22-09-08

Berichtje vanuit het ziekenhuis...

Haha... internet gevonden in het ziekenhuis. Dat is het voordeel als je zo een beetje je weg kent hier. Op de dagkliniek van oncologie staat een batterij van computers (vorige keer zat ik hier ook soms eens te tokkelen) en ik was nieuwsgierig wat mijn 'blogmaatje' schreef over Parijs...

Dank voor jullie lieve steunreacties!! Heeft zeker geholpen!!

Normaalgezien (maar wat is normaal als je eenmaal in het ziekenhuis belandt hé...) zou ik vrijdag al thuiskomen; en dan zou het zaterdag worden, of zondag, maar nee... ook dat kon nog niet. De drain (redon) bevatte nog te veel vocht dus is het voor vandaag.  Strakjes wandel ik hier buiten met een (klein) pakje 'vlees' minder onder mijn arm. (Heb gelukkig de gereconstrueerde borst kunnen behouden; dat is toch al een meevaller...)

En... tegen woensdagochtend  weten de lieve dokters hier wat ze verder met me van plan zijn. Dat ziet er voorlopig niet zoveel goeds uit... maar ik wacht af! 'Don't panic Lucretia'! Just wait and hope!

M'n koffertje staat al weer gepakt met alles wat ik hier verzameld heb sinds vorige week dinsdag. O.a. een heel pak kaartjes die ik hier en thuis ontving (waarvoor dank lieve schrijvertjes !!) - weet ook dat ik die kaartjes absoluut niet wegdoe. Kan ik niet hoor. Van vorige keer heb ik ook nog een hele stapel liggen; verder een heel pak lectuur waarvan ik het naderhand jammer vind dat ik het niet allemaal heb kunnen doornemen. M'n hoofd voelde aan als een spons - alles wat ik las 'letterde' er zo weer uit. Het begint tot me door te dringen wat me overkomt.

Maar goed... we slaan er ons wel weer door! Zo goed en zo kwaad als het kan... met de steun van m'n naasten en met die van jullie moet dat lukken.

 STH71751

13-06-07

Bey, bey ziekenhuis ...

Vanmiddag ben ik alweer geschrokken hoe snel een kind soms recupereert van een ingreep, operatie...

Ik kon niet snel genoeg in het ziekenhuis zijn vanmiddag; zo nieuwsgierig was ik hoe het was met onze kleine pruts. Denkend dat ze - zoals gisteren nog - enkel op haar rugje of op haar zij kon liggen en ook een beetje vrezend dat ze helemaal niks met haar armpjes kon doen door die vervelende braces was ik enorm verrast dat kleine Rune volop in de weer was in haar bedje. Ze trok zich recht op haar knietjes aan de spijlen van het bed; probeerde te kruipen (uiteraard met gestrekte armpjes...), gooide haar speelgoed weg, enz.

Gisterenavond vond ik ze al heel 'goed' na toch wel een langdurende zware ingreep maar vandaag was mijn verbazing nog groter. Kim en Vincent die gevreesd hadden voor 14 problematische dagen moesten ook tot hun verwondering vaststellen dat alles veel beter verliep dan verwacht. Zoveel te beter natuurlijk.

Vanavond toen ik nog even opbelde naar Kim bleek ze net te zijn thuisgekomen.

Hopelijk gaat het de komende dagen zo verder en lukt het een beetje met eten. Voorlopig lukt het nog niet met de fles melk te drinken. Er wordt dus ofwel met een lepeltje ofwel met een injectiespuit (zonder naald uiteraard...) melk in haar mondje gedaan. Groentenpap en kaasjes gaan er ook al weer in.

Hieronder komt een fotoreportage die ik vandaag maakte in het ziekenhuis. Jaja, oma is nog steeds met haar digitaaltje op stap. Ze kan het niet laten.

 

 

Rune was heel blij met de knuffel-Bumba en de stoffen puzzel van Bumba die ik haar meebracht. (Mocht ik niet doen van Kim maar ik kon ook dat niet laten...) Rune is zo verzot op dat figuurtje van Studio 100... 'k Zal moeten opletten dat ik haar niet te veel verwen maar Kim zal het me wel tijdig zeggen als ik overdrijf.

Update: ik vergeet hier nog iets heel belangrijks te vermelden. Er was gisteren een verwarring ontstaan over het al dan niet volledig gesloten zijn van het verhemelte van Rune. Gelukkig is het in één keer kunnen gesloten worden, op één klein gaatje na; maar dat blijkt normaal te zijn. Dat kleine openingetje blijft voorlopig en zal bij een latere ingreep worden dichtgemaakt.

ps: ik probeer regelmatig bij de bloggertjes 'langs te komen' en een reaktie te plaatsen. Helaas zal ik het over een aantal dagen moeten verdelen, maar ik vergeet jullie niet hoor!

