30-11-12

Hard to tell, ...

Hard to tell, wat een jaar vol geluk moest worden werd de hel.

(dat is de zin die ik in m’n dagboekje schreef kort na de diagnose… zo voelde het aan.)

leven,werken,kanker

Juli en augustus 2011 waren maanden vol extremen: gelukzalige momenten (met o.a. de geboorte van T. onze kleinzoon), bangelijke momenten (wachten tot de juiste diagnose…), opstandige momenten (maar je kunt toch niks doen dan ondergaan…), moedige momenten (om er weer tegenaan te gaan en het hoofd niet te laten hangen…), frustrerende momenten (m’n werk moeten opgeven na pas 2 maanden aan de slag te zijn), verdrietige momenten (om onbegrip; maar dat ziet niemand want m’n ‘klein hartje’ zit binnenin en het heeft toch geen zin om het aan betrokkenen te zeggen hoe ik me werkelijk voel, want dan strijk je blijkbaar tegen de haren in), gelaten momenten (so be it…), bewuste-keuze momenten (leven terwijl er nog leven is… en er goed van profiteren… aan iedereen aan te raden!).

Kortom: that’s life … te nemen of te laten.

2 dingen springen hier uit: ‘nieuw leven’ wat ook leven brengt in mijn onzeker bestaan en het afscheid van m’n ‘nieuw’ werk.

Bij dat laatste ben ik heel verdrietig geweest – nog zelfs – maar ik heb er aan de andere kant een heel goed gevoel aan overgehouden. De manier waarop we (m’n man en ik) opgevangen werden de dag dat we naar Brussel reden om ‘het’ te gaan vertellen (onmiddellijk nà de diagnose…). Nog nooit gezien! Chapeau! Nog steeds krijg ik er een warm gevoel van… er zijn blijkbaar nog mensen – werkgevers – die ‘menselijk’ zijn. En… er is de afspraak dat ik kan terugkomen; en deze keer geloof ik dat! Terugkomen kan ik niet meer en daar moet ik me bij neerleggen maar de band met deze werkgever en zijn familie zal blijven. Positief toch!

 

13:45 Gepost door Lucretia in Borstkanker III | Permalink | Commentaren (13) | Tags: leven, werken, kanker |  Facebook

03-12-07

Werken ...

Inderdaad... ik ben opnieuw gestart met werken. Na 22 maanden met vallen en opstaan - uitzichtloos soms omdat er geen einde leek aan te komen - ben ik terug onder de werkenden.

Iedereen die mij een beetje kent weet dat ik geen mens ben om tussen 4 muren te zitten. Ik moet iets om handen hebben en het liefst nog met mensen in contact komen.


Begin 2003 gaf ik mijn ontslag als vertegenwoordigster - met pijn in mijn hart... maar ik kon toen niet anders - in een branche waarmee ik vergroeid was en waarin ik 'zwom als een visje'.

Ik wist toen uit goede bron dat er geroddeld werd over de reden waarom ik mijn ontslag had ingediend en er kwam mij regelmatig ter ore dat ik 'opgenomen was in de psychiatrie' en dat het niet zou boteren in mijn huishouden, enz... enz... Het werd me op een gegeven moment te gortig en ik ben toen naar de universiteit ('klantendienst' waar ik regelmatig mee in contact kwam) gestapt om me letterlijk te gaan tonen met de melding dat in mijn hoofd alles perfect in orde was... We hebben er daar toen mee gelachen want ik kende de reden van deze roddels...

Na een jaar van 'computeren' thuis, belde een vriend me op met de melding dat hij onmiddellijk iemand nodig had voor een bedrijf in Lier om daar het debiteurenbeheer te doen. Het zou een project worden van 2 maanden, maar algauw werden het 4 maanden en de firma was geïnteresseerd om me daar fulltime aan te nemen als assistente van het management. Na enkele weken was ik ook verantwoordelijk voor personeelszaken, administratie, financiële zaken, enz... Een drukke maar oh zo boeinde job. Een mannenwereld ... maar ik heb nog nergens in een firma zo toffe collega's gehad. Het was ook geen nine-to-five job en juist dat heeft me nu de das omgedaan.

