02-07-08

Vakantie ... Deel 1

11 JUNI… we zouden vertrekken met de camper richting Spanje/Extremadura (met als hoofdstad Càcares) maar het inladen was voor mij al ‘EXTREEM DURA’. Ik had het moeilijk. Had me door m’n laatste werkdag gesleept en het lukte me maar niet om alles op tijd in orde te krijgen. Na de iets meer dan 7 maanden dat ik opnieuw aan het werk ben na een inactiviteit door borstkanker voelden m’n lijf en leden loodzwaar aan. Dringend nood aan vakantie dus.

CAcares

Met een halve dag vertraging konden we de deur hier achter ons dichttrekken en heel hoopvol keken we beiden uit naar een rustgevende vakantie en het liefst van al met zo weinig mogelijk regen (vorig jaar waren we 3 weken weg en hadden we ‘scherp uitgerekend’ precies 3 dagen met zon !). We hosten zowat heel Noord Spanje af en deden zelfs Noord Portugal aan (Braga en Ponte de Lima) op zoek naar wat zon… en we kregen ook nog eens pech met de camper (door al dat water was er een elektrische panne...)

2007vakantie22007vakantie32007vakantie42007vakantie5

 

 

 

 

2007vakantie9PonteDelimaMarkt2007vakantie2007vakantie62007vakantie7Dit zijn wat sfeerbeelden van vorig jaar...

 

 

 

2007vakantie8


Tja, dat weer hé… het is precies nooit goed: ofwel te nat, of te droog of te veel zon… deze keer had ik me voorgenomen: ‘wat komt, dat komt en genieten maar’! En is het slecht, ach ja dan verplaatsen we ons toch.

Van schoonbroer hadden we de tip gekregen om niet via de tolwegen te rijden nà Parijs. “Neem de Route Nationale, schone wegen en bijna altijd autostrade maar zonder tol”. Ik had er zo mijn bedenkingen bij, want als je zo maar eventjes 1825 km voor de boeg hebt tot in Extremadura en als je de alom bekende ‘rond points’ kent van in Frankrijk – en dat zijn er veel, heel veel… - dan weet je dat je lang, ja heel lang onderweg bent tegen dat je de Pyreneeën over bent. We hebben het geweten… en ik heb ook zo mijn twijfels of je daarmee dan werkelijk zoveel bespaart…

Maar goed. Onze eerste overnachting was in La Ferté-SAINT-AUBIN,

La
 
net voorbij Orléans. Een dorpje dat we reeds kenden van een eerdere overnachting. Stil en rustig…en zeker op een woensdagnacht dachten we!! Midden in de nacht, in onze eerste diepe slaap zijn er een paar onbenullen keihard op de camper beginnen kloppen. Ik kan je zeggen, je weet niet wat er gebeurt op dat ogenblijk; je hart schiet in je keel en je hebt het gevoel of je stopt met ademen… tot je bij het ophalen van één van de rolgordijntjes ziet dat het jongeren zijn die er zichtbaar plezier in hebben om de mensen de stuipen op het lijf te jagen. Ze hadden blijkbaar zelf ook schrik want ze renden heel hard weg… al lachend natuurlijk!

Van slapen die eerste nacht geen sprake meer dus en dat onbehaaglijk gevoel is de ganse vakantie blijven hangen… slapeloze nachten volgden elkaar op, hoe moe ik ook was.

Wordt vervolgd…

14-03-08

'Ali, waar is de Toubkal?' ...

240_4079Net thuis van een lange dag... Na een aangename maar vermoeiende werkdag gauw iets tussen m'n tanden gestoken, netjes de tandjes gepoetst ben ik opnieuw vertrokken.

Vanavond gaf markant in samenwerking met de VTB een filmvoorstelling:

'A  L  I,      W  A  A  R      I  S      D  E      T  O  U  B  K  A  L ?'
een spraakmakend reisverhaal over vrouwen die borstkanker overwonnen.