11-05-07

 Pizza, 'gatenkaas' en psychologie ...

Ook al voorgehad...? Je zit in een pizzeria een overheerlijke pizza rucola/parmezaan te eten en voor je zitten 2 jongedames... hm... je denkt waar heb ik dat ene gezicht nog gezien... en ondertussen eet je verder maar je blikken dwalen steeds af naar die ene persoon... nee, ken ik niet... of toch... maar van waar dan wel...? Je ziet bij het opkijken dat ook zij naar je kijkt... en nog een keer en ergens in haar ogen ligt ook een blik van herkenning.

En ondertussen is die pizza verorbert maar je hebt voor de helft niet geproefd wat je aan het eten was; telkens weer dwaal je rond in je hersenpan op zoek naar die ene flits, dat ene herkenningspunt... je wilt weten wie dit is.

De rekening wordt gebracht - (schuif ik lekker door naar mijn partner; handig en goedkoop... ) - en ja , plots weet je het!

 Ik stap op haar af en inderdaad: we ontmoetten elkaar vorig jaar op de afdeling oncologie - ik als patiënte en zij als psychologe (in opleiding vermoed ik...)

Gisteren hadden we in de pizzeria een korte aangename babbel maar het belangrijkste vergat ik haar nog te zeggen: bedankt! Bedankt voor wat je voor mij hebt betekend...

help3ioOp het moment dat je in zak en as zit ( wat je niet altijd wilt toegeven want je doet je sterker voor dan je bent...) doet het zo deugd dat er enige vorm van ondersteuning is; een beetje aandacht voor het zielige vogeltje dat je op dat moment bent (tenminste: je bent niet zielig maar je voelt je af en toe wel zo…) ook al doet het er op dat moment niet toe waarover er wordt gepraat; àls er maar gepraat wordt.

Praten heeft mij daadwerkelijk geholpen om te verwerken; woorden werken helend... ook geschreven woorden …

Het moet verschrikkelijk moeilijk zijn niet over problemen - als borstkanker - te kunnen praten; het te moeten verstoppen.

Zo kwam ik op heel korte tijd 3 vrouwen tegen waarvan niemand in hun buurt wist wat zij hadden doorgemaakt... 2 ervan mochten er van hun man niet over praten; het mocht niet geweten zijn... het woord kanker was taboe...

Maar hoe moet je dan zoiets verwerken?? Dat moet verschrikkelijk zijn; met al je angsten en frustraties blijven zitten.

Gelukkig is er tegenwoordig zoveel goede psychologische hulp voor patiënten met kanker: in de ziekenhuizen, bij de VLK (Vlaamse Liga tegen Kanker) met o.a. het Inloophuis en de Kankertelefoon, bij de Stichting Tegen Kanker (o.a. De Kankerfoon)...

Kort nadat je bent geopereerd komen er in de meeste ziekenhuizen ook vrijwilligers langs (vrouwen die het zelf meemaakten; ervaringsdeskundigen zeg maar...). Je kunt zeggen dat is niet echt psychologische hulp... maar toch: op dat moment komt daar een perfect opgemaakte en verzorgd geklede dame binnen en die vertelt je dat zij 2-3 jaar geleden hetzelfde meemaakte en dat er na de ellende terug leven is; dat je, na de operatie, na het pruikengedoe, de braakmomenten, het misselijk zijn, enz... enz... opnieuw kan leven zoals voorheen. Op dat moment denk je: 'als zij dit kon, dan ikke ook... Tenminste: je wilt het proberen... 

Toen ik chemotherapie kreeg, in de dagkliniek op de afdeling Oncologie, kwam de psychologe zelf regelmatig een praatje maken terwijl het infuus (chemo) liep en er werd gepolst of ik al dan niet verdere hulp nodig had.

Zelfs al praat je op dat moment niet over je diepste gevoelens, je twijfel, je angst voor de toekomst... je praat maar wat raak maar dat doet er niet toe... het zorgt voor de nodige afleiding. De keren dat ik alleen in die 'naar-chemo-ruikende' kamer zat wou ik worden afgeleid; wou ik dat misselijkmakende gevoel niet voelen en wou ik dat er me iemand door die ellende heen praatte.

Dus nogmaals: bedankt lieve mensen van de dienst psychologie !! Jullie hielpen mij een stukje op weg...

Bij de andere organisaties moet met de stap zelf zetten. Dat kan geheel anoniem via de Kankerfoon, de Kankertelefoon of je kunt het Inloophuis binnenlopen en daar contacten leggen. De vrijwilligers van deze organisaties zijn super!

06-05-07

A'kes day ...

