18-03-12

"Luister"...

Las deze week een opvallende tekst. 'k Dacht onmiddellijk: "die komt op m'n blog". Het verwoordt wat ik zo dikwijls voel en niet durf zeggen.

Als ik je vraag naar mij te luisteren
en je begint met advies te geven,
deed je niet wat ik vroeg.
Als ik je vraag naar me te luisteren
en je begint me te zeggen
waarom ik me zo niet mag voelen,
dan vertrappel je mijn gevoelens.
Als ik je vraag naar mij te luisteren
en je hebt het gevoel dat je iets moet ondernemen
om mij probleem op te lossen,
dan stel je mij teleur,
hoe vreemd dat ook moge klinken.
Luister! Al wat ik jou vroeg was "luister"...
Niet praten of iets ondernemen, enkel mij horen.
Doen kan ik best zelf. Ik ben niet hulpeloos.
Misschien ontmoedigd en struikelend
maar niet hulpeloos.
Als jij iets doet wat ik zelf kan
en nodig heb om te doen,
lever jij een bijdrage aan mijn angst en zwakte.
Maar als je simpelweg kunt aanvaarden
dat ik voel wat ik voel,
hoe onredelijk ook,
dan kan ik je misschien overtuigen
eens achter de feiten te kijken,
om te begrijpen wat achter dat onredelijke schuilt.
Is dat duidelijk,
dan liggen de antwoorden voor de hand
en heb ik geen raad van doen.
Zo, luister a.u.b. en hoor mij
en als je wil praten,
wacht dan een ogenblijk jouw beurt af,
dan zal ik naar jou luisteren.

(bron: Recto Verso - zinvol puur - markant mei 2011)

Komt misschien een beetje cru over maar af en toe heb ik nood om m'n verdriet te uiten (heel af en toe...) en als men me dan afwimpelt met 'goh, morgen is er een andere dag' of 'achter de wolken schijnt te zon' en nog meer van die uitspraken dan heb ik daar op dat moment geen enkele behoefte aan. Dan is 'zwijgen goud'

 

17:08 Gepost door Lucretia in Borstkanker III | Permalink | Commentaren (10) | Tags: luister, verdriet, borstkanker |  Facebook