Toen er borstkanker werd vastgesteld op 4 november 2005 bleef ik werken tot de dag voor ik werd geopereerd - 20 december 2005; en geen haar op mijn hoofd dat toen dacht dat ik niet meer terug zou keren. Ik dacht dat ik er na 6 weken wel terug zou staan... Fout gedacht dus! Een paar maanden chemo deden duidelijk hun werk en mijn stille hoop om snel terug aan de slag te gaan verdween als sneeuw voor de zon...

Maanden had ik het er moeilijk mee. Ik realiseerde me dat ik moeilijk terug kon naar Lier; zeker niet voor een voltijdse baan en heel zeker niet voor nog zo lange werkdagen. Maar ook niet voor een deeltijdse job: ik kan maar moeilijk elke dag 3 uur in de wagen gaan zitten om 4 uur te gaan werken... Ontslag indienen wegens medische overmacht was geen optie. Een nieuw koninklijk besluit kwam roet in het eten strooien...


 Roddels

Enfin... het lot heeft anders beslist: ik werd gevraagd door mijn vroegere werkgever om opnieuw voor hem te werken en dat aanbod kon ik moeilijk afslaan. Ik kon perfect de knop omdraaien en opnieuw in mijn oude job stappen zoals vanouds. Ik heb er niet bij stilgestaan wat er in het verleden allemaal werd verteld en ben er dus met volle moed en met volle goesting weer voor gegaan.

Ik doe de job biezonder graag en mijn klanten zijn tevreden dat ik er terug ben voor hen. Er zijn er die mij onthalen met 3 zoenen en met een stralende lach en af en toe vraagt er eentje waar ik toch heb gezeten... Zoals vandaag iemand veelbetekenend vroeg ... en ik heb deze keer geantwoord met een big smile: "nee, nee, dat van 4 jaar geleden van de psychiatrie dat klopt niet maar dat van 2 jaar geleden KANKER ... ja dat klopt wel!"

Eens terug in de wagen dacht ik: wat moet ik hier nu mee? moet ik er om lachen en het relativeren? Ja.... waarschijnlijk wel dus! Want ik weet uit ervaring dat ik sterker ben dan ik ooit dacht! En ach... mensen zeggen wel eens dingen om hun eigen acceptatie te vergroten... hierdoor kunnen anderen in een negatieve spiraal terechtkomen zeker als er meerdere kwaadsprekers zijn want zij versterken elkaar letterlijk van kwaad tot erger.

De vraag is hoe krijg je die nare 'bijklank' van roddels weg hé... Misschien moeten we toch maar met z'n allen zeggen: 'bezint eer je begint'... Nee, roddels.... liever niet hoor!

Zo... dit moest er even uit...

En morgen stap ik terug in mijn autootje en snor ik richting West-Vlaanderen met een fris gemoed. Blij dat ik weer werk...

23:51 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (16) | Tags: werken, roddelen, kwaadspreken, kanker |  Facebook

13-11-07

Positieve energie ...

Vandaag was het mijn eerste werkdag 'op de weg'. Laat ons zeggen dat ik in de 'medische branche' zit (ik kan hier niet alles schrijven hé...) en vandaag moest ik naar 'X' in West-Vlaanderen. Laat dat nu toevallig de woonplaats van Talleke zijn. En ja hoor... ik was een half uur te vroeg in de stad (ik ben een meisje dat graag op tijd vertrekt). 'k Dacht laat mij ons Talleke nu maar eens verrassen en een kaartje in haar brievenbus gaan stoppen.

Toen ik voor haar deur parkeerde zag ik dat het licht brandde maar ik durfde niet aan te bellen omdat ik wist dat zij op dat ogenblik pas ging slapen (ja, nachtwerk... dan moet je overdag slapen natuurlijk).

Dus dropte ik heel stilletjes een kaartje met een 'kattenbelletje' in haar brievenbus en stapte gezwind weer in mijn wagen. Toen ik me half omdraaide om m'n gordel aan te doen zag ik beweging aan haar deur. (ze dacht dat ze de postbode had gehoord, bleek achteraf...)

