22-04-07

Pluk de dag - Carpe Diem ...

Met z'n vijven zijn we... 5 vrouwen met een borstkankerverleden die samen sporten. 't Is te zeggen, vier ervan Nordic-walken samen op woensdagnamiddag (ikke niet meer...) en na het uurtje Nordic-walken wordt er samen een uurtje gewandeld 'rond' de Blaarmeersen in Gent en meestal wordt er nogal wat 'afgekletst'. Onze tong sport ook een rondje mee... wat we te vertellen hebben? Veel eigenlijk. Dat kan over allerlei onderwerpen gaan maar ook over wat ons samen bindt: borstkanker; het opnieuw genieten van het leven; het 'pluk-de-dag-gevoel'. Een reden om er samen eentje op te drinken vinden we ook wel altijd. Zo wou ik vorige woensdag samen met hen klinken op mijn verjaardag - alweer een jaartje erbij - en zoals C. schreef op haar kaartje voor mijn verjaardag: “Een jaartje meer, daar treuren wij niet om hé, da’s weer een jaartje dichter bij de wijsheid”.

Gr. wilden we ook vieren want zij gaat op pensioen… nog meer tijd dus om te genieten van het leven.

’s Morgens gauw een lekkere rijsttaart gemaakt (speciaal receptje trouwens… ‘ongebakken’ rijsttaart… ik zet dit receptje wel eens op mijn blog want het bleek achteraf bijzonder geslaagd…) – picknickmand klaargemaakt met thermosje kokend water (voor thee), kopjes, glazen voor Cava, een fles ijsgekoelde Cava, vorkjes , lepeltjes, servetten, melk, etc… Een paar stoeltjes in de auto gezet, tafelkleedje meegenomen en aan Gr. gevraagd of zij voor de koffie wou zorgen (… ik was vergeten dat ik m’n grote thermos stuk had gemaakt dus heb ik een noodlijn ingeroepen…).

2 uur van puur genot werden het… met een prachtig uitzicht over het water was het zalig om daar in het zonnetje te genieten van ons glaasje Cava, het stukje taart, de koffie, de thee…

08-01-07

Rekanto® ...

Rekanto®

Sporten tegen kankermoeheid

Een van de meest voorkomende klachten bij mensen met kanker is vermoeidheid die soms jaren blijft aanhouden, ook na de behandeling. Wetenschappelijke studies tonen aan dat bewegen een veel betere remedie is tegen die extreme vermoeidheid dan rust. Daarom richt de Stichting tegen Kanker Rekanto® op, de eerste Belgische sportclub speciaal voor mensen met kanker.

De extreme vermoeidheid waarmee mensen met kanker af te rekenen krijgen, is een rechtstreeks gevolg van zowel de aandoening zelf als de behandeling. Vaak houdt ze nog jaren aan, ook nadat de therapie is afgerond. Door een betere opsporingstechniek en gerichte behandelingen hebben steeds meer patiënten uitzicht op een leven na of met kanker. Het komt er dus op aan de kwaliteit van die levenjaren zoveel mogelijk te bevorderen. Voordurend met een gevoel van uitputting kampen ondermijnt je zelfredzaamheid ernstig.

 

Vicieuze cirkel

Tot voor kort raadde men bij kankervermoeidheid aan om vooral rust te nemen. Inmiddels wijzen studies uit dat aangepaste sport- en bewegingsprogramma’s een veel betere remedie zijn. Door minder te bewegen, daalt de conditie, nemen spiermassa en uithoudingsvermogen af, en wordt zelfs de minste inspanning nog moeilijker. Een vicieuze cirkel dus…

Hoewel het aanbod aan gewone sport- en fitnessclubs voldoende groot is, blijft het voor veel mensen met en nà kanker een te grote stap om te nemen. Daarbij kunnen zowel financiële, fysieke of emotionele aspecten een rol spelen.

