18-03-12

"Luister"...

Las deze week een opvallende tekst. 'k Dacht onmiddellijk: "die komt op m'n blog". Het verwoordt wat ik zo dikwijls voel en niet durf zeggen.

Als ik je vraag naar mij te luisteren
en je begint met advies te geven,
deed je niet wat ik vroeg.
Als ik je vraag naar me te luisteren
en je begint me te zeggen
waarom ik me zo niet mag voelen,
dan vertrappel je mijn gevoelens.
Als ik je vraag naar mij te luisteren
en je hebt het gevoel dat je iets moet ondernemen
om mij probleem op te lossen,
dan stel je mij teleur,
hoe vreemd dat ook moge klinken.
Luister! Al wat ik jou vroeg was "luister"...
Niet praten of iets ondernemen, enkel mij horen.
Doen kan ik best zelf. Ik ben niet hulpeloos.
Misschien ontmoedigd en struikelend
maar niet hulpeloos.
Als jij iets doet wat ik zelf kan
en nodig heb om te doen,
lever jij een bijdrage aan mijn angst en zwakte.
Maar als je simpelweg kunt aanvaarden
dat ik voel wat ik voel,
hoe onredelijk ook,
dan kan ik je misschien overtuigen
eens achter de feiten te kijken,
om te begrijpen wat achter dat onredelijke schuilt.
Is dat duidelijk,
dan liggen de antwoorden voor de hand
en heb ik geen raad van doen.
Zo, luister a.u.b. en hoor mij
en als je wil praten,
wacht dan een ogenblijk jouw beurt af,
dan zal ik naar jou luisteren.

(bron: Recto Verso - zinvol puur - markant mei 2011)

Komt misschien een beetje cru over maar af en toe heb ik nood om m'n verdriet te uiten (heel af en toe...) en als men me dan afwimpelt met 'goh, morgen is er een andere dag' of 'achter de wolken schijnt te zon' en nog meer van die uitspraken dan heb ik daar op dat moment geen enkele behoefte aan. Dan is 'zwijgen goud'

 

17:08 Gepost door Lucretia in Borstkanker III | Permalink | Commentaren (10) | Tags: luister, verdriet, borstkanker |  Facebook

16-09-10

Deleted ...

Begrafenis Solange. Verdriet komt bovendrijven. Waarom heb ik niet geweten dat ze  6 maand in het ziekenhuis lag en er niet meer uitkwam?

’t Ja, eigen schuld. ‘k Zit al maanden rond te zwalpen in eigen verdriet en daardoor is het contact verwaterd…

Onze beloofde afspraak is er dus niet meer gekomen.

 

‘k Stel vast op zulke momenten (een begrafenis, …) dat er bij mezelf nog heel wat te helen valt en ik voel ook de boosheid op mezelf omdat ik nog niet of niet meer de kracht vind om het verdriet van m’n medemensen erbij te nemen. Soms vind ik het egoïstisch maar dan denk ik weer dat ik nood heb aan zelfzorg. Eerst terug zelf boven water komen…

 

Het is niet zozeer de 2x kanker die me de das omdoet maar de manier waarop ik eind maart ontslagen ben. Per e-mail… ONRESPECTVOL. Het geeft het gevoel een gebruikt voorwerp te zijn dat naast de vuilcontainer gezet wordt. Zo van ‘neem maar mee, ik kan er niks meer mee doen. Afgeschreven’. DELETE.

 

Ok, wettelijk kan men iemand ontslaan na  6 maand ziekte maar doe dat dan op een nette manier. Elkaar in de ogen kijken en zeggen waar het op aankomt…

 

Ja, Solange, dit zat ik te bedenken toen ik je uitvaart bijwoonde. Nee, niet dat ik niet aan jou dacht maar door het verdriet om jou kwam het mijne hard bovendrijven. Opborrelen doet het nu en dan… m’n perspectief om weer zoals voorheen aan het werk te gaan is weggenomen op een laffe manier.

