11-07-09

Rijk aan vriendschap ...

Lachen2006 … ik werd 50 in april maar geen gefeest want ik was volop in behandeling!
Zaal werd afgezegd – feestplannen in de koelkast gestopt!

Oktober 2007… de meeste narigheid van het 1ste kankerverhaal was achter de rug - zij het met nog enkele beperkingen – en ik kon weer aan werken beginnen denken èn aan feesten !!
M’n 2de leven, m’n 2de kans moest gevierd worden èn niet zo direct dat ik 50 was geworden het vorige jaar. En wat ik vooral wou dat was dat ik dat samen kon doen met een select groepje mensen waaraan ik veel te danken had de laatste maanden.

Het feest zou ’s avonds doorgaan in Oostakker; we hadden hier ook enkele logés uit Duitsland – familie en vrienden - en het was dus druk hier thuis.
Ik kreeg het maar niet voor elkaar een speech te schrijven.

Marc verdween in de namiddag met enkele mensen om de feestzaal in orde te brengen en een ander groepje ging nog even shoppen.

De rust en de stilte deden me goed … en plots kwamen de woorden!
Ik schreef toen het volgende in een paar minuten tijd… :

Dag lieve mensen allemaal,

In ieders leven drijven er af en toe donkere wolken voorbij, en als je pech hebt dan blijven die wolken een tijdje hangen.
Maar achter die wolken weet elkeen dat daar de zon verstopt zit; en met een beetje hulp, wat kleine warme zonnestralen die af en toe komen piepen klaart de lucht weer op.
Jullie hier zijn ‘mijn’ zonnestralen.
Jullie hebben mijn dagen lichter gemaakt.
Ieder op zijn manier: een schouderklop, een knuffel, een bemoedigend begripvol woord, een ‘vooral’ luisterend oor, een telefoontje, mailtje, reactie op mijn weblog, enz…
Dit selecte clubje is een krans van zonnestralen.
Dank u wel allemaal.

Wel wil ik hier nog een paar lieverds extra danken voor hun speciale support:
. mijn ventje … onmisbaar
. mijn kinderen … onmisbaar
. mijn kleinste zonnestraaltje‘Rune’ … zij gaf me extra kracht.

En dan is er nog mijn speciale fanclub: ‘mijn privéchauffeurs’ Hilde – Marleen – Lieve. Zij brachten me met genoegen waar ik helemaal niet heen wou…
Maar ook het Eureka Clubje (Caroline, Greta, Katty , Moniek, …) en m’n eigenste borstmaatje, ook wel boezemvriendinneke A’ke genoemd.
Zij weten waarom!

Wat ik geleerd heb uit dit alles:
. is dat een mens niet op voorhand kan zeggen hoe hij reageert op onheilspellend nieuws
. maar nog meer: dat een mens veel sterker is dan hij denkt.

Verder lieve mensen wil ik nog zeggen: CARPE DIEM – PLUK DE DAG – GENIET NU
Geniet van deze avond – jullie avond. Want dit feest wou ik jullie schenken om jullie te bedanken.

Ik ben geen podiumbeest en zeker geen ‘speecher’ maar op de avond zelf nam ik de micro over van Hilde Geelen (Flamencodanseres van de groep Esta Loco) en zonder haperen rolde de tekst eruit.

Het was zo intens dat moment – ongeveer 100 mensen die daar zaten en te beseffen dat ik rijk was. Rijk aan vriendschap …

 

(het grappige is dat Marc de ganse avond zijn schortje aanhield... en dat ik dat helemaal niet doorhad; tot we de foto's zagen :D)

14:29 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (17) | Tags: speech, 2007, feest, vrienden, 50 jaar |  Facebook

27-08-07

Bloggen en borstkanker ...

Wat kwam eerst…?  Voor mij borstkanker…
En ja, wat moet je daar dan mee…
Je kunt zitten grienen en blijven grienen (wat uiteraard een goed recht is…) en hetzelfde geldt voor kwaad worden; razend worden…, je afreageren…  maar op wat of op wie…?
Iedereen reageert anders en voor mij was mijn afreageren vooral heel veel informatie trachten te verzamelen – zo zit ik in elkaar – ik wil voor een stuk de controle houden over de dingen – in de weken van intense emoties (voor de operatie ) heb ik uren zitten surfen op het internet want al de vragen die door mijn hoofd flitsten daar kreeg ik niet snel genoeg antwoord op via andere kanalen.