Vandaag kan ik aan niets anders denken: A'ke is vandaag vertrokken naar het ziekenhuis en morgen, heel vroeg in de ochtend, krijgt ze haar langverwachtte, lang naar verlangde... borstreconstructie. (klik hier voor meer info)

'k Ben haar vanmiddag thuis nog een knuffel gaan geven en toen ik vanavond mijn schoonmama terug naar huis bracht (zij woont vlakbij het ziekenhuis) kon ik het ècht niet laten om nog snel even langs te gaan bij haar in het ziekenhuis.

Ik leef echt mee met haar; het voelt een beetje of ik het terug moet ondergaan.

De operatie zal ongeveer 6 uur duren en daarna brengen ze A'ke naar de PACU (Post Anesthesia Care Unit  = intensieve bewakingsafdeling) waar ze gedurende 24 uur voortdurend zal gecontroleerd worden... ze is in goede handen, ik weet het...

Terwijl ik dit probeer te schrijven komt alles terug als een film door mijn hoofd gerold... Ik houd er maar mee op...en hoop morgen snel iets over haar te vernemen.

Ik denk aan je A'ke ...

 

beertjegoodluck

12-04-07

Update over Rune ...

Vandaag ben ik even bij Rune geweest in het ziekenhuis. K., heeft bij haar overnacht en wou even over huis gaan om wat extra spullen te halen.

Ondertussen heb ik bij Rune aan haar bedje gezeten. Er kon al terug een lachje af en stilletjes was ze ook wat aan het brabbelen... ze maakt van die leuke geluidjes: lalala...lalalala...lala. Het klonk alleen heel erg hees.

Ze ligt met een infuus en dat vond ze blijkbaar wel interessant. Vannacht had ze al aan het verband zitten pulken en nu speelde ze met de plastic darmpjes van het infuus. Tot mijn verwondering heeft ze toen ook een uurtje geslapen... dat is niet zo evident omdat ze toch niet in haar eigen omgeving is; er is ook steeds van alle lawaai.

Voorlopig mag ze nog niet naar huis. Ze moet minstens 24 uur koortsvrij zijn en ze moet ook voldoende plassen. Door de hoge koorts van de laatste dagen had ze uitdrogingsverschijnselen en dat moet eerst worden opgelost.

Het komt allemaal wel goed met haar. Het is een vechtertje... en waar ze nu is is ze in goede handen. Gelukkig mag haar mama bij haar blijven. Dat is voor zo'n kleintje toch wel belangrijk.

Met mij gaat het vandaag al wat beter. Soms heb je van die dagen dat alles tegelijk op je af komt en dan lukt het niet goed om dat allemaal te assimileren... een goed gesprek kan wonderen doen; een lieve reactie van jullie bloggertjes kan 'helend' werken. Waarvoor mijn dank!

11-04-07

Bad day ...

Je hebt zo van die dagen dat je het voelt aankomen... intuïtief voel je dat er iets boven je hoofd hangt. Vandaag is zo'n dag.

Ik kan er weinig over kwijt maar het nieuws dat ik kreeg was allerminst okay. 'k Voel me down en machteloos en ik zal er overheen moeten. Terug sterk zijn maar ik voel dat het minder goed gaat dan vroeger. 'k Ben gevoeliger geworden ... en met dit kan ik niet goed om.

Vanmiddag heb ik dan maar m'n sportkleren aangetrokken en ben naar de Blaarmeersen gaan wandelen met ons Rekanto-groepje. Toen ik aankwam, kwamen zij net terug van het Nordick-walken (dat kan ik niet meer doen door de ontsteking in mijn schoudergewricht)... we hebben samen dan nog een uurtje door het groen gelopen en heb een beetje mijn hart gelucht aan Gr.

Toen we daarna op een terrasje zaten kreeg ik telefoon van mijn dochter K. Rune is opgenomen in het ziekenhuis. Ze maakte hoge koorts (40°) en at niet meer. Oh help... m'n hart krom ineen... een kindje kan natuurlijk af en toe hoge koorts maken maar ik had het voelen aankomen. Maandag, op mijn verjaardag, was ze al wat ziekjes (K. was met haar al naar de spoedafdeling gegaan ... ) en toen vertrouwde ik het al niet.

Daarnet vernam ik dat ze een longontsteking heeft en aan het uitdrogen was doordat ze niet meer at... Ik zit zo met haar in en met haar mama en papa. Het zal natuurlijk allemaal wel goed komen... Ik wil het niet dramatiseren, maar het komt opnieuw allemaal bijeen: het 'nieuws' welke ik kreeg, Rune behoorlijk ziek en opgenomen in het ziekenhuis en morgen de begrafenis van Pépé (de overgrootvader van Rune...).

