29-09-09

"ça va" !! ... ??

“ça va” zeg ik steeds heel kort als men mij vraagt “hoe gaat het?”. Kwestie van het toch een beetje bondig te houden en me te verstoppen achter deze 2 woordjes. Maar wie me beter kent weet wel beter en ziet dat dit maar ‘schone schijn’ is.

Laatst schreef ik een mail naar een vriendin en die ging ongeveer als volgt:

“Ik wil me ook verontschuldigen omdat ik de ganse tijd (sinds de bijeenkomst bij ...) niks meer van me heb laten horen… Heb me een tijd echt wel afgezonderd; ongewild; het ging gewoon van zelf. Ik noem het zelfbescherming…

………………….Het is een gevoel dat ik oh zo goed ken en het woord EENZAAM heb ik de laatste maanden ook meermaals laten vallen.
We mogen nog zoveel mensen rondom ons heen hebben maar verdriet, ziekte dat moeten we (is achteraf gebleken….) helaas helemaal alleen verwerken. Ons kopje krijgt te veel sterke gevoelens, … binnen. Laatst zei ik aan de psychologe in het UZ dat ik het aanvoel of m’n hoofd een trechter is en dat die stilaan verstopt geraakt. Ik kan precies alle informatie niet meer verwerken en waar ik het hoe langer hoe meer moeilijk mee heb, is dat als ik rondom me heen kijk hoe meer kankerpatiënten ik zie…

Vorige week is het me echt te veel geworden. Ik was uitgenodigd door de Stichting tegen Kanker om een dagje te Wellnessen…. Ik verheugde me er zo op.

Toen ik daar zo samen zat met 10 lotgenotes voelde het of ik van een andere planeet was. De verhalen bleven maar komen; jonge vrouwen, 28 jaar, 40 jaar, …. Ik kreeg geen lucht meer en heb me echt afgezonderd in de eucalyptus-hamam (daar kwam  niemand want het prikte aan de ogen… ) en daar heb ik m’n tranen de vrije loop gegeven.

De eerste keer kon ik niet wenen om mezelf en de tweede keer -  bij aanvang – ook niet; maar nu… de laatste tijd komt alle verdriet bovendrijven. De laatste maanden zijn heel erg zwaar geweest (en nog….) en het wordt tijd dat de behandeling voorbij is. Nog 1 Herceptine te gaan… 5 oktober is de laatste
…………………….
Hier was Augustus 2008 een maand van extremen: 9 augustus geboorte van een 2de kleinkind, 20 augustus overlijden van m’n lieve schoonmama (91 jaar en stilletjes overleden in haar slaap) en 30 augustus diagnose borstkanker voor de 2de maal….
Wat moet een mens soms allemaal verwerken hè…”

Binnen enkele maanden zal het wel beter gaan… ik start volgende week met onco-revalidatie (EU’REKA) en wil er  opnieuw STAAN!! ‘k Wil m’n fysiek (zoveel mogelijk) terugwinnen want ik word te veel geconfronteerd met m’n ‘zwakheid’… wandelingen van een half uurtje daar doe ik 1 uur over… en daar wil ik wel verandering inbrengen hè.

Eigenlijk mag ik nog niet te veel zitten klagen… na dit jaar mag ik (hopelijk) dit hoofdstuk ook weer afsluiten en weer verder gaan met mijn leven. 2010 haal ik niet meer wat Santiago de Compostela betreft. Maar 2012 moet zeker lukken!!"

Het lukt me ook niet om hier nog te komen schrijven. Ik wil wel maar er rolt gewoonweg niks uit mijn vingers. Daarom ook de bijna integrale tekst van deze mail... Niet gebruikelijk, maar omdat dit ook mijn schrijfsel is gebruik ik het hier nu ook maar.

Fijne dag nog.

IMG_0793b

07-01-08

Inktvlek... belevenissen bij een dagopname...

mizzD startte een heel leuk initiatief.... een inktvlek die ze graag zag uitvloeien over de verschillende blogjes met als thema....
HET MEEST INDRUKWEKKENDE MOMENT UIT 2007

Ik heb toen beloofd dat ik zeker mee wou doen maar het is er tot nu toe nog niet van gekomen.

