04-07-08

Vakantie ... Deel 2

De volgende morgen, na een heerlijk ontbijt (onze koelkast had toen nog voldoende voorraad maar bovenal ze was toen nog voldoende ‘koel’… dat zou later ook wel even anders worden) zetten we vol ‘vakantie-mood’ onze reis verder langs de RN richting Spanje.

We zouden niet de door mij voorgestelde route via Val d’Aran, Zaragoza, Madrid… volgen maar helemaal de andere kant op via Jaca, Huesca... Ja, mij goed… ik moest niet rijden maar die RN begon toch wel danig op M's zenuwen te werken. Ik zat regelmatig te dutten... na mijn slapeloze nacht.

We stopten nog even om de benen te strekken en om van de mooie dingen ‘van onderweg’ te genieten in EYMET (in de Dordogne) alvorens de Pyreneeën over te steken. Een beetje genieten van het zonnetje, een beetje rondkijken in een voor ons onbekend stadje om toch al wat van de vakantiesfeer op te snuiven.

P1100217 foto met hartenwolkje :-)

IMG_2065IMG_2066IMG_2070P1100228

 

 

 

 

De eerste stad die we aandeden in Spanje was Jaca en om een ‘dagvullend’ programma te hebben trokken we ook nog naar het Monasterio San Juan de la Peña. Bijna twee volle dagen in die camper was wel even genoeg geweest…
Enkele sfeerbeelden…

 P1100243

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Terrasje doen met een boekje!



P1100240P1100224P1100244Jaca

 

 


 

 P1100251

 

P1100258P1100260IMG_8075P1100296

 

 

 

 

P1100294IMG_2098P1100292P1100290

 

 




 

P1100315

P1100318

IMG_2116

IMG_2119

nieuw monasterio met Parador!

 

 


 


P1100286IMG_2118IMG_8080IMG_2121

Eerste ooievaar 'gespot' - er zouden er nog vele volgen...


 

 

P1100263

Een fijn weekend allemaal!

Wordt vervolgd ...

02-07-08

Vakantie ... Deel 1

11 JUNI… we zouden vertrekken met de camper richting Spanje/Extremadura (met als hoofdstad Càcares) maar het inladen was voor mij al ‘EXTREEM DURA’. Ik had het moeilijk. Had me door m’n laatste werkdag gesleept en het lukte me maar niet om alles op tijd in orde te krijgen. Na de iets meer dan 7 maanden dat ik opnieuw aan het werk ben na een inactiviteit door borstkanker voelden m’n lijf en leden loodzwaar aan. Dringend nood aan vakantie dus.

CAcares

Met een halve dag vertraging konden we de deur hier achter ons dichttrekken en heel hoopvol keken we beiden uit naar een rustgevende vakantie en het liefst van al met zo weinig mogelijk regen (vorig jaar waren we 3 weken weg en hadden we ‘scherp uitgerekend’ precies 3 dagen met zon !). We hosten zowat heel Noord Spanje af en deden zelfs Noord Portugal aan (Braga en Ponte de Lima) op zoek naar wat zon… en we kregen ook nog eens pech met de camper (door al dat water was er een elektrische panne...)

2007vakantie22007vakantie32007vakantie42007vakantie5

 

 

 

 

2007vakantie9PonteDelimaMarkt2007vakantie2007vakantie62007vakantie7Dit zijn wat sfeerbeelden van vorig jaar...

 

 

 

2007vakantie8


Tja, dat weer hé… het is precies nooit goed: ofwel te nat, of te droog of te veel zon… deze keer had ik me voorgenomen: ‘wat komt, dat komt en genieten maar’! En is het slecht, ach ja dan verplaatsen we ons toch.

