10-12-17

Sprong in de tijd: 22 november 1952-2017...

Er was er eentje jarig iets meer dan 2 weken geleden. M. werd 65 jaar op woensdag 22 november.

Hij voelde het misschien wel wegen dat plotse overgaan naar 'pensioengerechtigde' leeftijd maar ik zie het als iets moois voor hem en ik denk dan: "ik hoop dat ik ook 65 mag worden" èn het liefst nog veel ouder maar een stemmetje zegt me "nee nee, dat zal niet lukken" en dat wringt wel wat tegen. (Zeker na dat laatste nieuws welke ik kreeg op 30 november: volgt later nog verslag van...).
Niet dat ik daar de ganse tijd aan denk. Zeker niet...en zeker niet op die 22ste november. Ik had de tijd van mijn leven. Zoon en kleinzoon waren onverwachts overgevlogen op 20 november. Samen genoten we nu het nog kan; anderhalve week er zijn voor elkaar was heel belangrijk.

Op zondag 26 gaven we een 'dubbel' feest... voor M's verjaardag maar ook om nog eens samen te zitten met vrienden die ons de laatste 12 jaar door dik en dun hebben gesteund. Ik heb liever nu rond de tafel te zitten en eens bij iedereen een beetje te gaan praten, in hun warme ogen te kijken, hun vriendschap te voelen dan... ja... ik zal het maar zeggen 'een koffietafel te geven voor mensen die ik in heel lange tijd niet heb gehoord of gezien...'. Het is nu dat we samen 'koffie' moeten drinken hé... niet als ik er niet meer ben. Klinkt raar maar zo ben ik. Laat ons leven terwijl we leven...

We maakten een uitnodiging en maakten plannen hoe we de mensen zouden bij elkaar zetten. 'Onze tafel' werd er een van een heerlijk allegaartje van mensen die elkaar niet of nauwelijks kennen maar die verbonden waren met ons, vooral met mij de laatste jaren. De andere aparte tafeltjes waren mensen die we konden 'koppelen'; waarvan we wisten dat ze het goed zouden vinden met elkaar. 

De nacht ervoor had ik weinig of nauwelijks geslapen. Om 3:00 u in de ochtend maakte ik een warme chocolademelk voor mezelf en herwerkte een tekstje die ik al eerder had zitten neerpennen in mijn notaboekje... Of ik het zou voorlezen wist ik helemaal niet; 'k Wist ook niet of ik dat zou kunnen. Maar ik had zo'n intens vriendschapsgevoel dat ik me er toch heb aan gewaagd:

 

"Dag lieve vrienden allemaal, ik wil jullie even wat vertellen...'k wil even wat uitleg geven bij de 2de bedoeling van dit feestje..."
We zijn hier samen om M's verjaardag te vieren maar we zijn hier om nog een andere reden. We willen hier rond de tafel zitten met alle vrienden die de laatste 12 jaar heel veel betekend hebben voor ons. Eens een belletje, bezoekje, een luisterend oor, een koffietje drinken, een reisje, enz...

De laatste maanden van mijn leven mag geen periode zijn van tristesse maar om van 'het afscheid nemen iets moois te maken'.
Samen lachen ook; dat voelt zoveel beter en de herinneringen zullen des te mooier zijn.
Het kan aan M. en onze kinderen en kleinkinderen hopelijk kracht geven om verder te gaan.
Ik wens jullie allen mijn positieve energie door te geven en ik voel me dankbaar dat ik in de laatste 12 jaar - ondanks alles - nog heel veel mooie dingen heb kunnen beleven.
Niet de boosheid, om iets wat we toch niet kunnen veranderen, overheerst maar als we moeten loslaten dan doe ik dat liever met opgeheven hoofd en met de wetenschap dat we het goed hebben gehad.
Heb elkander lief èn zeg dat ook regelmatig tegen elkaar.
Onlangs las ik het volgende: "Eén van de mooiste momenten is dat je kunt loslaten wat je toch niet kunt veranderen".
Dat is ook zo. Het geeft rust.
Maar laat vooral elkander niet los. Investeer in vriendschap.
Dank allemaal om er te zijn voor ons.
Lucretia 

 

Fotoverslagje volgt nog maar via deze link kunt u al een hele beschrijving volgen van het feest. Lieve vriendin mizzD maakte er een hele reportage van.  (klik op de link en lees :-)...)