Ik zwaaide m'n deur terug open en zei: 'hallo daar'... Je had haar snoet moeten zien. Ze was direct klaarwakker. Neen, tijd voor koffie had ik niet maar wel voor een stevige knuffel en een korte babbel.

Héhé, nu zou zij zeker lekker slapen en ik zou zeker een goede werkdag hebben. Positieve energie weet je wel! Sommige mensen hebben dat gewoon; die geven je een blij gevoel. Talleke gaf me vandaag een straal van positieve energie.

Het werd inderdaad een heel fijne werkdag! Het weerzien en het enthousiasme van m'n 'oude' klanten doet deugd.

Moe en tevreden kruip ik nu in mijn bedje. Morgen en donderdag heb ik een 'rustdag' en vrijdag vind je mij opnieuw ergens te lande.

Wat wel in mijn hoofd blijft hangen vandaag is het volgende: ik vernam dat één van mijn vroegere klanten borstkanker heeft met uitzaaiingen in het bot. Een vrouw van begin 40... Het heeft me diep geraakt. Steeds weer - bijna dagelijks - verneem ik gelijkaardig 'nieuws'.

04-11-07

4 november ...

Vanmorgen kreeg ik een Hallmark e-card in mijn postbus. Het kwam van Kim, Vincent en Runeke...

Op het eerste moment dacht ik dat het was omdat we sinds gisteren terug thuis zijn... we hadden een kleine week vakantie in Italië.  Ik dacht dat het een 'welkom'-kaartje was.

Toen ik het opende was ik ontroerd... het volgende stond daar geschreven:

Kim4novemberBK

Ja, 4 november... eerlijk gezegd had ik er deze morgen niet echt aan gedacht. Dat vind ik op zich al een goed teken...

4 november 2005 ... ik had een afspraak bij de radiologe. Ik had het voorgevoel dat het niet allemaal ok was. Al van 16 oktober - ik was toen in Barcelona met een vriendin en mijn zus - voelde ik die harde knobbel in mijn rechterborst.
Op 26 oktober (ik was met Kim in het ziekenhuis) wou ik een afspraak maken in de borstkliniek van het UZ Gent maar daar kreeg ik een 'snauw' van een verpleegster 'als het voor een cyste is moet je wachten tot in januari om een afspraak te krijgen...' Ik was verbolgen maar slikte mijn woorden in en zei alleen maar: geen probleem, als ik nu geen afspraak kan krijgen voor een mammografie dan ga ik wel naar de huisarts en maak via hem een afspraak bij de radiologe.

Goh... wat ben ik blij dat ik me toen niet laten afwimpelen heb; wat ben ik blij dat ik toen niet heb gedacht: het zal wel niks zijn...

En zo kwam het dat ik op 4 november een mammografie en een echo liet nemen. Het zag er al meteen niet goed uit...

Toen ik in de wachtzaal - bibberend en mijn tranen verbijtend - zat te wachten op het uitgetypte protocol (brief voor de huisarts) kreeg ik plots een sms van mijn zus. Ze dacht dat ik nog in Rome zat (van 29 okt - 3 nov was ik daar met onze 'Italiëvrienden')... Toen ik die sms kreeg (ik zal het nooit vergeten) kon ik mijn tranen niet bedwingen. Ik ben opgestaan van mijn stoel - de dame naast mij begreep niet goed wat er gebeurde... - en ik ben gaan ijsberen in de lange gang die naar de wachtzaal leidt. De minuten leken eeuwig te duren; ik wou daar zo snel mogelijk weg...

Tussen 4 november 2005 en vandaag 4 november 2007 is er heel wat gebeurd. Nare dingen maar ook zeer mooie momenten.

Het zijn vooral de mooie dingen die ik me wil herinneren. Zo vernam ik op 14 november 2005 dat Kim zwanger was... het jubelde in mij en tegerlijkertijd voelde ik me intriest. Kim die zo verlangd had om zwanger te worden zou eindelijk mama worden... daar heb ik me aan vastgeklampt... daar keek ik naar uit.

Ondertussen werd ik oma van Rune, een zalig kind en is voor mij de meeste narigheid voorbij.