Van schoonbroer hadden we de tip gekregen om niet via de tolwegen te rijden nà Parijs. “Neem de Route Nationale, schone wegen en bijna altijd autostrade maar zonder tol”. Ik had er zo mijn bedenkingen bij, want als je zo maar eventjes 1825 km voor de boeg hebt tot in Extremadura en als je de alom bekende ‘rond points’ kent van in Frankrijk – en dat zijn er veel, heel veel… - dan weet je dat je lang, ja heel lang onderweg bent tegen dat je de Pyreneeën over bent. We hebben het geweten… en ik heb ook zo mijn twijfels of je daarmee dan werkelijk zoveel bespaart…

Maar goed. Onze eerste overnachting was in La Ferté-SAINT-AUBIN,

La
 
net voorbij Orléans. Een dorpje dat we reeds kenden van een eerdere overnachting. Stil en rustig…en zeker op een woensdagnacht dachten we!! Midden in de nacht, in onze eerste diepe slaap zijn er een paar onbenullen keihard op de camper beginnen kloppen. Ik kan je zeggen, je weet niet wat er gebeurt op dat ogenblijk; je hart schiet in je keel en je hebt het gevoel of je stopt met ademen… tot je bij het ophalen van één van de rolgordijntjes ziet dat het jongeren zijn die er zichtbaar plezier in hebben om de mensen de stuipen op het lijf te jagen. Ze hadden blijkbaar zelf ook schrik want ze renden heel hard weg… al lachend natuurlijk!

Van slapen die eerste nacht geen sprake meer dus en dat onbehaaglijk gevoel is de ganse vakantie blijven hangen… slapeloze nachten volgden elkaar op, hoe moe ik ook was.

Wordt vervolgd…

14-03-08

'Ali, waar is de Toubkal?' ...

240_4079Net thuis van een lange dag... Na een aangename maar vermoeiende werkdag gauw iets tussen m'n tanden gestoken, netjes de tandjes gepoetst ben ik opnieuw vertrokken.

Vanavond gaf markant in samenwerking met de VTB een filmvoorstelling:

'A  L  I,      W  A  A  R      I  S      D  E      T  O  U  B  K  A  L ?'
een spraakmakend reisverhaal over vrouwen die borstkanker overwonnen.

'Ali, waar is de Toubkal?' is een film over het revalidatieprogramma van Ziekenhuis Middelheim Antwerpen.

Deze unieke reportage gaat over negen vrouwen, die genezen zijn van borstkanker en getraind worden om de hoogste berg van Noord- Afrika, de Djebel Toubkal (4176m) in Marokko te beklimmen.

Het waren allen vrouwen die het revalidatieprogramma 'herstel en balans' van ZNA Middelheim hadden gevolgd. Gedurende driemaal per week en 5 maanden lang hebben ze getraind om de berg, 'hun berg' te beklimmen.
Een schitterende prestatie waar ze terecht fier op mogen zijn, gezien hun weinig benijdenswaardige uitgangspositie.
De film van Kris Garroy is dan ook een ode aan deze gemotiveerde vrouwen.
De commentaar bij de film is ingesproken door Kathy Lindekens en Herbert Flack. (bron VTB)

Eén van de negen vrouwen die de Toubkal beklom is Anneke Geerts. Zij overleed eind vorig jaar aan deze vreselijke ziekte. Ik wou de film zo graag zien maar het deed ontzettend veel pijn deze jonge moedige vrouw te zien op het scherm, wetende dat zij er nu niet meer is.
In de film werd gezegd dat als je een berg kunt beklimmen je ook klaar bent voor je nieuwe leven. Dat zal inderdaad voor de meesten van ons, borstkankerpatiënten, waarschijnlijk ook wel zo zijn maar als je weet dat ééntje van hen het niet heeft gehaald (ik bedoel dat ze nadien dan toch de strijd heeft verloren....) dan kijk je er toch wel even anders tegenaan.

Het was Anneke Geerts die vlak voor haar dood het Wonderfonds oprichtte. Doel van het fonds is om een alleenstaande ouder met kind(eren) ten laste en een levensbedreigende ziekte financieel te helpen door hen een wondertje aan te bieden bv. een weekendje, een filmvoorstelling, enz.

Met het markant-bestuur schenken we de opbrengst van deze avond aan 'het Wonderfonds'.

Er waren 2 mensen aanwezig van 'Herstel en Balans' die de film inleidden. Ik vernam van hen dat ze deze zomer opnieuw een berg beklimmen met borstkankerpatiënten, maar deze keer in Egypte.

Het is mijn droom om ooit samen met hen op stap te gaan... misschien moet ik toch overwegen om me in te schrijven om te starten met een training... misschien...

240_4077

240_4086240_4091

 

 

 

 

241_4108

241_4131


Deze foto's werden genomen in mei 2005, een half jaar voor ik ziek werd! Nee, niet op de Djebel Toubkal maar in de Spaanse Pyreneeën op de Monte Perdido.