'k Heb zin om te wenen maar het 'lukt' weeral niet... en ik weet dat opkroppen ook niks uithaalt...

Ik wil hieronder nog een tekstje plaatsen... een heel mooie tekst vind ik.

Die kreeg ik gisteren van mijn vriendin Lieve (de schat). Ze bracht me voor mijn verjaardag een windlicht: de onderkant is een arduinen tegel met daarop een glazen windlichtje en daar rond staat een soort 'perkamenten' kapje met die tekst erop:

Gisteren is slechts een herinnering
Morgen is slechts een droom
Maar vandaag prettig geleefd
Maakt van ieder gisteren
Een prettige herinnering
En van iedere komende dag
Een droom vol hoop
Geniet daarom van vandaag!

P10104069april2007
P10104179april2007
P10104009april2007

10-04-07

Oproep ! Wie stuurt een kaartje naar Marc? ...

Dit vond ik op Marc Vloeberghs blogje (geschreven door Anita...)

"WIE DOET ER MEE???

Ik wil iedereen die hier een bezoekje brengt , vragen om een kaartje op te sturen naar Marc. Nu ben ik wel erg vroeg maar ik weet niet precies hoelang het duurt voordat de kaartjes bij hem bezorgd worden.

Hij is vrijdag aanstaande de 13e jarig en hij ligt nog in het ziekenhuis. Nu is er de mogelijkheid om een digitale kaart naar hem op te sturen en ik zou het leuk vinden als hij er héél veel zou krijgen. Dus klik even op deze link en dan hoef je alleen even deze gegevens in te vullen en wat gegevens van jezelf natuurlijk anders weet hij niet van wie de kaart afkomstig is.

Hij heet dus Marc Vloeberghs en komt uit Putte. De afdeling is 445 en de kamer is nummer 11." (geschreven door Anita)


Ik zou het fijn vinden dat we met z'n allen een digitale kaart zouden sturen. Het kost niets en ik denk dat we er Marc een groot plezier zouden mee doen. Denken jullie ook niet??? Klik dus op die link hierboven en vul de nodige gegevens in. In het ziekenhuis wordt de kaart voor hem geprint en aan hem bezorgd. DOEN DUS !!

(ps: de afdeling en kamernummer zijn vandaag gewijzigd - ik heb ze dus hierboven al aangepast!!)

 

29-12-06

Update ... Rune ...

Even een update in verband met Rune. Deze morgen, heel vroeg, vertrok ze met haar mama naar het ziekenhuis. De hechtingen mochten er uit en haar neusje zou worden vrijgemaakt. Gelukkig is deze keer alles heel snel gegaan (vorige keer had dat arme kindje gegeten om 9 uur 's avonds en moest ze nuchter blijven - de volgende dag, om 7 u 's ochtends, moest Rune in het ziekenhuis zijn en K. en V. hoopten dat het onmiddellijk haar beurt zou zijn om te worden geopereerd; maar nee hoor, pas om kwart over 9 kwam de anesthesiste haar halen. Rune was toen al meer dan een uur aan het huilen van de grote honger. Ze was toen met niks te troosten). Vandaag heeft K. amper een kwartiertje moeten wachten alvorens ze terug bij Rune mocht in de ontwaakzaal. De verdoving was deze keer enkel via een maskertje en niet met een infuus. Zonder verdoving zou het heel moeilijk zijn om zo'n kleintje stil te houden bij zo'n precisiewerk aan zo'n klein snoetje. Na 2 uur mocht ze al terug naar huis zodat vanaf nu alles terug normaal verloopt. Nu kunnen we echt aan Nieuwjaar beginnen denken.

IMG_9450

100_9142operatie

De laatste nieuwe hobby van Rune is: boekje lezen van Nijntje... Ze kan er een hele tijd zoet mee zijn. K. haar mama, was ook zo gek op Nijntje van Dick Bruna. Is een interessant figuurtje om na te tekenen en dan te laten inkleuren door de kindjes als ze al wat groter zijn. Heb dit dan ook vele malen mogen doen toen mijn kinderen klein waren.

100_9165hobby

17:22 Gepost door Lucretia in Kleinkind R. | Permalink | Commentaren (7) | Tags: rune, hechtingen, ziekenhuis, thuis, update, nieuwjaar |  Facebook

24-12-06

Kerstmis thuis ...

Dag lieve bloggertjes,

even melden dat de kleine Rune terug thuis is in haar vertrouwde nestje. Ze maakt het heel goed - alleen het lachen zoals vroeger lukt nog niet zo, maar dat komt natuurlijk wel - af en toe een glimlachje kan er wel af en haar sprekende oogjes heeft ze natuurlijk ook behouden. Ze doet het heel goed en heeft de ganse nacht doorgeslapen... het is toch altijd knusser in je eigen bedje te slapen dan in zo'n reuzegroot kinderbed in het ziekenhuis. Een fotootje van haar komt later wel. Filmsterren hebben toch ook liever niet dat ze met een pleister onder hun neus(je) op televisie verschijnen hé! Maar één ding is zeker: het is een pracht van een mensje!