'Ali, waar is de Toubkal?' is een film over het revalidatieprogramma van Ziekenhuis Middelheim Antwerpen.

Deze unieke reportage gaat over negen vrouwen, die genezen zijn van borstkanker en getraind worden om de hoogste berg van Noord- Afrika, de Djebel Toubkal (4176m) in Marokko te beklimmen.

Het waren allen vrouwen die het revalidatieprogramma 'herstel en balans' van ZNA Middelheim hadden gevolgd. Gedurende driemaal per week en 5 maanden lang hebben ze getraind om de berg, 'hun berg' te beklimmen.
Een schitterende prestatie waar ze terecht fier op mogen zijn, gezien hun weinig benijdenswaardige uitgangspositie.
De film van Kris Garroy is dan ook een ode aan deze gemotiveerde vrouwen.
De commentaar bij de film is ingesproken door Kathy Lindekens en Herbert Flack. (bron VTB)

Eén van de negen vrouwen die de Toubkal beklom is Anneke Geerts. Zij overleed eind vorig jaar aan deze vreselijke ziekte. Ik wou de film zo graag zien maar het deed ontzettend veel pijn deze jonge moedige vrouw te zien op het scherm, wetende dat zij er nu niet meer is.
In de film werd gezegd dat als je een berg kunt beklimmen je ook klaar bent voor je nieuwe leven. Dat zal inderdaad voor de meesten van ons, borstkankerpatiënten, waarschijnlijk ook wel zo zijn maar als je weet dat ééntje van hen het niet heeft gehaald (ik bedoel dat ze nadien dan toch de strijd heeft verloren....) dan kijk je er toch wel even anders tegenaan.

Het was Anneke Geerts die vlak voor haar dood het Wonderfonds oprichtte. Doel van het fonds is om een alleenstaande ouder met kind(eren) ten laste en een levensbedreigende ziekte financieel te helpen door hen een wondertje aan te bieden bv. een weekendje, een filmvoorstelling, enz.

Met het markant-bestuur schenken we de opbrengst van deze avond aan 'het Wonderfonds'.

Er waren 2 mensen aanwezig van 'Herstel en Balans' die de film inleidden. Ik vernam van hen dat ze deze zomer opnieuw een berg beklimmen met borstkankerpatiënten, maar deze keer in Egypte.

Het is mijn droom om ooit samen met hen op stap te gaan... misschien moet ik toch overwegen om me in te schrijven om te starten met een training... misschien...

240_4077

240_4086240_4091

 

 

 

 

241_4108

241_4131


Deze foto's werden genomen in mei 2005, een half jaar voor ik ziek werd! Nee, niet op de Djebel Toubkal maar in de Spaanse Pyreneeën op de Monte Perdido.

25-01-08

Gewoon een mooie tekst ...

DOORLOPEN, MOED HOUDEN, EENVOUDIG VOORTGAAN

Moed houden,
eenvoudig voortgaan, als je kunt.
En als je niet kunt, niet meer kunt, wachten;
of uitrusten bij een vriend, als die er is.
En, als die er niet is, tòch wachten, dan maar alleen,
wachten tot het weer gaat:
straks, eenvoudig voortgaan.
De weg nemen zoals die komt met zijn vóór en zijn tegen.
Je oog helder als een lamp die je lijf verlicht.
Doen wat ter hand is.
Antwoorden geven als die er zijn.
En intussen voelen de tik van je stok.

P1020922

P1020920P1020921P1020922P1020924

 

 

 

 

Niet teveel omzien, één enkele keer soms, want de
weg gaat dwars door je hart.
Niet teveel omzien,  en niet teveel vooruit ook.

P1030171
 

Eenvoudig voortgaan en weten: deze weg is niet alles,
en is niet van deze wereld alleen.
De wolken zien die aandrijven uit eeuwige verten - wie trok er hun grens?
En je hart voelen inkloppen op de eeuwige heuvels - wie
heeft ze gegrond?
En van de dingen de stille kant zien waar ze grenzen
aan Hem.