15:40 Gepost door Lucretia in Borstkanker II | Permalink | Commentaren (16) | Tags: borstkanker, ontslag, verdriet |  Facebook

29-09-09

"ça va" !! ... ??

“ça va” zeg ik steeds heel kort als men mij vraagt “hoe gaat het?”. Kwestie van het toch een beetje bondig te houden en me te verstoppen achter deze 2 woordjes. Maar wie me beter kent weet wel beter en ziet dat dit maar ‘schone schijn’ is.

Laatst schreef ik een mail naar een vriendin en die ging ongeveer als volgt:

“Ik wil me ook verontschuldigen omdat ik de ganse tijd (sinds de bijeenkomst bij ...) niks meer van me heb laten horen… Heb me een tijd echt wel afgezonderd; ongewild; het ging gewoon van zelf. Ik noem het zelfbescherming…

………………….Het is een gevoel dat ik oh zo goed ken en het woord EENZAAM heb ik de laatste maanden ook meermaals laten vallen.
We mogen nog zoveel mensen rondom ons heen hebben maar verdriet, ziekte dat moeten we (is achteraf gebleken….) helaas helemaal alleen verwerken. Ons kopje krijgt te veel sterke gevoelens, … binnen. Laatst zei ik aan de psychologe in het UZ dat ik het aanvoel of m’n hoofd een trechter is en dat die stilaan verstopt geraakt. Ik kan precies alle informatie niet meer verwerken en waar ik het hoe langer hoe meer moeilijk mee heb, is dat als ik rondom me heen kijk hoe meer kankerpatiënten ik zie…

Vorige week is het me echt te veel geworden. Ik was uitgenodigd door de Stichting tegen Kanker om een dagje te Wellnessen…. Ik verheugde me er zo op.

Toen ik daar zo samen zat met 10 lotgenotes voelde het of ik van een andere planeet was. De verhalen bleven maar komen; jonge vrouwen, 28 jaar, 40 jaar, …. Ik kreeg geen lucht meer en heb me echt afgezonderd in de eucalyptus-hamam (daar kwam  niemand want het prikte aan de ogen… ) en daar heb ik m’n tranen de vrije loop gegeven.

De eerste keer kon ik niet wenen om mezelf en de tweede keer -  bij aanvang – ook niet; maar nu… de laatste tijd komt alle verdriet bovendrijven. De laatste maanden zijn heel erg zwaar geweest (en nog….) en het wordt tijd dat de behandeling voorbij is. Nog 1 Herceptine te gaan… 5 oktober is de laatste
…………………….
Hier was Augustus 2008 een maand van extremen: 9 augustus geboorte van een 2de kleinkind, 20 augustus overlijden van m’n lieve schoonmama (91 jaar en stilletjes overleden in haar slaap) en 30 augustus diagnose borstkanker voor de 2de maal….
Wat moet een mens soms allemaal verwerken hè…”

Binnen enkele maanden zal het wel beter gaan… ik start volgende week met onco-revalidatie (EU’REKA) en wil er  opnieuw STAAN!! ‘k Wil m’n fysiek (zoveel mogelijk) terugwinnen want ik word te veel geconfronteerd met m’n ‘zwakheid’… wandelingen van een half uurtje daar doe ik 1 uur over… en daar wil ik wel verandering inbrengen hè.

Eigenlijk mag ik nog niet te veel zitten klagen… na dit jaar mag ik (hopelijk) dit hoofdstuk ook weer afsluiten en weer verder gaan met mijn leven. 2010 haal ik niet meer wat Santiago de Compostela betreft. Maar 2012 moet zeker lukken!!"

Het lukt me ook niet om hier nog te komen schrijven. Ik wil wel maar er rolt gewoonweg niks uit mijn vingers. Daarom ook de bijna integrale tekst van deze mail... Niet gebruikelijk, maar omdat dit ook mijn schrijfsel is gebruik ik het hier nu ook maar.

Fijne dag nog.