Als ik 2007 overschouw dan heb ik heel wat vrolijke, intense, boeiende, maar soms ook verdrietige, vervelende, enerverende zaken beleefd. Dat hoort bij het leven...
Je moet alleen zien hoe je met die dingen omgaat; hoe je bepaalde dingen verwerkt of aanpakt...

Om met iets heel vervelends te beginnen  - iets wat ik echt niet meer wil meemaken - moet ik even terug naar:  klik hier 
Ik ben er toen niet gekomen om dit 'verhaal' neer te 'pennen' op mijn blogje maar wel in m'n kleine zakagendaatje.

Het begint als volgt en bestaat uit 2 delen… belevenissen bij een dagopname - Deel 1 

Maandag vroeg weg... Op tijd vertrokken. 7U01 in de wachtzaal voor inschrijving 'dagopname' in het ziekenhuis. Een half uurtje later wordt ik verwacht. Ruim op tijd dus.
Dacht ik toch... Ok. Vorige keer een fout ticketje genomen om m'n beurt af te wachten. Nu onmiddellijk naar de goede ticketverdeler. Dacht ik toch...
Nr. 19 staat er op het 'slagers-volgnummerticketje'.  Ja, dit systeem heeft geen elektronische opvolging op het scherm en het toestel waar je het ticketje neemt lijkt verdacht veel op  zo’n toestelletje bij de slager. Het nummer wordt door de dame van de dagopname gewoon afgeroepen. (Waardeloos systeem. Dat zul je direct wel merken).


Op het elektronisch bord staat nr. 4 (die is aan de beurt nu) maar dat is het systeem met een ander soort ticketje voor de 'gewone consultaties en behandelingen'. (... normaal gezien toch).


(Zijn jullie nog mee...?)


Ik wacht geduldig tot ik aan de balie van de dagopname een 'secretaresse' zie verschijnen maar die komt niet opdagen.
Een andere 'secretaresse' van de 'gewone' loketten begint luidop een namenlijst te overlopen en diegenen die worden vermeld moeten zich snel aanmelden bij haar omdat ze in het OK (operatiekwartier) worden verwacht. Die mensen krijgen voorrang op alle andere ‘wachtenden’ ongeacht welk 'elektronisch' nummertje ze getrokken hebben.


7U25 is het ondertussen. Ik sta niet op de lijst en ga even informeren hoe het 'systeem' in elkaar zit.
"Neen, u staat niet op de lijst, dus moet u wachten op volgorde en neen dat ticketje v.d. "slagersmachine" geldt deze keer niet want de dagopnamemadam (euh secretaresse die de dagopnames registreert) begint pas om half acht. Dus moet u een elektronisch ticket nemen...."
SH*T!
Gauw naar dat toestel - ondertussen zitten de daar al aan nummer 27 en aan het tempo dat ze daar werken betekent het minstens een halfuur geduld hebben.
Een half uur? Heb ik niet meer.... ik moest al boven zijn.
M'n zus gestuurd om te zeggen dat er beneden problemen zijn met de registratie en gelukkig kreeg ik nog even de tijd.  Daar zat ik met m'n 2 nummertjes: nr 19 - nr 27. Waardeloos systeem...

Belevenissen bij een dagopname - Deel 2 (als jullie nog niet in slaap zijn gevallen…)