IMG_5561

P1040946

30-07-07

Puebla de Sanabria ... Lago de Sanabria ...

Een dagje uit onze vakantie in Spanje. (mei '07)

 

Lekker geslapen. We ontwaken in het midden van een klein dorpje (Puebla de Sanabria) met voor de deur de bakker… de heerlijke geur van versgebakken brood verspreidt zich in de mobilhome. Het zonnetje schijnt warempel ook nog, want dat hadden we de laatste dagen niet veel gezien.

S3232

S3177

S3086

 

 

 

 

S3073

S3070

S3175

 

 

 

 

S3078

S3100

S3161

 

 

 

 

S3178

S3213

S3216
 
 
 
 
 
 
 
 
 
S3167
S3174
 

Heerlijk dorpje met kleine straatjes en weinig toeristen… we maken een wandeling en verkennen wat er zoal te beleven valt daar.

Nog een koffietje drinken in één van de kleine hotelbars met een Spaanse krant erbij. Ondertussen begint het weeral te regenen. Het eindeloze gedrup van de laatste dagen begint ons tegen te steken.

Maar we laten het niet aan ons hart komen. Vandaag zouden we naar een gletsjermeer rijden –  El Lago de Sanabria  (El Parque Natural Lago de Sanabria) - en daar eens flink gaan wandelen.

S3235

Na al die (mooie) steden die we ondertussen al hadden bezocht (té veel op een gegeven moment…) hadden we behoefte om in het ‘groen’ te vertoeven…

Mooie rit er naartoe! Ribadelago is een desolate plek met alleen maar het geluid van af en toe een vogel. Een beetje een ontgoocheling ook, want wat we ons hadden voorgesteld om rond het meer te wandelen bleek niet te kunnen. Het meer is beschermd gebied en het is volledig afgezet met afrastering; alleen hier en daar kon je aan het water komen om te vissen. Hm… watS3243 nu?

S3237

S3239

 

 

 

 

 

 

 

Ergens op de weg had ik een houten bordje gezien waarvan de verf reeds afbladderde – een soort wegwijzer. Inderdaad na een beetje zoeken vonden we de camino naar Sanabria die via de bergen liep.  Ja, misschien konden we dat dan maar doen, een beetje gaan ‘klauteren’. Goed voor de fysiek en een heerlijk uitzicht over het meer.

S3312S3305S3302

 

 

 

 

 

 

 

 

 

S3299S3300S3311

 

 

 

 

 

Op een gegeven moment kwamen we een soort van afsluiting tegen – je kon er net tussen kruipen – die waarschijnlijk diende om in het wild levende dieren (herten, beren, etc…) tegen te houden.

Een beetje tegensputterend ben ik toch maar meegegaan met Marc want ‘dedeze’ heeft schrik in het donkere bos hé en zeker als er nog wilde dieren kunnen zitten ook. Met m’n ‘stoere’ bink bij mij zou me toch niks kunnen overkomen, is het niet?

 

Alhoewel… na een half uurtje stappen, klauteren, horen we plots een snuivend geluid… jeetje… ik zette het in een reflex op een lopen en klom op een hoopje stenen om mij een beetje te proberen verstoppen achter een paar takken… precies of dat zou helpen bij wilde dieren!

Waarvoor ik het op een lopen zette? Jullie moeten maar eens zien op de foto’s hieronder.

 

IMG_5178

S3285IMG_5184

 

 

 

 

 

 

 

 

 

IMG_5179IMG_5181IMG_5182

 

 

 

 

 

 

 

 

 

IMG_5187
 
IMG_5189IMG_5191

S3288

 

 

 

 

 

 

 

Blijkbaar zaten in het afgebakende terrein een paar in het wild levende ezels en een paard. Het paard moet ons hebben gehoord en kwam ‘snuivend’ op ons af. Hij verdedigde de ezels; hij was de leader van the band!

