29-05-08

Te kijk gezet in de kast ... deel 2 en meteen ook het laatste :-)

Beloofd is beloofd hé... hier komen ze dan, de fameuze kastfoto's...

P1100186
Ik heb er ook nog mijn rode strooien hoed gevonden. Ik kocht die ooit in Spanje in de Alpujarras - meer bepaald in het bergdorp Trevelez waar de heerlijke Jamón de Serrano vandaan komt... Het was daar toen snikheet en dat gekke hoedje gaf me de nodige bescherming tegen de zon...
Zo eens in een kast kruipen doet je warempel herinneringen ophalen...
P1100187

mmmmm... het is hier wel heerlijk om even te liggen... Onder mij ligt het dekentje van Kim's wiegje. 30 jaar is dat dekentje ondertussen maar ik kan er geen afstand van doen. Behalve mocht Kim het zelf willen gebruiken voor haar kindje(s)... Wat die groene koffer betreft: daar heb ik niks aan gehad eigenlijk. Veel te groot; tenzij je hem volledig opvult met spullen van 2 mensen en dan nog met kleding voor een vakantie van een maand... maar dan weegt hij natuurlijk veel te zwaar. Nee, ik denk dat die verder niet meer zal worden gebruikt. Terug de kast maar weer in... en ikke er terug uit!

20:17 Gepost door Lucretia in Bloggen | Permalink | Commentaren (12) | Tags: te kijk in de kast, mizzd, stokje |  Facebook

28-05-08

Te kijk gezet in de kast ... (deel 1)

Wat doe je zoal om iemand 'uit de kast' te laten komen? Haar uit 'haar tent te lokken'? Haar wakker te schudden uit haar dipje?

Een 'normaal' mens zou eens bellen maar ik kreeg van een welbekende goedlachse, ‘altijd in voor een grapje’ vrouw een mailtje met de melding dat het 'lol' is eens 'in de kast te gaan zitten'... en dat het helpt tegen een blogdipje...!!??

Fun in de kast… Ja, jullie daar… lezertjes, jullie zouden er wel fun aan beleven om mij in alle mogelijke bochten te zien wringen en me naar beneden te zien donderen als ik met mijn volle gewicht door een legplank zak…

Maar goed, ik wil dit wel proberen… Ik ben dus op zoek gegaan in welke kast ik een ‘opkikker’ zou vinden; waar het aangenaam vertoeven zou zijn…

In eerste instantie dacht ik aan het kastje met de slips en boxershorts van M. maar in die schuif kan ik helemaal niet in. Tenzij in ordelijk opgevouwen toestand en het liefst nog heel platgestreken. Hum… niet te doen dus. Jammer toch wel. ’t Zou anders wel een zacht plekje zijn geweest waar ik even lekker kon wegdromen.

Dan maar naar mijn kleerkast… Nee, die puilt uit van de kledingstukken die me te klein geworden zijn. Ze zijn nl. van 10 KILO geleden… Verdomde Aromasin en verdomde (vr)eetlust. Ik beeld me nog altijd in dat ze me ooit nog eens zullen passen. ’t Zal vast wel een utopie zijn, vrees ik.

Eigenlijk is het nog zo geen slecht idee om zo eens in gedachten de inhoud van m’n kasten te overlopen. Zo word ik geconfronteerd met de werkelijkheid en met de noodzaak om er eens dringend grote kuis in te houden. Nee, in die kast zet ik me voorlopig ook niet te kijk.

De bergkast dan? Oh, zeker niet… want daar zit vanalles waar ik niet kan aan weerstaan. Fruit (dat is gezond...), maar vooral wafeltjes, chocolaatjes, champagne, enz… Geen goed idee dus. Ik zou er geen minuut rust vinden en dat is eigenlijk waar ik naar op zoek ben.

Aha… de bovenverdieping eens inspecteren. H’s oude kleerkast zit vol met linnen en onze winterkleren en ik vrees dat, als ik mij hier neervlij, ook alle legplanken naar beneden zouden donderen. Het is niet echt een kwaliteitskast en die witte plastieken ‘dingetjes’ die de planken moeten ondersteunen komen al vanzelf los.

Op naar K’s kamer dan… en meteen weet ik dat daar de kast staat die ik zoek. Ze is heel ruim, ingebouwd, er zit licht in en ik kan er ook nog helemaal in. Zelfs in liggende toestand. Een mooi plekje om mij te verstoppen en me even af te zonderen van de wereld.

Er hangt feestkledij in en er staat een oude reiskoffer werkloos te wezen… maar dit alles belemmert me niet om even stil te staan bij hoe ik me nu voel. Ik ben moe… heel moe… en ik word er moe van om steeds moe te wezen. Het doet deugd even in die kast te liggen… even wegdromen met m’n ogen dicht en in gedachten ver weg te zijn.

Maar plots schiet me te binnen waarom ik eigenlijk in die kast zit…voor de lol natuurlijk… en ik zie ineens het belachelijke er van in en begin te lachen… en ik kan niet meer stoppen… de lachbui kikkert me helemaal op. Ik voel de endorfines door m’n lichaam gieren. Missie geslaagd MizzD !
Lachen is gezond en is een van de beste remedies tegen stress. Het is nog gratis ook.
En nu zijn jullie heel nieuwsgierig naar de foto ‘te kijk in de kast’ hè! Wel die is voor morgen… Beloofd!

21:41 Gepost door Lucretia in Bloggen | Permalink | Commentaren (7) | Tags: te kijk in de kast, lachen, endorfines |  Facebook