Ik las en las en zo kwam ik ook op verschillende blogs terecht die over borstkanker gingen. Van lotgenotes dus … 
De eerste weblog waar ik terechtkwam was die van Elly. Een moedige vrouw die ontzettend goed schrijft. Ik ken haar niet persoonlijk maar ze raakt me enorm… Bij haar vond ik, ja, hoe zal ik het zeggen ... TROOST en KRACHT en zoveel meer en daarbovenop een heleboel nuttige informatie - ook via de linken die ze legt

Ik kwam toen op het idee om zelf ook een weblog te beginnen; ik ben niet echt een schrijfster maar af en toe rollen de opgekropte woorden, zinnen, … uit mijn virtuele pen en vormen ze mijn verhaal.

Via de reacties op mijn blog kwam ik in contact met nog meer lotgenotes; o.a. met ‘cancer-chicklit’.
Een totaal andere schrijfstijl dan Elly  maar even beklijvend beschreven; veel humor ook  - galgenhumor en zelfspot komt meer voor bij 'ons' ‘borstkankerpatiënten’. Onze angst en verdriet weglachen of juist even goed ons keel openzetten; stoom afblazen… en wild om ons heen schoppen.

Je zal het niet geloven maar ik heb hier al alle mogelijke emoties gehad bij het ‘zelf schrijven …’ maar ook bij het lezen op anderen hun blog. 
Lachen heb ik ook gedaan; veel zitten lachen – luidop ook – met de soms wel heel leuke, grappige reacties. Er waren momenten dat ik ’s nachts wakker lag en dat me opeens de woorden van bezoekers aan mijn blog in mijn gedachten kwamen en dan lag ik daar midden in de nacht om te glimlachen.

Voor mij werkt bloggen helend en blijkbaar niet voor mij alleen.

Verslavend ook misschien; want je wilt steeds opnieuw schrijven; een vervolg aan HET VERHAAL breien.
Mijn kankerverhaal is bijna afgelopen en ik hoop dat dat zo kan blijven. (het betekent niet dat ik al genezen ben verklaard… neen, dat zullen we over enkele jaren pas weten…).

Het wordt wel tijd dat ik m’n gewone leven terug kan opnemen.

Dat wil niet zeggen dat ik deze blog zomaar zal sluiten. Neen, borstkanker is ‘jammer genoeg’ een deel van mijn leven. Ik kan dat niet weggommen of onder de mat vegen. Het hoort bij mijn ZIJN. Deze hele ‘historie’ heeft me ook laten inzien dat ik mentaal sterker ben dan ik ooit had durven vermoeden. Soms heb ik schrik gehad dat ik te veel relativeerde; dat ik te weinig weende… leek me niet normaal als je geconfronteerd wordt met zo’n monster maar ik heb het gevoel dat bloggen me voor een groot stuk door het verwerkingsproces heeft geloodst. Dat ik door te schrijven de hevigste emoties kon laten wegstromen.

Ik brei dus mijn ‘vervolg’verhaal verder aan deze blog…

...en wat ik vooral niet mag vergeten, jij daar.... ja, jij lezer van mijn blog... jij hebt ook je steentje bijgedragen in dit hele verhaal. Dan spreek ik nog niet over de mooie vriendschappen die ik hier aan overhoud. Thankx!!


Daarnet vermeldde ik cancer-chicklit.… Van Kristiens blog werd een Blook (blog-book) gemaakt met als titel
Borstkanker en Boezemblues.
Het boek is een bewerking van stukjes van haar weblog. Het boek geeft een rechtstreekse inkijk in het gevoelsleven van een sterke vrouw die gevangen zit tussen moed en wanhoop, een echtgenote en moeder die erin geslaagd is om in haar ‘kankerjaar’ nog intenser en gulziger te leven dan de jaren voordien.
Haar boek is vanaf nu te koop in Standaard Boekhandel – de andere boekenwinkels volgen tegen het einde van deze week!

KristienVanDenBon


Allen daarheen dus voor een intens verhaal.

 Prijs: ca. € 14,90
ISBN 978 90 5617 8024

Veel succes met de verkoop van je Blook Kristien!

25-06-07

Koffieklets ...

Vanmiddag hoog bezoek! 3 dames van onze 'Italiëvriendengroep' komen 'bijkletsen'.