Marc riep: “blijf staan zoetje, ik zoek een stok om ons te verdedigen…” en ikke kon mijn lachen niet inhouden. Ik kreeg de slappe lach… Het moet er heel belachelijk hebben uitgezien. Eén van de ezels kwam naar mij toe en terwijl ik tegen dat beest praatte van op mijn ‘kansel’ probeerde ik het aarzelend te strelen.

Uiteindelijk bleken het zeer lieve dieren te zijn en waren ze alleen maar heel nieuwsgierig.

We hebben ons toen wel voorgenomen om telkens een stok mee te nemen als we nog zouden gaan wandelen. Niet om die beestjes te slaan uiteraard, maar om ze weg te jagen mocht het nodig zijn.

 S3306S3245S3295

 

23-06-07

Fotoreeks Santiago de Compostela ...

 

 

 

00:39 Gepost door Lucretia in Reizen | Permalink | Commentaren (10) | Tags: santiago de compostela, spanje, spain |  Facebook

22-06-07

Santiago de Compostela ...

Om onderstaand postje een beetje te illustreren - althans wat het reizen betreft - plaats ik hier enkele van de vele foto's (4300 in totaal) die we maakten tijdens onze rondreis in Spanje.  Deze foto's werden gemaakt in Santiago de Compostela.

IMG_4686

IMG_4634

IMG_4609

IMG_4601
 
IMG_4646

Aan iedereen een prettig weekend en speciaal voor mizzD's tieltslaande tellertje (100.000 bezoekers telde die vandaag !!) plaats ik hier een typisch Nederlands bloemetje. Gefeliciteerd mizzD maar ook bedankt! Bedankt omdat je me zo dikwijls aan het lachen maakt en het leven van de lichte kant laat zien. Jij bent een van de vele mensen die me dagelijks een beetje zon stuurt.

IMG_7236

21-06-07

Ik wil terug de oude zijn ...

Het moest er eens van komen… de uitbarsting.

Wat ik daarmee bedoel? Wel de laatste maanden gaat het eigenlijk niet zoals ik wil. En wat wil ik dan wel? IK WIL TERUG DE OUDE ZIJN.

‘Veel gevraagd’ zullen jullie zeggen… Ja, misschien wel.

 

Gedurende de laatste maanden voel ik me zowat ‘geleefd worden’ door dokters, kinesitherapeute, tandarts, kaakchirurg, endocrinoloog, oncoloog, sportrevalidatie, … grrrrrr… afspraken alom. Van rust geen sprake meer en wat doe je dan best? Juist, ja … er vandoor gaan gedurende enkele weken om met ons tweeën de nodige rust te hervinden. Terug naar de bron; de natuur in. Dat was tenminste de bedoeling.

 

4 weken zouden we ons afzonderen en met de mobilhome richting Spanje rijden met een tussenstop in Bordeaux bij vrienden. Rustig aan. Niets moet… geen drukte…

Hopen ook, op een beetje zon. De zon die ik zo broodnodig had… niet te veel hoor; een beetje.

Wel, op de ganse 3 weken die we weg waren hebben we 2 dagen zon gehad. 2 dagen dat ik mijn blote armen en benen eens heb getoond.

De bergtocht die ik mezelf had beloofd in de Picos de Europa heb ik aan mij moeten laten voorbijgaan. Kop in de mist – 12 graden – nat, miezerig.

Zo zijn we elke dag een klein stukje verder gereden,  en hebben we veel mooie stukjes Spanje gezien. Veel kerken, monasterios, crypten, paleizen uiteraard… ja, ja bijna allemaal BINNENWERK. Want als het koud is en het regent, dan kan je het beste ergens onderduiken.

 

Doordat we ons telkens verplaatsten deden we zowat de noordroute van de Camino de Santiago – weliswaar op een luxe manier. Met de camper. Liever zou ik het ooit eens te voet doen… the real thing. Stappen door een rijk cultureel erfgoed en de indrukwekkende natuur.