Voor kerstmis wens ik jullie allemaal het volgende:

Meer tijd om van kleine dingen te genieten

Rustig stil te staan bij mooie momenten

Een dosis moed om tegenslagen te overwinnen

En veel vriendschap om harten te verwarmen.

Allemaal een kerstknuffel en geniet van de sfeer...

Na kerstmis maak ik zeker terug een blogronde. Nu wil ik het even wat rustig aan doen maar dat begrijpen jullie wel.

22-12-06

Rune's Day ...

Gisterenavond zijn we nog afscheid gaan nemen van ons Runeke zoals we haar al 5 en een halve maand kennen. Haar lieve snoet... haar lachende oogjes... Het is echt een leuke avond geworden: ze zat mee met ons aan tafel in haar kinderstoel en genoot precies van ons te zien eten... Daarna meegeweest met Kim om haar een badje te geven: zodra de badkraan wordt opengedraaid en ze het water hoort schatert ze het uit - ze is dol op water en dol op het ganse ritueel.

Naar het ziekenhuis neemt ze een speciale talisman mee en van ons kreeg ze beertje Tatti mee als mascotte.

IMG_9841

IMG_9832IMG_9844

 

 

 

 

Vanmorgen werd ze geopereerd: haar lipje werd gesloten en aan haar neusje werd ook een correctie gedaan. De ingreep gebeurde op de afdeling plastische chirurgie door Dr. Roche. (Dezelfde artse die precies een jaar en 1 dag geleden ook mij opereerde ...) Alles is goed gegaan. Heb daarnet een belletje gekregen van K. dat ze op haar kamertje is en dat ze wakker is. Heb haar horen wenen door de telefoon. Klaaglijk en een beetje hees... Ze zal ook wel honger hebben. Sinds gisterenavond 9 uur heeft ze niet meer mogen eten... Om 7 uur moesten ze in het ziekenhuis zijn en wat ik gisteren vreesde was inderdaad zo: ze was NIET als eerste aan de beurt! Pas om 9u15 kwam de anesthesiste haar halen... ze heeft de hele tijd geweend van de honger... nog een geluk dat ik het niet wist. 'k Heb zo al niet goed geslapen vannacht.

Ik denk nu aan K. en V... hun hartje zal geklopt hebben tegen 200 per uur als ze Rune moesten afgeven... ze zullen ook moeten wennen aan haar snoetje. Het nieuwe neusje en haar kleine mondje... Het worden nog spannende dagen maar alles is goed gegaan en dat is het voornaamste.

Rune dankt jullie allemaal voor het medeleven (heb haar verteld van de berichtjes die ik kreeg op de blog, via sms, de kaartjes, de telefoontjes...) en wenst jullie allemaal een Prettige Kerst en een gelukkig 2007!

IMG_9598

 

UPDATE: Ik was deze middag even bij Rune in het ziekenhuis. Ze slaapt nog veel door de pijnstillers die ze heel regelmatig krijgt. Door de intubatie is haar keeltje en luchtpijp een beetje geschonden  en dat doet pijn als ze huilt. Het klinkt echt zielig... gelukkig mag ze uit haar bedje worden genomen zodat K. haar toch een beetje kan wiegen en knuffelen. Dan slaapt ze ook weer snel in zodat ze niet moet huilen. Op een gegeven moment had ik zin om mee te huilen met haar - als je haar hoort wenen klinkt het heel raar - rauw eigenlijk... Tussen twee huilbeurten kon er plots toch een heel klein glimlachje af - mijn hart smolt! Morgen zal het wel beter gaan denk ik. Ze heeft toch al een flesje kunnen drinken. Dat is een goed teken. En morgen mag haar verhemelteplaatje er terug in - dan kan ze beter de fles drinken. Gelukkig mag K. bij haar blijven - samen in één kamer; dicht bij elkaar.

Rune ziet er helemaal anders uit nu... haar bekende mondje is weg. Ze zag er wel prachtig uit - mooi ... precies een ander kindje... ik was helemaal niet geschrokken maar het is nog even wennen. Het is een schatteke.

Dank aan allemaal voor al jullie lieve meevoelende reakties !