Hoog tijd, want wachten tot november kunnen we niet. Zou niet goed zijn...

In november gaan we samen traditioneel een 5-tal dagen naar Italië en als ze ons laten wachten tot dan, dan vrees ik dat de gids ons af en toe tot de orde zal moeten roepen...

We hebben zoveel te vertellen dat ik hoop dat we voor 12 uur vannacht in ons bedje zullen liggen.

'k Zal ze straks verrassen op een lekker dessert bij de koffie. Wat? Dat vertel ik later. Misschien lezen ze mee en dan is het geen verrassing meer hé.

Ik wil hen, en ook de andere mensen van onze vriendengroep, bij deze nogmaals bedanken voor alles wat ik aan hen heb en heb gehad tijdens mijn ziekte: de steun, de warmte, de vriendschap, de 'support', de mailtjes, de kaartjes, de telefoontjes, het-er-gewoon-zijn!

samp9ada5ae3c4046a69

 

Aan iedereen een fijne maandag!

20-02-07

Barcelona ...

Het is begin oktober 2005 en ik ben met mijn zus M. en haar (en ondertussen ook mijn) vriendin H. in Barcelona. Barcelona is al jaren mijn lievelingsstad... H. wist dat en wou ook zo graag eens gaan en vroeg al zeer lang of ik haar eens wou 'gidsen'. Ik had haar beloofd dat ik dat op een dag wel eens zou doen en belofte maakt schuld nietwaar... We vonden het een leuk idee om met ons drieën te gaan – zonder de mannen - we hebben toen een kamer voor 3 personen geboekt. Drie vrouwen samen dat moest fun zijn... Elke morgen genoten we van een overheerlijk ontbijt - de eerste dag moest ik de dames aanporren om niet te blijven zitten tot de middag... ik wou hen tonen wat Barcelona te bieden had. En dat is veel... zeer veel... We verbleven er 4 dagen en ik heb genoten van elk moment. Op een avond - toen ik lekker in mijn badje zat - ontdekte ik voor het eerst dat er iets mis was in mijn rechterborst. Er zat iets hards 'in de weg' - iets wat ik eerder nog niet had gevoeld... Precies een kei... Iets in me zei me dat ik actie moest ondernemen zodra ik thuis kwam...

Nu zijn we februari 2007 en er is sindsdien heel veel gebeurd. Inderdaad, wat ik toen in Barcelona ontdekte bleek achteraf een invasief ductaal carcinoom te zijn (verspreide borstkanker met uitzaaiïng in de sentinelklier) - er volgde een operatie; en nog een operatie en chemotherapie en nadien een hormonale behandeling met Arimidex...

Dit alles heeft me gelukkig niet klein gekregen; ik kreeg wel een serieuze mokerslag maar KLEIN heeft die verdomde kanker me niet gekregen...

Wat die rotkanker ook niet heeft kunnen verhinderen is dat ik ondertussen nog 2 maal in Barcelona ben geweest.  Het is namelijk zo dat ik tijdens die moeilijke periode had beloofd aan vrienden om hen ook eens door Barcelona te gidsen als ik beter was. Vele maanden leefde ik naar deze trip toe… ik had niet gedacht er ooit nog terug te komen… als je verneemt dat je kanker hebt dan plan je geen dingen die ver in de toekomst liggen… Maar waar ik van droomde hebben we kunnen verwezenlijken. Met de goedkeuring van de adviserende arts boekten we samen met L. en M.J. een vlucht met Ryanair in september 2006 - net voor de start van Eu'Reka (een revalidatieprogramma). Bijna was deze trip nog in het water gevallen. De week voordien viel M. (mijn ventje) van een ladder en belandde in het ziekenhuis. (Achteraf = 5 weken later pas !!vernamen we dat zijn rug eigenlijk gebroken was - een indeukfractuur op de wervel D11 !!).

We hebben toen met ons vieren een paar zalige dagen beleefd. Ik was blij hen ook te zien genieten van Gaudi’s stad...