Wie al actief aan sport of lichaamsbeweging deed voor hij ziek werd, vindt soms wel de weg terug, maar deelnemen op het vroegere niveau is vaak uitgesloten, omwille van fysieke en vaak ook mentale beperkingen. Voor hen die voordien geen aandacht aan hun lichamelijke conditie schonken, is het allerminst evident om er tijdens of na een zware ziekte als kanker mee te starten. Door de extra kosten die ziek zijn meebrengt, en mogelijk inkomensverlies kan een fitnessabonnement trouwens wel eens duur uitvallen. Een goede professionele begeleiding tenslotte, met veel aandacht voor de individuele situatie, zowel fysiek als psychosociaal, is onontbeerlijk.

 

Waarom Rekanto®?

Rekanto® biedt een sport- en bewegingsformule die rekening houdt met de specifieke eisen en beperkingen van mensen met kanker. Zowel indoor- als outdooractiviteiten zijn voorzien: omnisport in de sportzaal of buiten; aquagym, ook voor niet-zwemmers; fietsen, wandelen of joggen op aangepast niveau; yoga en tai-chi om te werken aan een goede ademhaling en relaxatie.

Een professionele trainer of lesgever zorgt voor een deskundige begeleiding en houdt rekening met ieders mogelijkheden en beperkingen. Het gaat niet om competitie of prestatie, maar om wekelijkse activiteiten die geen enkele sportieve conditie vereisen, maar toch de mogelijkheid bieden om – ieder op zijn of haar eigen ritme – constructief de conditie op te bouwen.

Een plaatselijke coach-vrijwilliger zorgt voor een goede groepssfeer, voor de praktische schikkingen en voor de aanwezigheidslijsten, die nodig zijn voor de verzekering.

 

Niet enkel nà revalidatie

Rekanto® is geen onco-revalidatieprogramma, zoals een aantal ziekenhuizen in Vlaanderen die momenteel aanbieden (Zelf volgde ik EU’REKA  in het UZ Gent). Die programma’s lopen telkens over een periode van drie maanden op de afdeling fysiotherapie van het ziekenhuis. Het is echter niet eenvoudig om daarna op eigen houtje verder te werken en je conditie op peil te houden. De stimulans van de groep valt weg en op je eentje is het veel moeilijker om door te gaan. Bij Rekanto®  kan iedereen terecht die nog in behandeling is of die nog gevolgen van de aandoening of van de behandelingen ondervindt, ongeacht of er een revalidatieprogramma aan voorafging. Wel is het akkoord van de behandelende arts vereist.

(bron: Hélène Termonia, hoofd soc. Departement Stichting tegen Kanker)

Voor meer informatie en inschrijvingen kunt u terecht op de website www.kanker.be of bij de regionale medewerkers van de Stichting tegen Kanker.

 

snorkelHet Eu'Reka-programma in het UZ Gent heeft er bij mij voor gezorgd dat ik door middel van sport mijn conditie terug verbeterde - mijn vermoeidheid te lijf ging en dat ik vorige week (samen met A'ke, mijn maatje) ging  zwemmen en daar zomaar eventjes 500 meter zwom, precies of ik dat al jaren deed. Super vond ik dat.

 

 

 

Update: hieronder een beetje 'sfeerfoto's' van ons Eu'Reka-ploegje samen met Frederiek, onze sportleraar.

 

IMG_9618IMG_9619IMG_9622

 

 

 

 

IMG_9623IMG_9617IMG_9621

 

 

 

 

Voor ons uurtje sport hadden we telkens een interactieve les - levensstijlbegeleiding en reïntegratie - door deskundige lesgevers/geefsters. Hieronder een impressie van onze laatste dag...

IMG_9610IMG_9611IMG_9612

 

 

 

 

IMG_9613IMG_9614IMG_9615

05-12-06

Drukke, verwarrende dag ...

cheecheesigtag-fairywithnecklace-animated

 

Vandaag was een behoorlijk drukke, verwarrende dag voor mij...  een beetje te druk volgens mijn 'kunnen'. Vanmorgenvroeg naar de sociaal assistente van het ziekenfonds geweest. Het zit zo... tijdens de ganse ziekteperiode ben ik maar 1 keer opgeroepen door de controlearts en dat was dan nog helemaal in het begin van de chemoperiode. In de maand juni vroeg ik zelf een gesprek aan - ik wou een paar dagen naar het buitenland; rustig een paar dagen bekomen van de laatste chemokuur en dat werd toegestaan. Sindsdien hoorde ik helemaal niks meer. Omdat ik een paar dingen wou uitzoeken heb ik zelf terug contact opgenomen met het ziekenfonds en daar hoor ik vandaag dat ik helemaal niet meer zal opgeroepen worden omdat ik... nu komt het... op invaliditeit sta tot eind 2007!!