IMG_0793b

12-12-08

Blogverjaardag ...

4 december… ik werd er aan herinnerd door Mizzd (waarvoor dank!). Ik had er deze keer helemaal niet bij stilgestaan. (nochtans is de titel van mijn blogje EVEN STILSTAAN…)  Dank ook voor de lieve reactie van Zonneklopper!!

De reden om eind 2005 een blog te starten was om dingen te ventileren; het kankerverhaal - welke startte op 4 november 2005 - van me af te schrijven.

Het bleef echter niet alleen bij dit verhaal; alles werd doorweven met de schrijfseltjes over o.a. mijn kleinkind Rune... Zij was zowat het lichtpunt in die duistere tunnel.

Stilaan geraakte ik weer de berg op waar ik eerst geen begin aan zag.
Na 22 maanden afwezigheid als werkende mens startte ik opnieuw met volle moed op 1 november 2007; ik voelde me goed in mijn vel. Hier en daar wat beperkingen - een beetje de naweeën van de behandelingen maar ach... alles wat ik deed was leuk; ik genoot ervan dat ik er terug stond…

Een 2de zonnetje werd geboren in augustus  dit jaar (ondertussen al een heel lachebekje zoals haar zus!!). De vreugde kon niet op... tot 11 dagen later schoonmama overleed... Eentje kwam en eentje ging. Vreugde en verdriet liggen heel dicht bij elkaar.

Augustus sputterde dus een beetje. Bracht intense gevoelens teweeg. Maar Augustus had nog meer in petto: een nieuwe primaire borstkanker (geen uitzaaiingen van de vorige, maar een paar leuke kankercellen die gemuteerden in een Herceptine-gevoelige kanker). Ik kreeg een opdoffer van jewelste. Nee geen paniek bij aanvang. Helemaal niet. Lucretia zou de klus wel even opnieuw klaren. Ik regelde het om op 3 dagen tijd alle onderzoeken te laten gebeuren en al rijdend belde ik ook nog snel even tussendoor de gynaecoloog op om hem te zeggen dat ik de volgende week persé op zijn boek wou staan om me te laten opereren.(euh... handfree bellen hè). Geen lange wachttijd meer voor mij... niet zoals vorige keer 6 weken... De man was verbouwereerd…. Maar stemde toe!

Operatie achter de rug... afwachten tot de resultaten er waren...ondertussen okselholte laten puncteren wegens te veel lymfoedeem... paar dagen later verschrikkelijk rode, opgezette en gloeiende oksel. Nogmaals puncteren gaf aan dat er een zware infectie was. Maar hup... met 2 dosissen antibiotica kwam ik dit ook wel weer te boven.

Steeds maar weer grenzen verleggen; steeds maar weer zeggen: "het gaat wel; 't had erger gekund...".

Chemo gestart op 8 oktober, Herceptine loopt tegelijkertijd mee … en zo spring ik steeds 3 weken verder.
Maar op een dag breek je... (mede door enkele voorvallen die rechtstreeks te maken hebben met het bloggen) - en heb je het gevoel dat je in drijfzand zit en in plaats van het allemaal van me af te schrijven probeerde ik alles weg te duwen.

Ik zat hier dikwijls aan het klavier maar mijn vingers kregen het niet getokkeld. Ik werd er moedeloos van en ging ook nog zelden lezen op andere blogjes. Jammer, heel jammer… want het zijn jullie die me met de mooie, leuke, deugddoende reacties er dikwijls toe aanzetten om verder te doen.

Ik wil hiermee helemaal niet zeggen dat ik depressief ben – integendeel - maar ik moet toegeven dat ik mentaal veel zwakker ben dan vorige keer. Ik kruip als het ware in mijn schulp en kruip er alleen nog uit voor mensen waar ik me goed bij voel… ik ben selectiever geworden en heb geen zin meer in negatieve reacties. (Daarvoor heb ik teveel van mezelf gegeven). Geen nodeloos energieverbruik voor mij...