En opnieuw deed zich de gelegenheid voor… H. en E. (schoonzus en schoonbroer) waren ook wel geïnteresseerd om door mij door Barcelona te worden ‘geleid’. Eind januari vertrokken we opnieuw naar Spanje – gemakshalve in hetzelfde hotel en met een beetje een aangepaste planning kuierde ik opnieuw door de straten van La Barça. Het gaf me het gevoel van ‘thuiskomen’ – alle muizenissen waar ik mee zat verdwenen geleidelijk uit mijn hoofd. Ik gaf me over aan die stad en hoewel ik het meeste al 6 keer heb gezien keek ik met nog meer bewondering dan voordien naar Gaudi’s creaties – ik genoot opnieuw van de sfeer  - ik werd er vrolijk van; ik besefte daar ook nogmaals dat het leven mooi is en dat je moet genieten van elk mooi moment:

pluk de dag – ‘Carpe Diem’

en wees er maar gerust van dat ik nu al terug verlang om daar terug te zijn…

22:51 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (9) | Tags: barcelona, borstkanker, gaudi, vrienden |  Facebook

29-12-06

Rond getal ... 20.000 bezoekers ...

sham2Ik kan het bijna niet geloven: 20.000 bezoekjes kreeg ik sinds ik mijn blogje begon vorig jaar op 4 december. Wat begon als een medium om dingen van me af te schrijven is ondertussen uitgegroeid tot een communicatiemiddel met andere bloggers, vrienden, borstkankermaatjes, familie, etc... Een manier om dingen te laten weten - leuke dingen door te geven over mijn kleinkind Rune, enz...

Op deze manier heb ik al een paar fijne mensen leren kennen.

Allen dank daarvoor - TWINTIGDUIZENDMAAL dank !

Daar drinken we op ! En weten jullie wie mijn 20.000ste bezoeker was? Inderdaad BOOGIEKE ! Bedankt man... Steeds welkom en de champagne staat hier koud hoor!

728

a9

 

En 'k zal nu maar beginnen met een blogronde om iedereen een bedankingskusje te geven hé....

 
 

16-11-06

Foto's aangevuld ...

IMG_8772IMG_8797IMG_8785

 

 

 

 

IMG_8768IMG_8816IMG_8818Amalfi

 

 

 

Mijn vorig logje was door vermoeidheid en een verkoudheid niet aangevuld. Er zijn nu een paar foto's bijgevoegd van het mooie Amalfi en Ravello.(zie 10/11) Dit zijn natuurlijk maar een paar momentopnames. Om een volledig beeld te hebben zou ik er de resterende +/- 1000 foto's kunnen opzetten maar dan blijf ik natuurlijk bezig en zou de webruimte snel ingenomen zijn. 

Vandaag ga ik het nog een beetje kalmpjes aan doen maar er komt zeker nog een verslagje van onze 3de dag in het zuiden van Italië.

Foto's en een verslagje van de doop van Rune volgen ook.

Een fijne donderdag nog aan alle bloggertjes...

11:57 Gepost door Lucretia in Reizen | Permalink | Commentaren (24) | Tags: amalfi, italievrienden, vrienden, italy, italie |  Facebook

10-11-06

2de reisverslagje Costiera Amalfitana ...

Maandag 30/10 - Costiera Amalfitana

Met 3 minibusjes vertrokken we 's morgens vanuit ons Guest House PORTO SALVO in Sant'Agnello di Sorrento. Onze 'chauffeur van dienst' Ronny, startte al direct met een vrolijke noot: petje van Goofie op zijn kopje. De toon was gezet...

Een godganse dag duizelen langs een kronkelende dakrand boven de afgrond naar zee, met steeds wisselende uitzichten en steeds kerende blikken ... gelukkig geen kerende magen of  'Costiera Amal' met pauzes in oa Positano, Amalfi (oudste Italiaanse zeemogendheid met in zijn zog Pisa, Genua, Venetië) en het sprookjesachtige Ravello, het mooiste belvedere van Italië.

 

IMG_0666

IMG_8714IMG_8716IMG_8721 

 

 

 

vijgen plukken in Sant'Agata sui Due Golfi - handig hoor als je een groooote man meehebt!

IMG_0460

IMG_8733IMG_8735

 

 

 

 

IMG_8760IMG_8756IMG_0452Positano

 

 

 

 

IMG_0478IMG_0479IMG_0490

 

 

 

 

IMG_8836IMG_8802IMG_8792

 

 

 

 

IMG_0620IMG_0622IMG_0627Ravello

08-11-06

Reisfoto's Sorrento ...