Eenmaal boven in de dagkliniek ging het heel snel. Afscheid genomen van mijn zus – operatieschortje aan en met een sneltreinvaart word ik weggebracht naar het operatiekwartier.
Aan de  operatiezaal moeten we even wachten om binnengereden te worden. De chirurge  Dr. H. komt nog even bij mij en ik vraag haar (in opdracht van de oncoloog) om er op te letten om zeker m’n arm niet af te binden (dit wordt normaalgezien gedaan om bloedingen te voorkomen tijdens een ingreep…) want het is m’n ‘lymfearm’ (kant waar de lymfeklieren zijn weggenomen en afknelling kan lymfeoedeem doen ontstaan met een dikke arm tot gevolg). Dr. H. is blij dat ik er haar nog even aan herinner en op haar beurt vraagt ze aan de wachtende anesthesiste om er de anesthesist van vorige keer bij te halen want ik moet verdoofd worden in een oppervlakkige ader in de hals. (Rechts kan niet: lymfearm en operatiearm en links heb ik geen goede aders meer – kapotgemaakt door de chemotherapie). De beste oplossing was dus verdoven in een ‘oppervlakkige’ halsader.
Vorige keer is dat zeer goed gegaan.
Ik zag al onmiddellijk aan het gelaat van deze anesthesiste dat ze niet akkoord ging en eenmaal ik op de operatietafel lag begon ze m’n linkerhand te ontsmetten. Daarop zeg ik haar dat er een afspraak gemaakt was met de anesthesist van vorige keer om in de hals te verdoven. Toen ik zei dat ik het echt niet wou in m’n linkerarm – dat er geen enkele ader meer goed was… dat dat al voldoende geprobeerd werd… werd ik plots vastgegrepen aan mijn schouders (door iemand die achter mij stond en die ik niet kon zien) en pakte de anesthesiste op haar beurt m’n hand vast in een stevige greep en begon te steken, en nog eens en nog eens, op verschillende plaatsen in mijn arm. Ik kon niks doen en begon uit pure ellende zacht te wenen (ik wist dat het niet zou lukken op die manier en dat bleek later ook zo) en plots kwam vanachter mij – heel dicht boven mij, boven m’n gezicht – een hoofd met 2 gitzwarte ogen en die zei: ‘mevrouw, als we in je hals verdoven dan riskeer je hier 2 weken op intensieve te liggen…. en veel blablabla…’ Ik bleef maar snikken en zag door m’n tranen de chirurge staan. Ze had de ganse tijd niks gezegd en die 2  beulen maar laten doen tot ze plots zei: ‘maar Dr. Vereecken (inderdaad…. Die naam zal ik nooit meer vergeten…) vorige keer werd er in een oppervlakkige ader van mevrouw haar  hals verdoofd en dat ging heel goed: het is niet in een diepe ader hoor dokter…
Toen Dr. Vereecken dit hoorde begon hij boven mij een hele uitleg te doen aan ‘studenten’ over het welles en nietes… Hij had zo’n machtsvertoon getoond en mij eigenlijk behandeld als een dier  - ik  werd vastgegrepen  als een prooi - en plots maakte hij een ‘draai van 180°’ en kon de verdoving NATUURLIJK in een oppervlakkige ader…
De vrouwelijke anesthesiste begon poeslief vragen te stellen: gaat het mevrouwtje, heb je kindjes mevrouwtje, gaan ze al naar school mevrouwtje en ik antwoordde alleen maar: het gaat niet, ik heb kinderen en ik ben al 51 en nu wil ik slapen of ik ga hier weg. En ik kan zeggen dat ik het meende op dat moment…
Eenmaal in de ontwaakzaal werd ik nog al snikkend wakker. Dit had me zo aangegrepen dat het in mijn onderbewuste was blijven hangen…
Een week later kwam ik op controle op orthopedie en een jonge arts,die blijkbaar bij mijn operatie aanwezig was, verontschuldigde zich in naam van ‘zijn collega’. Dit had helemaal niet hoeven te gebeuren.
De anesthesist is uiteraard ‘baas’ in zijn domein en draagt een grote verantwoordelijkheid, maar als er een afspraak gemaakt is met een bepaalde anesthesist om volgens een bepaalde methode te verdoven dan moeten ze zich daar aan houden en een patiënt niet onnodig gaan martelen.
Zo, eindelijk is dit er uit dankzij mizzD's inktvlek ! 


M’n volgende verslagje zal zeker over iets heel positiefs gaan… en het heeft te maken met FEEST.