07-07-09

Laughter is the Best Medicine ...

Smile... de lievelingssong van Michael Jackson; de muziek werd ooit gecomponeerd door Charlie Chaplin voor de film Modern Times (1936). (John Turner and Geoffrey Parsons schreven de lyrics.)

Ettelijke keren beluisterde ik de versie van Michael Jackson en vandaag zong Jermaine Jackson dit lied voor zijn overleden broer op de memorial ...

Lachen staat een mens niet alleen mooi maar zelfs als je hart bloedt, zelfs al zie je het even niet meer zitten, lach door je angst en zorgen... het is het beste medicijn. Zelf zou ik niet zonder kunnen... zonder dat lachen. Het gebeurt dat ik me echt niet goed in mijn vel voel; dat ik het zou willen uitschreeuwen (zoals ik laatst schreef) maar als ik via chat, mail, skype, over te telefoon of in het echt natuurlijk even kan lachen dan voel ik me snel een ander mens.

Zoals ik eerder al schreef, was een van de spreuken van m'n overleden schoonmoeder "blijf lachen, blijf bloeien". Ze had een leven waar je een boek zou kunnen over schrijven - met veel zorgen - maar tot op het eind van haar leven bleef ze lachen. Elke dag dankte ze omdat ze zo gelukkig was. Ze werd 93 jaar (+2008). Bij het horen van het lied daarnet op tv gebracht door Jermaine Jackson, moest ik onmiddellijk aan haar denken...

Dag lieve schoonmama, dag Michael Jackson en dag vele anderen die het even niet zien zitten! Smile ...

18-06-07

Beroepsmisvorming ! ?? ...

Toen ik vorige week donderdag in de kerk zat voor de begrafenis van mijn nonkel  Achiel moest ik opeens aan nog een voorval denken die hij wel grappig had gevonden…

15 jaar lang was ik vertegenwoordigster  -  eerst in mondverzorgingsproducten en daarna voor orthodontische materialen en zodoende doorkruiste ik bijna dagelijks het land  met mijn autootje. Als je zo overdenkt hoeveel kilometers ik onder de wielen had dan moet ik een paar maal de aarde helemaal zijn rondgereden. (dit werd trouwens eens berekend de eerste 7 jaar dat ik die job deed…) Ik rijd heel graag met de wagen maar ik probeer wel veilig te rijden en zo dus draag ik ook ALTIJD de veiligheidsgordel. Het is een automatisme; zodra ik in de wagen stap zit ik ‘klikvast’.

Op een dag moesten we met ons gezin naar een Communiefeest – ook naar de Mis. Kim, mijn dochter zat naast me in de kerk… Op een bepaald moment moesten we allemaal gaan staan om dan na enkele minuten terug te gaan zitten.  Toen ik dat deed – gaan zitten – ging ik met mijn rechterhand over mijn linkerschouder en maakte ik een paar maal een  ‘trekkende beweging’ – in het ijle uiteraard – om zogezegd mijn veiligheidsgordel aan te doen. Kim zag me bezig en op  het zelfde moment keken we elkaar aan … we zijn toen eigenlijk niet meer gestopt met lachen.

Nonkel Achiel, ik vermoed dat jij nu ook met een big smile naar beneden kijkt en ik hoop dat je het me niet kwalijk neemt dat ik donderdag niet altijd zo aandachtig de mis heb mee gevolgd. Ik was afgeleid door dat ‘tandengedoe’ en ik nam eigenlijk liever afscheid van jou met een glimlach!

primagordel

22:37 Gepost door Lucretia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (19) | Tags: humor, glimlach, nonkel achiel, smile |  Facebook

16-06-07

Don't smile! Gebit gezocht! ...

Donderdag begrafenis van nonkel Achiel. Speciale man was hij.  Steeds vrolijk, vol van humor en hij kon moppen tappen als de beste. Bracht 12 kinderen groot en had een mooie oude dag. Toen ik in mijn apenjaren was – 14-15-16 jaar (ja... heeft lang geduurd hé die apenjaren) – was ik heel veel bij hen thuis . Het stak er niet op eentje en zowel mijn tante (de zus van mijn ma) als nonkel waren altijd blij als er nog eens een ‘nieuw’ gezicht bijkwam.