Ik had jullie beloofd een paar foto's achter te laten op mijn blogje van onze uitstap naar Sorrento en... belofte maakt schuld hé. Voorlopig zet ik er hier maar enkele op en ik zal proberen dit regelmatig te doen, maar ik ben van plan een nieuw blogje te starten met alleen maar foto's op. Zodra ik daar even tijd en/of zin voor heb doe ik dat - daar kunnen jullie dan regelmatig nieuwe foto's op bekijken die ik dan eventueel voorzie van commentaar.

Zaterdag 28.10 - om 11.55u met Virgin de lucht in - landing om 14.15u in Capodichino alwaar we met de bus langs de golf van Napels naar Sant' Agnello di Sorrento reden. Vanuit het hotel hadden we zicht op de Vesuvius.

Zondag 29.10 - Met de boot naar Capri / Anacapri - De Grotta Azzura bezocht. Het licht kan de grot niet uit door de diepte van het water en de breking van het licht - daardoor is er in de donkere grot de felle weergave van 'blauwe water' . Als je met een peddel of met je hand op het wateroppervlak slaat komt het licht als het ware 'uit het water gesprongen'. Je wordt er heengebracht met de boot vanuit de haven en dan moet je overstappen in heel kleine bootjes. De 'bootjesman' brengt je met 4 mensen in de grot - spectaculair eigenlijk: voor je de grot invaart moet je volledig plat op je rug gaan liggen (dwz deels bovenop een van je medepassagiers want de bootjes zijn echt wel klein...) want de grotingang reikt maar net tot boven het bootje. - als je geluk hebt wil jouw bootjesmans  'Oh Sole Mio zingen'. Dan heb je er nog wat aan... want op 2 minuten ben je zo weer buiten. Eigenlijk de moeite niet waard voor zijn geld. Wel het bezoeken waard op Capri is de villa San Michele - prachtige tuin met mooi zicht op de haven.

 

IMG_0661IMG_0662

IMG_8483

 

 

 

 

 

 

IMG_0285IMG_8502IMG_8513

 

 

 

 

 

 

GrottaAzzurraNov2006

IMG_0342

IMG_0394

 

 

 

 

 

 

IMG_0425IMG_0438

IMG_0441

 

 

 

 

 

 

IMG_0470IMG_9076IMG_9055

28-10-06

Even riebedebie ...

Omdat jullie niet zouden denken dat er terug vanalles met mij aan de 'hand' is, laat ik toch maar even weten dat ik er even 'tussenuit ga' voor enkele dagen met onze Italiëvrienden. Het zal wel een beetje moeilijk gaan: ik kan mijn linkerhand nog niet goed gebruiken - kan niks heffen - M. mijn echtgenoot ook niet door zijn rug... het zal dus samen op het 'gemakske' zijn... een beetje rustig genieten... en hier en daar eens iets lekkers proeven. Foto' s maken ook - vééééééééél foto's zoals altijd  - om dan nadien een grappige reportage te maken voor onze réunie. Moet nog even denken welk thema ik deze keer zal gebruiken... Vorige keer heb ik mij (o.a.) beziggehouden met allemaal slapende reisgenoten te fotograferen... of personen die ergens zaten waar ze zich niet bewust waren zoals hieronder...

Onwetend
slapers1
slapers2

slapers3
Naast dit alles heb ik wel nog zo'n 700 fotootjes van die uitstap maar die zet ik hier natuurlijk niet...

Volgende week horen jullie mij wel terug met een verslagje.

Ik wens jullie allen fijne herfstdagen - een mooi weekend en voor volgende week: geniet van jullie extra dagje vakantie of beter nog ... een extra brugdag.

pur833ff53a33cf8490

01:02 Gepost door Lucretia in Reizen | Permalink | Commentaren (25) | Tags: herfst, weekend, foto s, vrienden |  Facebook

19-10-06

Voor Marie-Jeanne ...

Vandaag is Marie-Jeanne jarig ... een speciale verjaardag ... ??-jaar. Ik verklap het hier niet want ik weet niet of ik dat mag, maar ik wil haar vandaag wel even in de bloemetjes zetten.

L. als je dit leest laat je haar dit dan even zien aub?...

Marie-Jeanne ...

Dit is een dag met een bijzonder tintje

Je verdient bloemen en misschien wel een lintje

Daarom deze bijzondere wens

Voor een heel uniek mens

Dat de vreugde en het geluk van deze dag

Je voor altijd vergezellen mag!

Van harte gefeliciteerd met deze bijzondere verjaardag !

bloemma12feb

03-10-06

Groot nieuws ...