 

09:23 Gepost door Lucretia in Kanker, Vrienden, Vriendschap | Permalink | Commentaren (16) |  Facebook

08-11-17

Effe de benen strekken ...

De dagen waarop ik me beter voel probeer ik toch telkens iets mee te pikken en zo trokken we zondag richting Brugge.

Ontbijt bij ‘De Tavernier = Carpe Diem' met 2 lieve vrienden. Bij aankomst regende het behoorlijk maar we waren voorzien van 2 hele grote paraplu's – die we achteraf helemaal niet meer nodig bleken te hebben.

Na het heerlijk, gezellig ontbijt wou ik hen een paar bijzonderheden laten zien. Eentje in de Heilige Magdalenakerk (een schommel!) maar dat plan mislukte wegens eerst ‘gesloten’ en daarna een doopplechtigheid. Uit stil protest liep ik dan maar over water en… het scheelde niet veel of ik lag er pardoes in. Het was echter niet mijn bedoeling om nogmaals gedoopt te worden. Dus let op als je me wil nadoen: de laatste tegel ligt los!

NAAMLOOS2.jpg

En een ander voor mij nog niet zo lang bekende ‘secret place in Bruge’ ligt onder het Crown Plaza Burg hotel. Ik leerde het kennen door een lieve vriendin Inge. Het zijn namelijk de restanten van een gedeelte van de funderingen van de Sint-Donaaskathedraal.

Als je even op Wikepedia (zie de links hierboven) gaat kijken lees je er meer over. Eigenlijk volgden we die dag een beetje de sporen van de Graven van Vlaanderen, meer bepaald van die van Maria Van Bourgondië èn familie. We gingen ook nog zien naar de Onze-Lieve-Vrouwe-Kerk waar  een schitterend werk staat van Michelangelo, nl. Madonna met Kind. Het is één van de weinige werken van Michelangelo die buiten Italië geraakt is. Vermits we Maria Van Bourgondië op onze tocht volgden gingen we uiteraard ook naar haar praalgraf kijken. Haar vader, Karel de Stoute, heeft hier enkel een praalgraf maar ligt hier niet begraven. Hijzelf werd vermoedelijk begraven in de hiervoor vermelde Sint-Donaaskathedraal maar zijn stoffelijke resten werden niet teruggevonden.

P. stelde voor om ook nog even op zoek te gaan naar ‘Het Prinsenhof’. Het Prinsenhof in Gent ken ik, maar heb er nooit bij stilgestaan dat er ook eentje is in Brugge. Het was oorspronkelijk de residentie van de graven van Vlaanderenen later van de Bourgondische hertogen. Momenteel huist er één van de duurste hotels in Brugge: het Dukes’Palace. 5 sterren… Wij gingen er even de sfeer opsnuiven: de mannen met een glaasje champagne (jawel…effe chique doen J) en ik met een glaasje vers sinaasappelsap. Momenteel is alcohol helemaal niet meer aan de orde. Dat mag ik vergeten met m’n falende lever… pfff… Maar het werd er niet minder gezellig om. De Delvaux handtassen die daar uitgestald stonden heb ik gewoon even bewonderd; de mannen maakten geen aanstalten om me die te schenken ;-).

De Sint-Salvatorskathedraal bezocht ikzelf niet; ik nam een dringende koffiebreak maar M., J.P. en P. verkenden die ook even.

We wandelden behoorlijk wat af die dag met hier en daar een rustpauze. Toerist in eigen land.

NAAMLOOS3.jpg

We trekken met z’n allen zoveel naar het buitenland maar er is zoveel te zien, zoveel te doen in eigen land dat we dat wel eens durven vergeten.

 

24-09-17

...op de rails...

Dit is eindelijk weer eens een berichtje...(geschreven op de trein op weg naar een lieve vriendin in Brugge - dinsdag 12 September 2017).

"Brugge. Naartoe gespoord. Even m'n 'leven' weer op de rails krijgen.