Maar goed! De 3de blogverjaardag dus! Misschien moet ik mezelf maar eens trakteren met een goede fles! Me even benevelen met bubbels en inderdaad eens even stilstaan bij alle leuke momenten die ik hier heb beleefd.

Ik hoop de komende dagen terug zin te krijgen om regelmatig te posten… en op de vraag ‘hoe gaat het nu?’ kan ik alleen maar antwoorden: “redelijk goed op sommige dagen! “
En dat is al heel wat nietwaar!
Lieverds… tot binnenkort; dank om hier regelmatig eens te komen lezen en nog meer dank aan diegenen die af en toe een reactie plaatsen.

Lucretia groet u!

21-05-07

Toeval ...

Toeval. Ik vind dit een heel mooi woord. Meestal wordt dit woord in de positieve zin gebruikt. Maar in het levensverhaal van Lucretia en mij was het eerder een ongelukkig toeval…

 

Mijn manneke en ik hebben jaren moeten wachten om zwanger te kunnen worden. Na heel veel geduld kregen we in november 2005 het nieuws dat er een klein Runeke in mijn buik aan het groeien was! Ons geluk kon niet op.

 

Maar… héél toevallig belde mijn mama me een weekje later op. Ze moest ons iets vertellen. Niet via de telefoon. Veel te gevoelig. Niet goed. Ik voelde tot in het puntje van mijn kleine teen dat dit ik-wil-het-niet-horen-nieuws was. Toen we dan twee uurtjes later het nieuws te horen kregen dat mama borstkanker had… pfffff. Heel raar, maar ik schrok er eigenlijk niet van. Niet dat je zoiets verwacht hoor (de bekende ver-van-mijn-bed-show), maar ik had het voelen aankomen.

 

Tja, daar zit je dan. Zwanger. Dolgelukkig te wezen. En plots krijg je zo’n nieuws. Je zou willen gillen: ‘Niet jij!!! Kan niet.’

 

Normaal gezien ben ik een grote denker, maar door dat kindje in mijn buik heb ik toch geprobeerd om alles zo nuchter mogelijk te bekijken. Heel egoïstisch van mij, maar ik noem het een stukje zelfbescherming.

 

Ik had gedurende enkele maanden het gevoel dat ik er niet voldoende kon zijn voor mijn mama. Want mee naar het ziekenhuis voor een chemosessie mocht ik niet (omdat ik zwanger was). En bij mama thuis gaan supporteren de dagen na haar chemo mocht ik ook niet (om dezelfde reden). Ik moest dan maar goede moed zitten inspreken via de telefoon. Terwijl ik liever haar handjes wou vasthouden. Gelukkig was mijn papa er dan voor haar.

 

Maanden gingen voorbij, en hoe minder haren er op mama’s hoofd stonden, hoe dikker mijn buikje werd.

Toen mama’s chemo bijna voorbij was, kregen mijn mannetje en ik te horen dat ons kindje zou geboren worden met een gaatje in de mond (zie http://users.pandora.be/vincent-kim). Alwéér een opdoffer. Maar we zijn vechters – even slikken en weer doorgaan.

Toen prachtige, kleine Rune geboren werd, verschenen de eerste haartjes weer op mama’s hoofd. Alsof mama even gestopt was met leven, maar nu was ze er weer.

 

IMG_8887   100_2180   IMG_8835
 

Bij deze:

Mama, ik ben supertrots op jou!!!!!!

 

Dikke knuffel,

Kim

14:31 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (24) | Tags: borstkanker, toeval, nieuws, verdriet, chemo, vechter |  Facebook

04-11-06

Eén jaar ...

trap

Vanmorgen toen ik wakker werd - vrij vroeg nog - dacht ik er niet direct aan. Nee... er leek niets aan de hand en ik zou eventjes gezwind opstaan, ontbijten, badkameren, wasmachientje laten draaien, boodschappen doen, enz... Kortom een doodnormale zaterdag, ware het niet dat het vandaag 4 NOVEMBER is. Eenmaal goed wakker realiseerde ik het me pas ... raar,  ik had er al een paar dagen niet meer aan gedacht.