Lieve Bloggertjes, tussen alle drukke bezigheden door wou ik jullie dit toch meedelen:

Jullie kennen me ondertussen een beetje en zonder stoeferig te willen zijn, wil ik jullie even laten weten dat ik een appartement heb gekocht in de Ardennen. Ja, inderdaad jullie lezen het goed. Jullie zullen waarschijnlijk wel denken: amai die koopt een appartement in de Ardennen...  Rijke madam :-)

Ik zie het zuiver als een belegging en via verhuur wil ik de kosten er weer uithalen. Het appartement is rustiek gelegen op de bovenste verdieping van het complex.

Voordeel, het prachtige uitzicht, nadeel een lift ontbreekt (nog). Omdat ik geen zin heb om via een boekingskantoor de huurprijzen op te drijven probeer ik eerst zelf een seizoen vol te boeken. De huurprijs is EUR 150.- voor een weekend en slechts EUR 300.- voor een hele week. Een borg vind ik bij vrienden (en zeker bij blogvrienden) en bekenden overbodig. Er wordt gewerkt aan een website om te zien welke perioden vrij zijn en om direct te boeken.

Uiteraard zijn vrienden van vrienden ook welkom. Om jullie een eerste indruk te geven plaats ik morgen een foto op mijn blogje! Bij interesse kunnen we dan onze gegevens uitwisselen voor verdere afspraken. Okay?

Tot morgen.

20-09-06

In nood kent men ZIJN VRIENDEN ...

HOE REAGEERT DE OMGEVING OP KANKER?

Ik heb al verschillende keren op mijn blogje geschreven over het belang van vriendschap toen ik kanker kreeg en in het laatste nummer LEVEN van de VLK vond ik toch een heel passende tekst. Het geeft precies weer hoe ik het ervaren heb bij een dierbaar iemand die het liet afweten. Ik mag me echter gelukkig prijzen dat het overgrote deel van vrienden en familie ontzettend attent gereageerd heeft... Ik neem de tekst hier integraal over:

Van familie en vrienden verwacht je dat ze je steunen, maar dat draait soms anders uit. De diagnose 'kanker' maakt ook bij hen grote emoties los.

Dhana De Ville, psychologe op de dienst medische oncologie van het UZ GENT: 'In nood leer je je vrienden kennen, ja. Kanker zet je leven op zijn kop. Alles komt op losse schroeven te staan. Op dat moment heb je houvast nodig, stabiliteit in de chaos.

Als mensen dan onvoorspelbaar reageren of vrienden het laten afweten, mag je boos zijn of teleurgesteld. Zelfs al heb je een goede prognose en zie je er goed uit. Schijn bedriegt. Kanker blijft een confrontatie met je eigen sterfelijkheid. Het zit niet alleen in je lichaam.'

Waarom laten mensen het juist dan soms afweten?

Dhana De Ville: 'Soms zijn mensen inderdaad onverschillig, maar meestal kunnen ze zèlf niet met de ziekte omgaan. Kanker confronteert ons met onze eigen kwetsbaarheid. Het dwingt ons om stil te staan. Voor veel mensen is dat niet evident. Anderen laten aanvankelijk niets van zich horen omdat ze zich niet willen opdringen. Wij Belgen zijn altijd een beetje discreet, en vanuit dat respect misschien te terughoudend. Of mensen durven geen contact opnemen, omdat ze niet weten wat te zeggen.'

Om dit even te laten bezinken... schrijf ik morgen het stukje verder!

15:33 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (11) | Tags: familie, kanker, cancer, vrienden |  Facebook

29-08-06

Een verslagje van de laatste dagen ...

Zondag is de barbecue super meegevallen: geen enkel druppeltje regen, een prachtige dag, een 'bende' vrienden om van te genieten, een paar 'super'-mannen aan de barbeque, eentje die we tot sommelier gebombardeerd hebben en die zijnen job fantastisch heeft gedaan... (kom maar eens kijken naar de vele lege flessen in m'n garage...), 's morgens een bijdehandse dame in de keuken (want voor 18 man voorbereiden is veel hé voor mij alleen!); Ook R. en A. wil ik bedanken voor de gerechtjes die jullie bezorgden... en nadien de vele helpende handen om de boel een beetje op te ruimen... wat moet je meer hebben??