Al sinds februari zijn de behandelingen gestopt. Geen resultaat. Enkel de bestralingen op lever/gal gaven 'enige soulaas'. En ik vroeg zelf om nog Herceptin verder te krijgen. Baadt het niet, het schaadt ook niet. Wel... het baatte dus niet (meer).

Progressieve ziekte en behoorlijke slechte levertesten. Levensbedreigend nu...

Nu nog een waterkansje om Caelyx te kunnen krijgen en een waterkansje of dit ook nog iets doet.

Vorige vrijdag had ik de handdoek al in de ring gegooid. Rustig. Zonder paniek. Want dat heb ik ondertussen wel geleerd... niet panikeren.

Alleen een beetje ontzet omdat ik te horen kreeg van iemand waarvan ik het echt niet verwachtte dat ik gezien werd als iemand ie eindeloos behandelingen wil krijgen die nutteloos zijn. Maar hey... zo kennen ze me niet, zo ben ik niet  en dat wil ik ook niet! Dat werd al voldoende besproken. Ze weten waar voor mij de grens ligt.

'k Had al rust en vrede gevonden met mijn besluit. Ik ben me er voldoende van bewust dat er na bijna 12 jaar van behandelingen ergens hèt moment komt - niet om op te geven - maar om te zeggen "het is genoeg geweest nu, lelijk beest, saloperie (sorry!!), nu neem ik de touwtjes in handen en ik doe nu met de rest van mijn leven wat ik wil". "Niet JIJ zult de stekker uittrekken, maar ikzelf."

Maar zo eenvoudig ligt het nu allemaal niet meer. Je wordt heen en weer geslingerd en zoekt toch of dit alles nog zin heeft. En soms krijg je wat hulp en zie je weer een lichtpuntje, een waterkans weliswaar...

Woensdagnamiddag (13/9) hoop ik daar iets over te horen. Als... als de leverwaarden aanvaardbaar zijn dan start ik vrijdag toch nog misschien met Caelys. 

Ik ben nu 'nog' goed, op m'n eigen 'krakkemikkige' manier dan wel, en mentaal sta ik vrij sterk. Dus waarom niet!! Als het haalbaar is, ook al is het een waterkansje... mag men dan niet hopen?

 

 

26-05-17

Even tussendoor wat prietpraat ...

Je kunt het niet geloven wat ik soms in mijn gezicht 'geslingerd' krijg...

Van: "weet je wat dat meisje mankeert? ... Al 10 jaar ziek in haar hoofd, blablabla, etc..." (dit en nog veel meer hoorde ik per ongeluk aan de telefoon over mij, de dag nadat ik op oncologie te horen kreeg dat ik 7 uitzaaiingen in de lever had - vorig jaar mei 2016 - ik was in shock en neen niet enkel van het slechte nieuws maar van die domme gedurfde uitspraken) tot: vorige week iemand die me doodleuk zei dat 'de mensen me misschien niet geloofden' nadat we een gesprek hadden over een familielid die wil dat ik eerst bij hem kom en dat hij dan misschien zelf eens zal komen (in meer dan 11 jaar niet gezien of gehoord; ik weet nu dus waarom... ik zie er te goed uit, ik doe te hard mijn best om zo goed mogelijk door te gaan met leven....). 

Maar dinsdag hoorde ik het strafste (al moest ik met deze achteraf wel 'lachen'...):

ik stond te wachten om de weg over te steken na een gesprek met iemand. Er raasde een wagen nogal snel voorbij en ik moest een stap terug zetten op het voetpad. Daarop zeg ik: "je zou hier zo nog aan je dood komen...". Zegt die persoon: "goh, dat zou misschien nog niet zo slecht zijn, je bent dan ineens van alles vanaf".

Ik heb een beetje in shock iets stoms geantwoord... weet niet meer precies wat. Iets in de zin van "ah ja, waarom niet..." maar het besef kwam pas achteraf.

Die persoon heeft het waarschijnlijk zo niet bedoeld. Ze bedoelen het achteraf allemaal niet zo, maar ze zeggen het toch. 

OMG!!

Het ergste is dat sommige van die uitspraken heel erg kwetsend zijn en dat er sommigen van de 'actoren' dit ook bedoelen om je te kwetsen, zij het via omwegen... 