26-10-06

Een teken van leven ...

dyn001_original_125_70_gif_2552987_d75eea04750446edd52aa21c346a784eHet werd inderdaad eens tijd dat ik terug eens een teken van leven gaf ... eigenlijk is dit blogje bedoeld als 'dagboekje' maar de laatste anderhalve week is dit dus duidelijk niet goed gelukt. Door allerlei perikelen in het ziekenhuis (vorige week donderdag ...) zag ik het echt even niet zitten. Ik had helemaal geen zin om nog te 'briefen' over mijn 'belevenissen' aldaar en heb alles een beetje laten rusten. Het verslagje zal er binnenkort wel spontaan 'uitrollen', maar nu even niet.

Ondertussen gaat het wel heel goed met Rune - mijn kleindochtertje. Het is een echt lachebekje aan het worden. Je moet haar maar aankijken of een paar rare geluiden maken een ze gaat aan het kraaien. Vooral op haar mama reageert ze heel leuk en vandaag zag ik voor 't eerst een klein pruillipje toen ze dacht dat K. er niet was - die was even uit haar zicht verdwenen en ze zag op dat moment alleen maar mij. Heb nochtans niet 'spooky' gedaan...

Gisteren had ik afgesproken met A'ke. Oorspronkelijk zouden we samen gaan 'snacken' MET onze pruik op. Als 'zottigheid'! Maar voordien kreeg ik een e-mail van A'ke. Ze zag het eigenlijk niet zitten en eerlijk gezegd: 'ik had er ook over wakker gelegen...' Waarom ons gaan kwellen met die 'valse bos haar' op ons hoofd? Voor wie en voor wat? Het herinnert ons aan een wel zeer moeilijke periode; een periode waar eigenlijk niet mee te lachen valt... want als er één ding wel heel moeilijk was tijdens de chemobehandeling, was dat toch het moment dat je haar begint uit te vallen - soms ganse plukken ineens; en dan het moment dat het er helemaal afgaat... de naakte waarheid... oh nee! Gelijk had je A'ke dat je daaraan zo weinig mogelijk wilt herinnerd worden... We hebben in de plaats genoten van een fijn 'koffiekoekenmoment' en voor mijn part een heel gezellige babbel bij jou thuis. Moeten we zeker overdoen A'ke en inderdaad... onszelf blijven zonder 'vals haarstuk' - we zijn wie we zijn - waarschijnlijk anders dan voorheen maar boven alles : eerlijk voor ons zelf!

Aan alle bloggertjes een fijne nacht en ik hoop er regelmatig terug te zijn.

00:43 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (11) | Tags: levensteken, sign, pruik, chemo, ziekenhuis, rune |  Facebook

13-10-06

Het houdt niet op ... A never ending story??? ...

tatty0000145
Even een paar dagen niet geblogd... Had even iets te verwerken. Weeral... Ik noem het: 'van de regen in de drop belanden...'.

Eerst was er de uitslag van de botscan van Marc's rug. Ik schreef in mijn logje van 1 september dat hij van een ladder viel maar dat alles nog goed afliep. Wel... de waarheid is anders. Door voortdurende pijn is hij vorige week vrijdag toch voor verder onderzoek gegaan en via die botscan met isotopen heeft men ontdekt dat zijn lendenwervel eigenlijk gebroken is. Daar loopt hij nu al meer dan een maand mee rond...Gelukkig zitten de stukjes op elkaar en is er verder niets verschoven... Dinsdag horen we wat hiermee verder dient te gebeuren...

Woensdag moest ik om de uitslag van de MRI-scan van mijn hals en van de IMG van mijn linkerarm en -hand en zoals te verwachten  was dit niet echt ok... Carpeltunnel van de linkerhand, peesontsteking van de duim en geknelde zenuw in mijn hals. Allé... daar gaan we weer. Maandag volgt een operatie om de zenuwen van de hand vrij te leggen en een injectie met cortisone tegen de peesontsteking (de pees van mijn duim ligt net onder de ader die ze de tweede chemokuur hebben aangeprikt en waar ik sindsdien steeds pijn ervaren heb) en donderdag een inspuiting met cortisone in de hals. Ik heb daar stillaan een abonnement in het UZG.

De zenuw- en gewrichtspijnen zijn eigenlijk al lang aanwezig - sinds m'n 2de chemokuur en er werd toen gezegd dat dit door de chemotherapie kwam: door de aantasting van het immuumsysteem kreeg ik een vorm van gewrichtsonstekingen. Zeer vervelend, maar ik dacht dat dit stillaan zou verdwijnen. Na de chemo startte ik met het innemen van Arimidex en daardoor zijn de pijnklachten nog verergerd. Arimidex heeft als bijwerking botpijnen te veroorzaken. Het liep dus allemaal een beetje door elkaar ... je wist niet wat welke pijn veroorzaakte... (ik heb eigenlijk een hoge pijngrens maar bij het EMG-onderzoek zag men duidelijk dat dit niet zo verder kon).