 

 

 

 

Ja, ...eten natuurlijk.Daar hebben we met z'n allen van genoten. (de gevraagde receptjes komen eraan...) De sfeer was prima en ik voelde me vrij goed... K. zorgde ook nog voor een verrassing door langs te komen met Rune. De kleine ukkepuk werd enthousiast verwelkomd!

Ik kan daar toch echt van genieten iets te organiseren, van mensen blij te zien... Wel hebben ze me een moment 'van mijn melk' gebracht. 'k Werd uit de keuken gehaald want L. had een speech gemaakt (waar zou ze dat toch allemaal gehaald hebben??? Misschien wat stof gehaald van mijn blogje???) en ik werd letterlijk in de bloemetjes gezet en daarbovenop sturen ze mij nu ook nog de wijde wereld in om een mooie keramiek te gaan kiezen. Het is eigenlijk allemaal een beetje te veel. Heb ik dit wel verdiend?? Lieve vrienden, ik nodigde jullie eigenlijk uit om jullie te danken voor de vriendschap... Ik ben eigenlijk een beetje boos op mezelf. 'k Wou ook een woordje (terug) zeggen maar op dat moment kreeg ik het er niet uit! Bij deze: jullie zijn fantastisch - ook diegenen die er niet konden bij zijn - en laat ons hopen dat we nog veel samen mogen be'leven'!!

Gisteren - maandag - was het even een lastige dag. Nog een beetje moe van zondag moest ik al vroeg op om naar de Adviserende Geneesheer van het ziekenfonds te gaan. Had zelf een aanvraag ingediend omdat ik een aantal vragen had maar heb maar op de helft een antwoord gekregen... Daarvoor zit je dan de ganse voormiddag te wachten op een bankje... Na de middag naar de huidspecialiste om de eerste draadjes te laten uithalen uit m'n rug en om de uitslag te horen. Alles was goedaardig: zowel op m'n voet als op m'n rug. Dat is ook weer meegenomen. Maar dan kom je thuis en zie je hoeveel het ziekenfonds slechts terugbetaald heeft van m'n ingreep vorige week!!! Ik betaalde 120 € en krijg slechts 14,98 € terug... Na me er een ganse avond over opgewonden te hebben, heb ik vandaag toch maar m'n stoute schoenen aangetrokken en naar de huidspecialiste gebeld; "'k moest het briefje 'onderscheppen'"en "het ziekenfonds moet dat eigenlijk zelf zien en de patiënt verwittigen" was de reaktie van de secretaresse. Dan maar naar het ziekenfonds gebeld. "ah nee, het ziekenfonds moet dat niet zien, de dokter mag voor een consultatie vragen wat hij wil", "het briefje kan niet meer gerecupereerd worden want het is al uitbetaald" en "ik moest maar een nieuw briefje vragen waar ook de technische prestatie opstaat"... Allé, nog maar een keer teruggebeld naar de huidspecialiste; "dat was een probleem, ze moeten het originele briefje hebben" ...??? Hoe het nu verder moet? Dat zal ik volgende week dan maar persoonlijk bespreken met de artse... maar één ding weet ik zeker: ik wil niet opdraaien voor de vergissing van de secretaresse die vergeten is de technische prestatie er op te zetten maar wel het bedrag aanrekende... Wordt vervolgd...

13:29 Gepost door Lucretia in Algemeen | Permalink | Commentaren (16) | Tags: barbecue, ziekenfonds, terugbetaling, vrienden |  Facebook

26-08-06

Echte vriendschap ...

Dit vond ik op Lien's weblog (klik op het gedicht...) en vond het zo mooi dat ik het even meegenomen heb! Zelf heb ik tijdens m'n ziekteperiode enorm veel steun gehad van vrienden en familie; ook van mensen waarvan ik het helemaal niet had verwacht. Buren, die we maar af en toe zagen door het te drukke leven dat we leiden, die plots voor de deur staan met een bloemetje of gewoon voor een praatje. De familie uit Ettlingen/Knielingen/Karlsruhe belden of schreven regelmatig. Het heeft me een heel andere kijk gegeven op mijn medemensen en het heeft me ook 'rijker' gemaakt. Voor de mensen die het niet aandurfden mij te zien, te bezoeken, te bellen, te mailen... de deur blijft altijd open staan!

 

15:10 Gepost door Lucretia in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) | Tags: vriendschap, gedicht, ziekte, vrienden |  Facebook