13-10-06

Het houdt niet op ... A never ending story??? ...

tatty0000145
Even een paar dagen niet geblogd... Had even iets te verwerken. Weeral... Ik noem het: 'van de regen in de drop belanden...'.

Eerst was er de uitslag van de botscan van Marc's rug. Ik schreef in mijn logje van 1 september dat hij van een ladder viel maar dat alles nog goed afliep. Wel... de waarheid is anders. Door voortdurende pijn is hij vorige week vrijdag toch voor verder onderzoek gegaan en via die botscan met isotopen heeft men ontdekt dat zijn lendenwervel eigenlijk gebroken is. Daar loopt hij nu al meer dan een maand mee rond...Gelukkig zitten de stukjes op elkaar en is er verder niets verschoven... Dinsdag horen we wat hiermee verder dient te gebeuren...

Woensdag moest ik om de uitslag van de MRI-scan van mijn hals en van de IMG van mijn linkerarm en -hand en zoals te verwachten  was dit niet echt ok... Carpeltunnel van de linkerhand, peesontsteking van de duim en geknelde zenuw in mijn hals. Allé... daar gaan we weer. Maandag volgt een operatie om de zenuwen van de hand vrij te leggen en een injectie met cortisone tegen de peesontsteking (de pees van mijn duim ligt net onder de ader die ze de tweede chemokuur hebben aangeprikt en waar ik sindsdien steeds pijn ervaren heb) en donderdag een inspuiting met cortisone in de hals. Ik heb daar stillaan een abonnement in het UZG.

De zenuw- en gewrichtspijnen zijn eigenlijk al lang aanwezig - sinds m'n 2de chemokuur en er werd toen gezegd dat dit door de chemotherapie kwam: door de aantasting van het immuumsysteem kreeg ik een vorm van gewrichtsonstekingen. Zeer vervelend, maar ik dacht dat dit stillaan zou verdwijnen. Na de chemo startte ik met het innemen van Arimidex en daardoor zijn de pijnklachten nog verergerd. Arimidex heeft als bijwerking botpijnen te veroorzaken. Het liep dus allemaal een beetje door elkaar ... je wist niet wat welke pijn veroorzaakte... (ik heb eigenlijk een hoge pijngrens maar bij het EMG-onderzoek zag men duidelijk dat dit niet zo verder kon).

Ik schreef het al eens eerder: op het moment dat je borstkanker ontdekt voel je je helemaal niet ziek ... je wordt eigenlijk pas ziek door de (noodzakelijke) behandeling en nadien heb je hier en daar toch wel wat bijwerkingen die ook niet van de poes zijn... Chemotherapie tast zowel de slechte als de goede cellen aan in je lichaam en dat laat zijn toch zijn sporen na.

Maar ik laat me niet klein krijgen door dit nieuwe 'voorval' hoor! Dinsdag probeer ik terug van de partij te zijn op Eu'Reka - 'k zal dan misschien niet kunnen sporten maar 'k mag dan als scheidsrechter komen om mijn mede 'borstmaatjes' het leven een beetje zuur te maken tijdens een matchke badminton... Live goes on! It's a never ending story...

02-09-06

STOP ...

Telkens als ik denk: "nu heb ik het wel gehad", en "nu kan het wel al eens gaan zeker" of "meer kan ik niet aan" gebeuren er hier de laatste tijd  toch nog dingen waarvan ik me afvraag: "moet dat er ook nog bij"? Trop is trop hé...

Wat vandaag begon als een beetje een 'mottige' dag voor mij - ik voelde mij niet ok doordat ik de laatste tijd nog heel weinig slaap door botpijnen - eindigde hier bijna in een nachtmerrie. M. zou me helpen in huis omdat we bezoek verwachtten, maar hij wou eerst nog een aantal zaken opruimen in de garage. 

Bij het wegbergen van de 'barbecuetent' op een zoldertje is hij het evenwicht verloren op een ladder - achterover gevallen met zijn rug op het stuur van een fiets en op de rug terechtgekomen op de grond. Gelukkig stond de garagepoort open en heeft de buurman hem om hulp horen roepen. Die heeft hem gevonden met de doos van de tent bovenop hem. Hij had vreselijke pijn in zijn rug en kon niet opstaan. Huisdokter gebeld - 100 gebeld - spoedopname ziekenhuis - vrees voor gebroken rug - .....

Ik zag de angst in M. zijn ogen. Hij had het 'horen' kraken in zijn rug. Zelf probeerde ik uiterlijk zo kalm mogelijk te blijven maar innerlijk huilde ik. Ik durfde niet denken aan de mogelijke gevolgen... Gelukkig is het beter afgelopen - geen breuken - wel veel pijn; met een inspuiting en een infuus met pijnstiller ging het al snel iets beter. M. moet nu een nachtje doorbrengen op de spoedafdeling voor observatie. Hopelijk kan ik hem morgen terug meenemen naar huis en mag hij vlug herstellen.

 En mag het dan nu even gedaan zijn alstublieft???

00:09 Gepost door Lucretia in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) | Tags: ziekenhuis, rugpijn, ladder, vallen |  Facebook