27-08-07

Bloggen en borstkanker ...

Wat kwam eerst…?  Voor mij borstkanker…
En ja, wat moet je daar dan mee…
Je kunt zitten grienen en blijven grienen (wat uiteraard een goed recht is…) en hetzelfde geldt voor kwaad worden; razend worden…, je afreageren…  maar op wat of op wie…?
Iedereen reageert anders en voor mij was mijn afreageren vooral heel veel informatie trachten te verzamelen – zo zit ik in elkaar – ik wil voor een stuk de controle houden over de dingen – in de weken van intense emoties (voor de operatie ) heb ik uren zitten surfen op het internet want al de vragen die door mijn hoofd flitsten daar kreeg ik niet snel genoeg antwoord op via andere kanalen.

Ik las en las en zo kwam ik ook op verschillende blogs terecht die over borstkanker gingen. Van lotgenotes dus … 
De eerste weblog waar ik terechtkwam was die van Elly. Een moedige vrouw die ontzettend goed schrijft. Ik ken haar niet persoonlijk maar ze raakt me enorm… Bij haar vond ik, ja, hoe zal ik het zeggen ... TROOST en KRACHT en zoveel meer en daarbovenop een heleboel nuttige informatie - ook via de linken die ze legt

Ik kwam toen op het idee om zelf ook een weblog te beginnen; ik ben niet echt een schrijfster maar af en toe rollen de opgekropte woorden, zinnen, … uit mijn virtuele pen en vormen ze mijn verhaal.

Via de reacties op mijn blog kwam ik in contact met nog meer lotgenotes; o.a. met ‘cancer-chicklit’.
Een totaal andere schrijfstijl dan Elly  maar even beklijvend beschreven; veel humor ook  - galgenhumor en zelfspot komt meer voor bij 'ons' ‘borstkankerpatiënten’. Onze angst en verdriet weglachen of juist even goed ons keel openzetten; stoom afblazen… en wild om ons heen schoppen.

Je zal het niet geloven maar ik heb hier al alle mogelijke emoties gehad bij het ‘zelf schrijven …’ maar ook bij het lezen op anderen hun blog. 
Lachen heb ik ook gedaan; veel zitten lachen – luidop ook – met de soms wel heel leuke, grappige reacties. Er waren momenten dat ik ’s nachts wakker lag en dat me opeens de woorden van bezoekers aan mijn blog in mijn gedachten kwamen en dan lag ik daar midden in de nacht om te glimlachen.

Voor mij werkt bloggen helend en blijkbaar niet voor mij alleen.

Verslavend ook misschien; want je wilt steeds opnieuw schrijven; een vervolg aan HET VERHAAL breien.
Mijn kankerverhaal is bijna afgelopen en ik hoop dat dat zo kan blijven. (het betekent niet dat ik al genezen ben verklaard… neen, dat zullen we over enkele jaren pas weten…).

Het wordt wel tijd dat ik m’n gewone leven terug kan opnemen.

Dat wil niet zeggen dat ik deze blog zomaar zal sluiten. Neen, borstkanker is ‘jammer genoeg’ een deel van mijn leven. Ik kan dat niet weggommen of onder de mat vegen. Het hoort bij mijn ZIJN. Deze hele ‘historie’ heeft me ook laten inzien dat ik mentaal sterker ben dan ik ooit had durven vermoeden. Soms heb ik schrik gehad dat ik te veel relativeerde; dat ik te weinig weende… leek me niet normaal als je geconfronteerd wordt met zo’n monster maar ik heb het gevoel dat bloggen me voor een groot stuk door het verwerkingsproces heeft geloodst. Dat ik door te schrijven de hevigste emoties kon laten wegstromen.

Ik brei dus mijn ‘vervolg’verhaal verder aan deze blog…

...en wat ik vooral niet mag vergeten, jij daar.... ja, jij lezer van mijn blog... jij hebt ook je steentje bijgedragen in dit hele verhaal. Dan spreek ik nog niet over de mooie vriendschappen die ik hier aan overhoud. Thankx!!