En...tatarataaa... morgen begin ik opnieuw te werken! Zalig gevoel... niks zenuwachtig...
Ik zal het rustig aan proberen te doen: 3 dagen per week moet lukken.
Niet meer in Lier... daar heb ik jammergenoeg moeten van afzien (toch wel met pijn in mijn hart want ik deed de job bijzonder graag en had supertoffe collega's). Maar in het leven moet je keuzes maken en ik had de kans om terug bij mijn vroegere werkgever te beginnen en die kans heb ik met beide handen gegrepen.

S0861

Deze tegel hangt bij mij thuis. Ik kocht hem dit jaar in Santiago De Compostela...

05-07-07

Dilemma ...

Goh…niet gemakkelijk. Op een gegeven moment moet je keuzes gaan maken ivm het al dan niet terug gaan werken; terug de draad gaan opnemen. Dat wil ik zo graag. Maar kan dat wel? De afstand en het werk: die combinatie zal me hoogstwaarschijnlijk niet lukken...

 

Het bedrijf waar ik werk ligt me bijzonder nauw aan het hart – het is een echte mannenmaatschappij daar, maar ik heb er een paar bijzonder goede collega’s, fijne bazen en een bijzonder gevarieerd werk. Ik voel me daar heel nuttig ook… gewaardeerd…

 

Anderhalf jaar ben ik er weggebleven door ziekte en steeds ben ik blijven hopen dat ik er op een dag opnieuw zou staan. Die hoop wordt alsmaar kleiner… ik zie het me helemaal niet meer doen om elke dag ongeveer 3 uur in de wagen te zitten en ’s avonds ten vroegste om 19 u thuis te komen.

 

Voor ik borstkanker kreeg leefde ik op de toppen van mijn tenen… mijn energie was toen al bijna op en ik vraag me al maanden af hoe dat dan  moet als ik op een gegeven moment opnieuw aan de slag wil gaan.

Progressief gaan werken, bv 2 uur per dag (om te starten) en dan nog eens 3 uur in de wagen… nee, dat heeft al helemaal geen zin.

 

Vrijdag ben ik gaan praten met M. en misschien is het inderdaad verstandiger dat onze wegen scheiden wegens medische overmacht.  Ik ben helemaal niet zeker dat ik er ‘full time’ terug zal staan in september moet ik hen dan nog zo lang laten wachten? Nee, ik kan hen dat niet aandoen. Ik kan hen niet de garantie geven dat ik terug word als vanouds. Zij moeten ook vooruit en iemand in mijn plaats zetten daar. Het werk lijdt er onder, daar ben ik zeker van...

 

Moeilijke dingen allemaal waarvan ik soms nachtenlang wakker lig…

Wordt vervolgd.

 

Vandaag ben ik daarom even gaan 'uitwaaien' in Brugge. Een beetje geslenterd met mijn zus M. in de winkelstraten. Even het verstand op nul. En wat ik zo fijn vond: we zagen het zonnetje... Wat vanochtend begon als een grijze, miezerige dag bloeide open tot een aangename, langverwachte bijna-zomerse dag.

Ik had mijn digitaaltje mee en schoot enkele plaatjes; niet de bekende Brugse foto's maar zomaar lukraak wat... ik was niet echt in een creatieve bui.

 

P1050806P1050804

P1050817

klik op de foto's om te vergroten ...

 

 

 

 

 

 

 

 

P1050815

P1050813P1050814

 

 

 

 

 

 

 

 

 

P1050808

P1050809

P1050811

 

 

 

 

 

 

 

 

 

P1050819
 
Wat me opvalt... nog 175 te gaan en het tellertje van mijn blog staat op 100.000! Nooit gedacht dat dat kon... Ik wil iedereen die hier komt lezen of kijken dan ook bedanken. Mijn blogje heeft me de ganse tijd 'gesteund'. Ontworpen in een moeilijke periode hielp het mij soms om de dag door te komen... door te schrijven maar ook te gaan lezen bij andere bloggertjes. Bedankt allemaal, want aan velen van jullie heb ik bijzonder veel gehad! Knuffel.