En dan krijg je 's avonds een berichtje van een vriendin met een compliment. Een echte opkikker. Het leek wel een warm dekentje, een zalfje op de wonden, ... Ik werd er helemaal week van en ben spontaan beginnen wenen. Wenen van geluk eigenlijk. Dit gaf me zo een boost. Precies wat ik nodig had op dat moment. 

Mensen, kijk toch eens verder dan je neus lang is. Kijk toch niet enkel naar de buitenkant van iemand die chronisch ziek is. Zeker niet naar iemand die al bijna 12 jaar haar kop probeert recht te houden; die probeert met een glimlach rond te lopen ook al heeft die 1000 zorgen; die probeert het zijn omgeving 'gemakkelijk' te maken door niet te zeuren maar het leven gulzig opzuigt en probeert te genieten; die de tijd die er nog rest probeert er nog wat van te maken ook al is uitgezaaide kanker verwoestend. Het is elke dag een beetje sterven maar ik wil dit doen in waardigheid. Ik heb niks aan negatieve dingen en zeker niks aan negatieve mensen die me neerhalen. Denk eens aan hoe jij je zou voelen mocht jou dit overkomen... 

Don't judge me until you've walked a mile in my shoes.

Take_a_walk.jpg

Voilà... 

IMG_5399.JPG

 

 

28-04-17

Geluksbrengertjes ...

2  oktober 2016

Na een mindere nacht (diarree door bestralingen) een 'fijne' dag beleefd. Ja, dat kan ook in een ziekenhuis. 

Ik heb genoten van enkele mooie bezoeken. Marc, uiteraard... Wat zou ik zonder hem...

Dochter Kim met m'n 2 lieve schatten van meisjes Rune & Noor. Mijn 3 liefste meisjes in België ...

Saved Pictures.jpg


J.P. en vriend. En Goh... wat was ik hier blij mee. 32 jaar niet meer gezien en nog helemaal niks veranderd. 'k Was vooral gelukkig dat hij gelukkig is en fier op hem ook. 

And last but not least Sylvia. M'n hart maakte een sprongetje. Wat een mooi mens met een warm en goed hart. Ik hoop elkaar wat meer te kunnen spreken en nog lang... Ze nodigde me ooit uit naar een bijeenkomst over 'veerkracht'; een bijzondere bijeenkomst met enkele sterke madammen waaraan ik een mooie herinnering heb overgehouden.

Ondanks alle ellende op dat ogenblik zag ik de zon weer even schijnen... en ondertussen verschenen er buiten 2 regenbogen...

 Saved Pictures1-001.jpg

 

 

05-03-17

Brokstukken ...

Lu20160915172543561.jpg

14 september ’16 schreef ik het volgende in mijn krabbelschriftje… bedoeld om ooit eens op mijn blog te zetten.

14 september. Een dag als een ander! … ??? Begot nee… Eerst en vooral een paar jarigen. Zus Marleen wordt 59 jaar. Kathleen, vriendin van dochter K., wordt 40. En zo zullen er nog wel enkele jarigen zijn op deze dag.

Vandaag is het voor mij echter weer D-Day. De wekelijkse chemo Taxol werd gisteren al ‘on hold’ gezet en ik had scans van hals, thorax en abdomen.

De Taxol kreeg ik niet wegens kans op darmperforatie – die beslissing van ‘hogerhand’ was tegen m’n zin maar ik kan best het lot niet tarten in mijn situatie. Voorlopig krijg ik Perjeta verder (gratis nog wel; dat spul kost normaal voor 1 jaar behandeling 130.000 Euro maar wegens het ‘niet  terugbetaald krijgen’ van het ziekenfonds is de firma zo lief geweest om het me te geven onder de vorm van ‘for compassionate use’… ja ja dat bestaat ook nog in deze wereld…met enorme dank aan mijn oncologe die er haar schouders onder gezet heeft!).

Vandaag (14 september 2016 dus) afspraak met H. Denys / Dr. Van Ryckeghem en Elsie voor bespreking resultaten.