Ach, 4 november - ik heb een haat-liefde verhouding met die datum. Op 4 november 2005 veranderde mijn leven op slag... ik zou even langsgaan bij de radiologe om een mammootje & echootje te laten nemen. Gauw even tussen alle andere bezigheden door. 'k Was een beetje ongerust geworden over die toch wel harde vervelende knobbel en had die onrust een paar dagen ervoor ook uitgesproken tegen een vriendin-artse op onze uitstap in Rome. De radiologe - zelf ook borstkankerpatiënte - wist goed waarover ze sprak - zag direct dat die rare vlek rechts niets goeds voorspelde... Daar zat ik dan - 'k zal het nooit vergeten - in de wachtzaal even te wachten op het uittijpen van het protocol. Naast mij een dame die me voortdurend aankeek met een blik van: 'mevrouw-je-bent-een-beetje-witjes-geworden-rond-je-neus' en die niets durfde te vragen; niets durfde te zeggen. Oh, wat had ik toen behoefte aan iemand die een arm rond me heen legde;  nood aan iemand die me zei: "het komt goed". Op dat moment was het één groot vraagteken - één donker gat - een oneindigheid...

Daar in die wachtzaal, met m'n opgekropte angst en verdriet, kwam een sms'je binnen van iemand die me een paar weken ervoor enorm verdriet had gedaan. Met de vraag 'of ze het weer goed kon maken' en toen... ja, toen... barstten de hemelsluizen open... niet alleen om de eventuele kanker maar door het opgekropte verdriet. Er is nooit meer over gesproken... alleen een sms'je. Heb het bewaard op mijn gsm. Waarom weet ik eigenlijk niet... 'k Lees het af en toe eens...

4 november is ook de dag dat ik geluk had... de dag dat die rotkanker eindelijk werd ontdekt en zodoende geen kans kreeg om verder te woekeren. Ondertussen zijn de nodige behandelingen voorbij. Ben ik aan't recupereren en neem ik medicatie (Arimidex) om de eventueel nog aanwezige kankercellen minder kans te geven te groeien. Ik ben niet meer de 'oude' - ik ben veranderd - ben milder geworden - gevoeliger ook. 4 november 2005 is misschien een nieuw begin geweest en heeft me de kans gegeven mijn leven eens te overschouwen...

Straks komt K. met Runeke - ze komen mijn dag even opfleuren. We gaan een fotosessie houden met die kleine ukkepuk. Jullie zullen zien: oma zal weer niet te houden zijn met haar fototoestel...

Van al mijn geplande bezigheden voor vandaag is er nog geen enkele uitgevoerd en dat zal voorlopig zo blijven ook.

15:33 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (20) | Tags: een jaar, borstkanker, verdriet, angst, rune |  Facebook

14-08-06

Vriendschap ...

"Een vriendin laat je nooit zitten.
Wees er altijd voor elkaar.
Wat er ook gebeurd.
Als ze huilt, ben er dan voor haar.
Want als ze er niet meer is...
Dan besef je pas hoeveel je elkaar mist!
Dus dump elkaar niet!
Want dat geeft veel verdriet!"

  • Niemand is zo rijk dat hij een vriend kan laten schieten.
  • Vrienden zijn die zeldzame mensen die vragen hoe het met je gaat  en dan wachten op je antwoord.
  • Het geluk vermenigvuldigt zich slechts wanneer je het met iemand deelt. (Cesbron)
  • Vrienden zijn als sterren. Je kan ze niet altijd zien maar ze zijn er altijd.
  • Uiteindelijk zullen we ons de woorden van onze vijanden niet herinneren, maar het zwijgen van onze vrienden. (M.L. King)

 

23:44 Gepost door Lucretia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vriendin, vriendschap, verdriet |  Facebook