 

En wat we niet voorheen hadden gepland: we bereikten dus Santiago de Compostela. En dan nog wel mèt DE ZON !!!

Ongelooflijk gelukkig was ik. Ik kan het niet verklaren maar … Santiago zat al lang in mijn hoofd. Had er voor ons vertrek nog over gepraat met mijn schoonzus. Ik zou dit ooit eens doen. Niet direct uit geloofsovertuiging. Nee voor mij zou de weg het doel worden…

 

Na Santiago zijn we doorgereisd naar Braga, Ponte de Lima, Viano do Castelo (Portugal) maar ook daar werden we achtervolgd door regenvlagen. Na 14 dagen was het welletjes geweest. Ik sliep heel slecht door de pijn in mijn spieren en gewrichten en overdag kon ik niet echt recupereren ergens in de zon op een terrasje of rustig wandelend, genietend van de mooie natuur.

Zo zijn we stillaan terug naar huis gebold en mijn hoop om die vermoeidheid  eindelijk eens van me af te kunnen schudden was een ijdele hoop. Ik was ontgoocheld toen ik terug thuiskwam; ontgoocheld omdat ik mijn-oude-ik dacht terug te vinden.

 

Dit wil niet zeggen dat we geen mooie vakantie hebben gehad wij tweetjes. Nee, nee. We hadden het samen goed.

 

Na een lange afwezigheid wou ik gisteren mijn Eureka-vriendinnen terug zien. We zouden samen een uurtje wandelen aan de Watersportbaan en daarna een glaasje Cava drinken op de laatste Herceptinebehandeling van C.

Onderweg hebben C. en ik veel gepraat. Over hoe we ons voelen de laatste tijd. Niet de volle 100 % dus… we willen meer kunnen dan we nu ‘nog maar’ kunnen of ‘al’ kunnen. We wilden helemaal niet zielig doen maar we vertelden beiden dat we ons eigenlijk best wel een beetje triestig voelden. Dat er bij wijze van spreken maar een lontje aan het kruitvat moest gestoken worden en... boem!!!

 

Na onze deugddoende babbel krijg ik plots de opmerking van onze  ‘gids’ (zo zal ik haar maar noemen) dat ze 'had gehoord' dat ik eigenlijk te veel doe (ze had me net horen vertellen over mijn 'gedroomde' voettocht naar Santiago... ): reizen, naar vergaderingen gaan (???), op mijn kleinkind passen, enz… dat ze me volgende week een Polarmeter zal geven om aan te doen bij het wandelen en dat die zeker zal beginnen biepen want dat ik over mijn grenzen ga…

 

Ikke  ? Over mijn grenzen? Door te gaan wandelen en te proberen genieten van het leven?

Ik werd me daar nu toch opeens zo boos: mijn opgekropte gevoelens kwamen plotsklaps naar boven en ik heb haar gezegd dat mijn vermoeidheid niets, maar dan ook niets te maken had met de weinige dingen die ik doe; dat ik de dingen die ik doe heel graag doe en er van geniet; dat ik me net een uitgelaten kip voelde die van haar eens rond de Watersportbaan mocht gaan stappen en dan in mijnen zetel moest gaan zitten; of ik geen recht had om terug te willen naar wie ik eens was. Of we dat niet allemaal wilden?

Als ze dan ook nog eens begon dat ze ooit eens klierkoorts had en dan ook moe was en nog zo een paar van die vergelijkingen, dan had ik echt zin om haar te zeggen dat het geen snottebellenverkoudheid was waarvan wij aan het bekomen zijn. 'k Heb toen maar wijselijk gezwegen.

Mens toch! Geef ons toch eens de kans om onszelf te zijn en ik zal zelf wel voelen wat ik kan of wat ik niet kan. We moeten inderdaad naar ons lichaam luisteren. Juist! Maar dat zal ik dan zelf wel doen.