Dus donderdagochtend… het begon al goed. Verslapen !! Gelukkig net op tijd klaar om een andere tante op te halen en naar de kerk te rijden.  Dacht ik…

hm… hoe zal ik het vertellen:

Wel sinds enkele weken draag ik een tijdelijk gebitje (met 2 tanden erop!!). Het zit zo: door ontstekingen op mijn kaakbeen verloor ik een paar tanden en heb ik een maand geleden implantaten laten plaatsen. Dat moet nu een 4-tal maanden helen alvorens er definitief nieuwe ‘tanden’ worden opgeplaatst. Omdat het geen zicht is (als ik lach heb ik aan de zijkant geen tanden meer…) heb ik dus dat voorlopige kunstgebit. Jullie horen me waarschijnlijk al afkomen… Juist, ja…. Net voor het buitenstappen controleer ik nog eens alles en oeps…. Gebit vergeten insteken. Maar waar is dat gebit nu gebleven… overal gezocht, keuken, badkamer, slaapkamer en terug over en weer om daar ook alle afvalemmers te controleren. Het zweet brak me uit…  Niet te vinden!

Dan maar zonder tanden… niet lachen dus vandaag.

Eenmaal aan de kerk aangekomen reed ik me klem op een parking. Eén of andere ‘kwiet’ had midden op de doorrijstrook zijn brommer geparkeerd.  ‘k  Zou dat wel snel even oplossen en even dat onding verplaatsen. Geen beweging in te krijgen want ten eerste veel te zwaar en ten tweede het stuurslot stond op. Gelukkig kwam er een lieve politieagent toegesneld en hebben we dit samen opgelost.

Goed daar zat ik dan zonder tanden (nee… niet ‘met mijn mond vol tanden’) en dat gaf mij zo’n onbehaaglijk gevoel. Je denkt dan dat iedereen het ziet en in plaatst dat je dan tegen iedereen een glimlachende goedendag zegt kon er deze keer slechts een mompelend groetje vanaf. Nu ja, de meeste zullen niks hebben gemerkt want tenslotte was het geen feest waar we naartoe gingen.

In de kerkdienst dacht ik plots dat nonkel Achiel dat wel grappig zou hebben gevonden en er zeker – waar iedereen bij was – een toespeling zou over hebben gemaakt.

Eenmaal terug thuis ben ik terug alles beginnen ondersteboven halen, mij afvragend wat ik deed de avond ervoor. Alles chronologisch aflopend kwam ik bij het schoonmaken van de spinazie, het eten van een  paar Winegums en het verorberen van een kiwi. Juist ja, plots had ik het. Eten van snoep met een kunstgebit in, dat gaat dus niet samen. Kleverig boeltje… Dus had ik het gebitje tijdelijk in een keukenpapiertje gedraaid en naast me op het aanrecht  gelegd.

Nu moet je weten dat ik voor heel veel zaken in de keuken keukenpapier gebruik; zo ook als ik een kiwietje schil. En plots ging het licht branden: die tandjes van me moesten in de groenbak zijn terechtgekomen samen met de kiwischillen en de spinaziesteeltjes...

Kwartiertje later komt mijn ventje met de vondelingen aan. Blinkend, want hij had ze heel goed afgespoeld. Voor mij nog ruim niet voldoende natuurlijk. Die vlogen in hun doosje met een Corega Tab hopend dat het gebruis hen zou verlossen van alle kwaad! Amen.


Smile ! It increases your face value!

Smile_small

hm... OK! Not always!

24-12-06

Kerstmis thuis ...

Dag lieve bloggertjes,

even melden dat de kleine Rune terug thuis is in haar vertrouwde nestje. Ze maakt het heel goed - alleen het lachen zoals vroeger lukt nog niet zo, maar dat komt natuurlijk wel - af en toe een glimlachje kan er wel af en haar sprekende oogjes heeft ze natuurlijk ook behouden. Ze doet het heel goed en heeft de ganse nacht doorgeslapen... het is toch altijd knusser in je eigen bedje te slapen dan in zo'n reuzegroot kinderbed in het ziekenhuis. Een fotootje van haar komt later wel. Filmsterren hebben toch ook liever niet dat ze met een pleister onder hun neus(je) op televisie verschijnen hé! Maar één ding is zeker: het is een pracht van een mensje!

Voor kerstmis wens ik jullie allemaal het volgende:

Meer tijd om van kleine dingen te genieten

Rustig stil te staan bij mooie momenten

Een dosis moed om tegenslagen te overwinnen

En veel vriendschap om harten te verwarmen.

Allemaal een kerstknuffel en geniet van de sfeer...

Na kerstmis maak ik zeker terug een blogronde. Nu wil ik het even wat rustig aan doen maar dat begrijpen jullie wel.