Daarnet vermeldde ik cancer-chicklit.… Van Kristiens blog werd een Blook (blog-book) gemaakt met als titel
Borstkanker en Boezemblues.
Het boek is een bewerking van stukjes van haar weblog. Het boek geeft een rechtstreekse inkijk in het gevoelsleven van een sterke vrouw die gevangen zit tussen moed en wanhoop, een echtgenote en moeder die erin geslaagd is om in haar ‘kankerjaar’ nog intenser en gulziger te leven dan de jaren voordien.
Haar boek is vanaf nu te koop in Standaard Boekhandel – de andere boekenwinkels volgen tegen het einde van deze week!

KristienVanDenBon


Allen daarheen dus voor een intens verhaal.

 Prijs: ca. € 14,90
ISBN 978 90 5617 8024

Veel succes met de verkoop van je Blook Kristien!

21-09-06

In nood kent men ZIJN VRIENDEN ... (deel 2)

Gisteren haalde ik een stukje artikel aan die verscheen in het recente nummer van LEVEN van de VLK. Vandaag wil ik hier het vervolg vermelden... hoe je als patiënt om kan gaan met die reacties en hoe de 'omgeving' het best om kan gaan met kankerpatiënten.

Hoe ga je als patiënt het best om met die reacties?
Dhana De Ville: ‘Als mensen komen aandraven met indianenverhalen of over hun eigen problemen beginnen, mag je gerust “neen, dank u!” zeggen. Krop het niet op, dat vreet energie. “Ze zijn het niet waard”, zeg je misschien, maar het blijft toch wel hangen. Dan is het beter hen erover aan te spreken. En mensen die niets van zich laten horen gewoon op te bellen. Ook al is het niet vanzelfsprekend om zélf de eerste stap te zetten. Als de ziekte langer aansleept, neemt de aandacht meestal af. Maar het is niet omdat mensen minder van zich laten horen, dat ze je vergeten zijn. Als ze beloofd hebben er te zijn, moet je ze durven aanspreken, ook al is dat maanden later. Ik merk vaak dat patiënten meer leren opkomen voor zichzelf, en dat is goed.’

'Als mensen niets van zich laten horen, bel hen het beste gewoon op. Ook al is het niet vanzelfsprekend om zélf de eerste stap te zetten.'

Hoe ga je als ‘omgeving’ het best om met kankerpatiënten?
Dhana De Ville:
‘Mensen hebben geen behoefte aan medelijden, wel aan medeleven. Heel belangrijk is dat je nadenkt hoe je zelf behandeld zou willen worden. Vraag de patiënt hoe je kan helpen. Als je echt niet weet wat te zeggen, is het soms ook beter te zwijgen. Of gewoon toe te geven dat je sprakeloos bent. Laat in elk geval weten dat je er bent. Stel het ook niet uit. Na een tijdje durf je misschien niet meer, omdat je zolang niets van je hebt laten horen. Vaak heb je het gevoel dat je iets moet zeggen of doen, maar ook een kleine attentie kan veel betekenen: een kaartje, een bloemetje, een potje soep… Of samen een terrasje doen en het over andere dingen hebben. Van mens tot mens, het hoeft zeker niet altijd over kanker te gaan.’

'Mensen hebben geen behoefte aan medelijden, wel aan medeleven.'

Woorden van troost, een bemoedigend schouderklopje, gewoon laten weten dat je er bent... Vrienden en familie kunnen een belangrijke steun zijn als je kanker hebt. Die steun heb je nodig, verwacht je ook. Maar soms laten je dierbaren het juist afweten.

Bron: LEVEN VLK nr. 32 - oktober 2006

09:03 Gepost door Lucretia in Kanker | Permalink | Commentaren (10) | Tags: steun, troost, cancer, kanker, medeleven |  Facebook