Wat ik nu niet begrijp is dat niemand - maar dan ook niemand - mij daar voordien van heeft verwittigd. Dit begint te lopen van 20 december en ikzelf werd daar helemaal niet van op de hoogte gebracht. Tijdens en na dit gesprek was het alsof ik een spons in mijn hoofd had... een naar gevoel. Ik kon me ook helemaal niet meer concentreren en kon de conversatie niet meer goed volgen.

Toen ik terug thuis kwam zat er zowaar een enveloppe in mijn bus van de CM (wat toevallig zeg...) met de mededeling dat ik op invaliditeit kwam en met vermelding van het dagbedrag dat zou worden uitbetaald. Verder een invulformulier voor eventuele bijkomende invaliditeitsbijdrage...

Rond dit thema heb ik nog een berg vragen en deze die ik reeds stelde worden door verschillende instanties telkens anders beantwoord. Niemand kan me informeren rond progressieve werkhervatting en wat dat financieel teweeg brengt. Dus... morgen trek ik er maar weer eens op uit: dit keer voor de 2de maal naar de vakbond/Bediendencentrale. Nog eens dezelfde vragen gaan stellen want wat ze me vandaag in het ziekenfonds vertelden komt niet overeen met wat ze 2 weken geleden op de vakbond vertelden.

We hadden het er vandaag nog over met de psycholoog van het Eur'Eka-project (=revalidatieproject na kanker in het UZ/GENT) dat als je niet mondig genoeg bent in deze maatschappij of niks zelf gaat uitzoeken dat het je dan allemaal maar 'overkomt'. Er is niet zoiets als een check-list om 'af te punten' wat er in chronologische volgorde moet gebeuren; of waar kan ik met dit of dat terecht; er is niet zoiets als een ombudsman/vrouw voor borstkankerpatiënten.

Na deze 2 'gesprekstondes' hadden we gelukkig ons uurtje sport - even stoom afblazen op een gezonde manier. Ik bracht het vandaag tot 2 x7 minuten lopen en een half uurtje handbal. Ik ben uitgeteld voor vandaag...

Onderweg naar huis - in mijn wagen - hoorde ik een song van Boudewijn de Groot. Puur jeugdsentiment ... toen ik een jaar of 16 was heb ik de tekst met sierlijke letters geschilderd op mijn slaapkamerdeur. Ik kreeg zowaar terug tranen in mijn ogen...

Verdronken Vlinder

Zo te sterven op het water
Met je vleugels van papier,
Zo maar drijven na het vliegen,
In de wolken drijf je hier.
Met je kleuren die vervagen,
Zonder zoeken, zonder vragen,
Eindelijk voor altijd rusten
Met de bloemen die je kuste,
Geuren die je hebt geweten,
Alles kun je nu vergeten,
Op het water wieg je heen en weer.
Zo te sterven op het water
Met je vleugels van papier.
Als een vlinder die toch vliegen kan
Tot in de blauwe lucht,
Als een vlinder, altijd vrij
En voor het leven op de vlucht,
Wil ik sterven op het water,
Maar dat is een zorg voor later.
Ik wil nu als vlinder vliegen,
Op de bloemenblaren wiegen,
Maar zo hoog kan ik niet komen,
Dus ik vlieg maar op mijn dromen,
Altijd ben ik voor het leven op de vlucht.
Als een vlinder die toch vliegen kan
Tot in de blauwe lucht.
Om te leven, dacht ik,
Je zou een vlinder moeten zijn,
Om te vliegen heel ver weg
Van alle leed en alle pijn.
Maar ik heb niet langer hinder
Van jaloers zijn op een vlinder,
Want zelfs vlinders moeten sterven,
Laat ik niet mijn jeugd bederven,
Ik kan zonder vliegen leven,
Wat zal ik nog langer geven,
Om een vlinder die verdronken is in mij?
Om te leven hoef ik
Echt geen vlinder meer te zijn.

Boudewijn De Groot

bron: klik hier