | Tags: kaal, mutsjes, pruik, dokter, kanker, 17 april 2009 |  Facebook

16-05-07

1-2-3 rikketikketik ...

Rarara, wie benne-k-ik?

Nee, niet Lucrecia, maar ‘de dochter van’. Mama noemt me hier op haar blogje steeds ‘K.’ Vanaf nu ben ik dus gewoon Kim.

Voor alle duidelijkheid: ik ben dus de mama van 10-maanden-oude-Rune.

Tja, ik kom hier dus voor enkele weekjes haar blogje bewaken. Ik ben geen echte schrijfster, en zeker geen goede, maar ik zal mijn best doen om hier af en toe iets te komen posten.
 

Laten we het even hebben over Lucretia haar oude pruikje.

Die staat al enkele maanden te verstoffen op een statief op haar bureau. Als een soort trofee denk ik.

Vorige zondag waren Rune en ik op bezoek bij mama, en toen ik even niet keek had ze de pruik op Rune haar hoofdje gezet. Eigenlijk niet echt om mee te lachen (zeker niet als je de trieste geschiedenis kent van dat pruikje...)
Maar een beetje humor kan geen kwaad hé? Rune vond het alleszins super interessant! Kijk maar mee, de beelden zijn hilarisch!!!

 

101_0209    101_0211

26-10-06

Een teken van leven ...

dyn001_original_125_70_gif_2552987_d75eea04750446edd52aa21c346a784eHet werd inderdaad eens tijd dat ik terug eens een teken van leven gaf ... eigenlijk is dit blogje bedoeld als 'dagboekje' maar de laatste anderhalve week is dit dus duidelijk niet goed gelukt. Door allerlei perikelen in het ziekenhuis (vorige week donderdag ...) zag ik het echt even niet zitten. Ik had helemaal geen zin om nog te 'briefen' over mijn 'belevenissen' aldaar en heb alles een beetje laten rusten. Het verslagje zal er binnenkort wel spontaan 'uitrollen', maar nu even niet.

Ondertussen gaat het wel heel goed met Rune - mijn kleindochtertje. Het is een echt lachebekje aan het worden. Je moet haar maar aankijken of een paar rare geluiden maken een ze gaat aan het kraaien. Vooral op haar mama reageert ze heel leuk en vandaag zag ik voor 't eerst een klein pruillipje toen ze dacht dat K. er niet was - die was even uit haar zicht verdwenen en ze zag op dat moment alleen maar mij. Heb nochtans niet 'spooky' gedaan...

Gisteren had ik afgesproken met A'ke. Oorspronkelijk zouden we samen gaan 'snacken' MET onze pruik op. Als 'zottigheid'! Maar voordien kreeg ik een e-mail van A'ke. Ze zag het eigenlijk niet zitten en eerlijk gezegd: 'ik had er ook over wakker gelegen...' Waarom ons gaan kwellen met die 'valse bos haar' op ons hoofd? Voor wie en voor wat? Het herinnert ons aan een wel zeer moeilijke periode; een periode waar eigenlijk niet mee te lachen valt... want als er één ding wel heel moeilijk was tijdens de chemobehandeling, was dat toch het moment dat je haar begint uit te vallen - soms ganse plukken ineens; en dan het moment dat het er helemaal afgaat... de naakte waarheid... oh nee! Gelijk had je A'ke dat je daaraan zo weinig mogelijk wilt herinnerd worden... We hebben in de plaats genoten van een fijn 'koffiekoekenmoment' en voor mijn part een heel gezellige babbel bij jou thuis. Moeten we zeker overdoen A'ke en inderdaad... onszelf blijven zonder 'vals haarstuk' - we zijn wie we zijn - waarschijnlijk anders dan voorheen maar boven alles : eerlijk voor ons zelf!

Aan alle bloggertjes een fijne nacht en ik hoop er regelmatig terug te zijn.

00:43 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (11) | Tags: levensteken, sign, pruik, chemo, ziekenhuis, rune |  Facebook