Ik schreef het al eens eerder: op het moment dat je borstkanker ontdekt voel je je helemaal niet ziek ... je wordt eigenlijk pas ziek door de (noodzakelijke) behandeling en nadien heb je hier en daar toch wel wat bijwerkingen die ook niet van de poes zijn... Chemotherapie tast zowel de slechte als de goede cellen aan in je lichaam en dat laat zijn toch zijn sporen na.

Maar ik laat me niet klein krijgen door dit nieuwe 'voorval' hoor! Dinsdag probeer ik terug van de partij te zijn op Eu'Reka - 'k zal dan misschien niet kunnen sporten maar 'k mag dan als scheidsrechter komen om mijn mede 'borstmaatjes' het leven een beetje zuur te maken tijdens een matchke badminton... Live goes on! It's a never ending story...

02-10-06

Have a nice week ...

dyn005_original_500_375_pjpeg_2513108_8a192c7a153a111eb48915b8a7868a73

Hallo lieve bloggertjes, vandaag nogal druk gehad en even geen tijd om te bloggen. De rest van de week zal ik nog zien of het me lukt om eens een blogronde te maken want ik zit dagelijks in het ziekenhuis. Morgen voor sportrevalidatie - woensdag voor onderzoek - donderdag opnieuw sportrevalidatie en vrijdag opnieuw voor onderzoek. Leuk is anders hé!

Groetjessssssssssssssssssssssssssss!

23:25 Gepost door Lucretia in Algemeen | Permalink | Commentaren (14) | Tags: week, ziekenhuis, druk |  Facebook

15-09-06

Dagje 'dagkliniek'...

Gisterenmorgen om 6.45 u aangekomen in UZ-Gent. Afspraak voor de tepelreconstructie en assymetrie om 7 uur op de dagkliniek. Je denkt dan dat ze er onmiddellijk kunnen aan beginnen... Fout gedacht dus. Ik was maar om 10.30 u aan de beurt.  Wachten is nooit leuk, dus had ik om wat afleiding te vinden mijn 'oude' cursus Spaans meegenomen en heb het hoofdstukje 'accenten' doorgenomen. Heb het wel 20 keer moeten herlezen - concentratie ZERO ...

Toen ik 's morgens zo vroeg in het ziekenhuis aankwam vond ik het raar dat de poetsdienst al zo druk bezig was en dan nog met mooie schortjes aan... helemaal uitgedost... geen enkel papiertje werd overgeslagen; ook buiten was het druk - de groendienst was overal het gras aan't afrijden. Wat bleek: Prinses Mathilde kwam op bezoek in het brandwondencentrum. Terwijl ik daar toch lag te wachten heb ik de 'boel' een beetje in de gaten gehouden en om 10 u kwam ze aan met een escorte. Journalisten kwamen aangehold om toch maar een fotootje te kunnen nemen. Ik zou eigenlijk niet graag in haar plaats zijn. Steeds gevolgd worden - altijd moeten glimlachen, ook als je een slechte dag hebt - lokaties bezoeken waar je geen verstand van hebt - enz...

Eenmaal opgehaald en naar het operatiekwartier gebracht dacht ik: " nu zal het hier wel vooruit gaan..." maar.... terug fout gedacht. Het begon al toen een verpleger op de PACU-afdeling (=Post Anesthesia Care Unit ) een infuus wou steken. Hij geloofde niet dat al m'n aders in mijn linkerarm kapot gemaakt zijn door de chemotherapie. De Epirubicine maakt nl. de aders 'stug': men kan er wel nog een naald insteken maar de catheter kan niet worden 'doorgeschoven'. Enfin, 'k heb hem toch maar laten proberen, maar helaas... Hij zou het door de anestesist laten doen in de operatiezaal. Daarna heeft hij een poging gedaan om mijn trouwring van mijn vinger te krijgen (met een koordje en gel): poging mislukt en pijnlijke vinger. Om een lang verhaal kort te maken: ze hebben met 4 personen geprobeerd een infuus te plaatsen - mijn hele arm was doorprikt - en uiteindelijk hebben ze er een professor bij gehaald. Gelukkig kon ik mijn verstand op nul zetten anders had ik daar het hele operatiekwartier bij elkaar geroepen! Oef... gelukt... leuk is anders... eindelijk kon ik naar 'dromenland'...

Wat ik nog altijd niet begrijp is dat ze bij de eerste operatie niet direct een port-a-cat geplaatst hebben; dan was het niet nodig om - tijdens de chemotherapie- telkens in een andere ader te steken in mijn arm. Nu is het quasi onmogelijk om nog 'deftig' een bloedafname te doen, of een infuus te steken. (Mijn rechterarm mag hiervoor niet meer worden gebruikt omdat de lymfeklieren uit de oksel werden weggehaald...)