 

Ach, waarschijnlijk heeft ze het allemaal wel goed bedoeld. Maar ze kwam met haar reactie om een verkeerd moment en op een totaal verkeerde manier …

 

Toen ik in Santiago de Compostela stond was ik eigenlijk euforisch. Euforisch omdat ik nog leef en euforisch omdat ik nog dingen kan beleven.

Ik wil mijn leven echt terug in eigen handen nemen en terug aan de slag gaan binnen enkele maanden. Maar daarvoor wil ik eerst zelf m’n grenzen leren kennen.

Ik ben me er wel van bewust dat ik niet meer kan wat ik vroeger kon: om kwart voor zeven vertrekken ’s ochtends, om dan om half acht  ’s avonds thuis te komen en dan nog het huishouden erbij te doen… Nee, nee, het zal doseren worden. Maar die keuze maak ik zelf en daar wordt aan gewerkt

 

Zo, dit moest ik even kwijt.

 

‘k Hoop dat jullie nu genen schrik krijgen van mij; meestal ben ik poeslief !

11-03-07

Zin in een wandelingetje? ...

Hebben jullie zin om even een virtuele wandeling te maken in Barcelona?? Deze keer neem ik jullie mee van Plaça Catalunya naar de Ramlas tot aan Plaça Colon.

 

Als we aankomen in Barcelona gaan we steevast eerst naar Plaça de Catalunya – een groot open plein met prachtige gebouwen, fonteinen, … het wemelt er van de duiven die een graantje willen komen meepikken van de ‘toeristenkruimels’… Ook ondergronds wemelt het daar, maar dan van mensen die van overal komen en naar overal gaan: een immens metrostation dat ook nog eens de Renfe (spoorweg) huisvest.

Van de Plaça de Catalunya richting Port Vell (Oude Haven) slingert zich de historische, lange avenue La Rambla (eigenlijk bestaat die uit 5 Rambla’s…).

De naam komt van het Arabische ramla, het geen droge rivierbedding betekent.

La Rambla is dag en nacht vol leven. Het is een brede door bomen omzoomde promenade met stalletjes met vogels en bloemen, kiosken, muzikanten en mimespelers. Deze laatste zijn steeds heel prachtig uitgedost en sommigen blijven urenlang roerloos staan … niet altijd even gemakkelijk om zo je brood te verdienen.

In september was ik op zoek naar de Font de Caneletes op La Rambla. Tenminste, we waren met vieren op zoek naar deze fontein…(ik had hierover een beschrijving in een reisgids gelezen en wou die persé vinden) een paar keer over en weer gelopen… terug naar Plaça Catalunya… nog eens oversteken… neen hoor, geen fontein te vinden … dachten we. Nu, eind januari heb ik ze gevonden: je kon er eigenlijk niet naast kijken en ik weet niet waarom, maar ik was zo blij als een klein kind. Wel een beetje raar: een fontein waar helemaal geen water meer uitkomt en daar nog blij mee zijn ook… maar ’t voelde als een trofee krijgen…

Hierboven zien jullie een reeks foto’s die allemaal zijn genomen op La Rambla: je ziet er o.a. de Font de Canalets, Reial Acadèmia de Ciènces i Arts (dit gebouw, sinds 1910 een theater, draagt de eerste officiële openbare klok van de stad), de Mercat de Sant Josep (La Boqueria), op de Plaça de la Boqueria zie je een art deco-draak ontworpen voor een parapluwinkel, een drinkplaats met mooie keramische tegels, la Isglésia de Betlem , enz…

Er ontbreken nog enkele foto’s van bijzondere gebouwen o.a. van  Teatre del Liceu: Barcelona’s meest prestigieuze theater dat in 1999 na uitgebreide renovaties werd heropend. (dit gebouw werd reeds 2x zwaar door brand geteisterd…)

Helemaal op het einde van La Rambla - aan de Plaça Portal de la Pau -  staat het 60 meter hoge Monument a Colom – het Colombus-monument – dat werd ontworpen voor de Wereldtentoonstelling van 1888.