02-07-08

Vakantie ... Deel 1

11 JUNI… we zouden vertrekken met de camper richting Spanje/Extremadura (met als hoofdstad Càcares) maar het inladen was voor mij al ‘EXTREEM DURA’. Ik had het moeilijk. Had me door m’n laatste werkdag gesleept en het lukte me maar niet om alles op tijd in orde te krijgen. Na de iets meer dan 7 maanden dat ik opnieuw aan het werk ben na een inactiviteit door borstkanker voelden m’n lijf en leden loodzwaar aan. Dringend nood aan vakantie dus.

CAcares

Met een halve dag vertraging konden we de deur hier achter ons dichttrekken en heel hoopvol keken we beiden uit naar een rustgevende vakantie en het liefst van al met zo weinig mogelijk regen (vorig jaar waren we 3 weken weg en hadden we ‘scherp uitgerekend’ precies 3 dagen met zon !). We hosten zowat heel Noord Spanje af en deden zelfs Noord Portugal aan (Braga en Ponte de Lima) op zoek naar wat zon… en we kregen ook nog eens pech met de camper (door al dat water was er een elektrische panne...)

2007vakantie22007vakantie32007vakantie42007vakantie5

 

 

 

 

2007vakantie9PonteDelimaMarkt2007vakantie2007vakantie62007vakantie7Dit zijn wat sfeerbeelden van vorig jaar...

 

 

 

2007vakantie8


Tja, dat weer hé… het is precies nooit goed: ofwel te nat, of te droog of te veel zon… deze keer had ik me voorgenomen: ‘wat komt, dat komt en genieten maar’! En is het slecht, ach ja dan verplaatsen we ons toch.

Van schoonbroer hadden we de tip gekregen om niet via de tolwegen te rijden nà Parijs. “Neem de Route Nationale, schone wegen en bijna altijd autostrade maar zonder tol”. Ik had er zo mijn bedenkingen bij, want als je zo maar eventjes 1825 km voor de boeg hebt tot in Extremadura en als je de alom bekende ‘rond points’ kent van in Frankrijk – en dat zijn er veel, heel veel… - dan weet je dat je lang, ja heel lang onderweg bent tegen dat je de Pyreneeën over bent. We hebben het geweten… en ik heb ook zo mijn twijfels of je daarmee dan werkelijk zoveel bespaart…

Maar goed. Onze eerste overnachting was in La Ferté-SAINT-AUBIN,

La
 
net voorbij Orléans. Een dorpje dat we reeds kenden van een eerdere overnachting. Stil en rustig…en zeker op een woensdagnacht dachten we!! Midden in de nacht, in onze eerste diepe slaap zijn er een paar onbenullen keihard op de camper beginnen kloppen. Ik kan je zeggen, je weet niet wat er gebeurt op dat ogenblijk; je hart schiet in je keel en je hebt het gevoel of je stopt met ademen… tot je bij het ophalen van één van de rolgordijntjes ziet dat het jongeren zijn die er zichtbaar plezier in hebben om de mensen de stuipen op het lijf te jagen. Ze hadden blijkbaar zelf ook schrik want ze renden heel hard weg… al lachend natuurlijk!

Van slapen die eerste nacht geen sprake meer dus en dat onbehaaglijk gevoel is de ganse vakantie blijven hangen… slapeloze nachten volgden elkaar op, hoe moe ik ook was.

Wordt vervolgd…