Na de operatie wakker geworden in de PACU. Na een tijdje had ik het gevoel dat er iets loos was. Mijn elleboog voelde nat en koud aan en ik voelde het kriebelen aan m'n heup. Wat bleek: ik lag in een grote plas bloed. Verpleegster geschrokken... direct de artse terug opgebeld... blijkbaar had men bij het wegnemen van weefsel op mijn heup (litteken-herstelling) extra lokale verdoving moeten bijspuiten. Daardoor zetten de aders zich open... en is zo het hele zaakje terug aan het bloeden gegaan.

Verder is de operatie goed verlopen - weinig pijn - alleen een beetje vervelend bij het slapen. Ik kan me namelijk niet leggen zoals ik wil, maar binnen een paar dagen is dat ook wel weer over.

Ik zie er ook 'heel mooi' uit: m'n hele voorkant is volgetekend met zwarte alcoholstift door de plastisch chirurge. Het lijkt wel een stratenplan met hier en daar een grote pleister op. 'k Heb ook al gemerkt dat het er niet zo in een-twee-drie af te wassen is... Verder is mijn ringvinger opgezwollen en pijnlijk: de plastisch chirurge heeft tijdens de narcose een 2de poging gedaan - met succes blijkbaar - om er mijn trouwring af te wringen...

Vanmorgen voelde ik me eigenlijk heel blij dat ik toch gekozen heb voor de onmiddellijke borstreconstructie tegelijkertijd met de amputatie. 'k Heb een hele tijd gedacht dat ik achteraf misschien wel spijt zou krijgen en dat ik het verlies van mijn rechterborst op die manier niet zou kunnen verwerken maar het tegendeel is waar. Ik voel me goed met m'n nieuwe 'heuveltje' en sinds gisteren staat er nu ook terug een tepeltje op. Nu nog een tepelhoftatouage binnen 3 maanden en de reconstructie is compleet. Wordt vervolgt !

14-09-06

Time out ...

Hallo allemaal, dank voor jullie lieve reakties! Vandaag ben ik er niet toe gekomen om even op m'n blogje te schrijven en straks moet ik al om 7 uur in het ziekenhuis zijn voor de operatie. Het is gelukkig maar een dagopname en het zal wel meevallen. Ik laat het allemaal maar op me af komen ... Alhoewel ... ik heb mij vandaag onnozel gesnoept ... misschien toch wel een beetje nerveus. Who knows ?

Ik wens jullie een goede nachtrust en voor morgen terug een zonnig dagje! Geniet er van ... Als dit allemaal achter de rug is ben ik weer paraat met een 'dagverslagje'.

Liefs, Lucretia

02-09-06

STOP ...

Telkens als ik denk: "nu heb ik het wel gehad", en "nu kan het wel al eens gaan zeker" of "meer kan ik niet aan" gebeuren er hier de laatste tijd  toch nog dingen waarvan ik me afvraag: "moet dat er ook nog bij"? Trop is trop hé...

Wat vandaag begon als een beetje een 'mottige' dag voor mij - ik voelde mij niet ok doordat ik de laatste tijd nog heel weinig slaap door botpijnen - eindigde hier bijna in een nachtmerrie. M. zou me helpen in huis omdat we bezoek verwachtten, maar hij wou eerst nog een aantal zaken opruimen in de garage. 

Bij het wegbergen van de 'barbecuetent' op een zoldertje is hij het evenwicht verloren op een ladder - achterover gevallen met zijn rug op het stuur van een fiets en op de rug terechtgekomen op de grond. Gelukkig stond de garagepoort open en heeft de buurman hem om hulp horen roepen. Die heeft hem gevonden met de doos van de tent bovenop hem. Hij had vreselijke pijn in zijn rug en kon niet opstaan. Huisdokter gebeld - 100 gebeld - spoedopname ziekenhuis - vrees voor gebroken rug - .....

Ik zag de angst in M. zijn ogen. Hij had het 'horen' kraken in zijn rug. Zelf probeerde ik uiterlijk zo kalm mogelijk te blijven maar innerlijk huilde ik. Ik durfde niet denken aan de mogelijke gevolgen... Gelukkig is het beter afgelopen - geen breuken - wel veel pijn; met een inspuiting en een infuus met pijnstiller ging het al snel iets beter. M. moet nu een nachtje doorbrengen op de spoedafdeling voor observatie. Hopelijk kan ik hem morgen terug meenemen naar huis en mag hij vlug herstellen.

 En mag het dan nu even gedaan zijn alstublieft???

00:09 Gepost door Lucretia in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) | Tags: ziekenhuis, rugpijn, ladder, vallen |  Facebook