Hals: vergrote, duidelijk toegenomen nieuwe aangetaste lymfeklier. Aan de hand van dit (want ik voel en zie die duidelijk zitten…die klier) liep ik al verschillende dagen rond met het gevoel dat het met de levermeta’s helemaal de verkeerde richting zou zijn uitgegaan. Verbaasd en blij hoorde ik echter dat de leveruitzaaiingen de helft kleiner waren geworden en dat er geen nieuwe leverletsels waren bijgekomen. Oef. Oefjes!! Wat  een meevaller. Maar er zaten een paar addertjes onder het gras.

Definitieve stop van Taxol. De wekelijkse chemo bleek te toxisch voor m’n reeds meer dan 5 jaar continu geteisterd lichaam. De darmproblemen en –kolieken zouden op termijn een definitieve stop van de behandeling kunnen betekenen en dat wil ik hoegenaamd nu nog niet.

Verder proberen gaan met de 3-wekelijkse Perjeta en Herceptin dat is nu het doel. En zien hoe ver we daar dan weer mee kunnen springen.

Ik weet nu ook vanwaar de venijnige steken in mijn rechterzij komen: grote ophoping van ontstekingsvocht van de galblaas. Ik stak het op de levermeta’s. Niet dus. Volgende week echo gepland. Moet de galblaas eruit of niet? That’s the question.

En dan volgt nog een nazicht van de uitzaaiingen op het netvlies van mijn linkeroog. Hopelijk zijn die verkleind of liefst helemaal verdwenen. Dat zien we dan wel.

En na dit alles nam ik m’n koffertje en liet me voeren naar de stilte. De stilte op de Stiltehoeve Metanoia meerbepaald. Mezelf een paar dagen rust gunnen. Herbronnen.  M’n ziel en geest verzorgen door me over te geven aan deze magische plek. Een lieve vriendin met het hart op de juiste plaats schonk me dit verblijf i.s.m. Bond Zonder Naam. Dit komt precies op het goede moment.

Inge, dit zal ik nooit vergeten… XXX

Picasa.jpg


Lu20160917130601245.jpg

16:56 Gepost door Lucretia in Bloggen, Borstkanker, Kanker, Vriendschap | Permalink | Commentaren (26) |  Facebook

05-11-15

La vita è bella ... toch?

Kan kanker iets positiefs opleveren? Die vraag las ik vandaag ergens in een blad… en ik stelde ze ook even aan mezelf. (Stomme vraag eigenlijk... maar ik probeer het toch...)

NEEN. Is mijn onmiddellijke, impulsieve antwoord.

Kanker confronteert je met sterfelijkheid. Zeker als je spreekt over uitgezaaide kanker. Kanker belemmert, maakt eenzaam, gooit je leven om, …

Maar… Sinds de 10 jaar dat de diagnose werd gesteld heb ik geleerd om bewuster te leven en sinds er in 2011 uitzaaiingen werden gevonden maak ik ook bewustere keuzes.

De status van onomkeerbare kanker maakt ook dat ik niet meer hol door het leven maar dat ik af en toe eens stil sta.

Ik kan niet echt spreken over een donkere periode want de 10 jaar werd doorspekt met zoveel mooie momenten en zoveel nieuwe dingen. Momenten die ik greep en waarvan ik gulzig genoot en niet in het minst met mijn gezin. Ook van vriendschappen: mensen waarvan je het niet had verwacht die spontaan iets voor je doen; de beginperiode van het bloggen waaruit achteraf enkele mooie vriendschappen ontstonden, vriendschappen die ik koester.

Je leert ook wie je echte vrienden zijn. Het is normaal dat sommigen afhaken. Ook familie. Te confronterend vermoed ik (en… het duurt nu al 10 jaar “dan zal het wel zo erg niet zijn…”). Ik stelde mijn verwachtingen bij en leerde ook om hen niks kwalijk te nemen. Maar ik ben des te gelukkiger met diegenen die blijven komen, berichten sturen, gewoon iets liefs of spontaan voor me doen en vooral met diegenen die me aan het lachen brengen. Humor is voeding voor mijn ziel.

Ik voel het ook niet aan alsof er jaren uit mijn leven worden gestolen. Elk moment dat ik leef kan men me niet meer afnemen.

La vita è bella! (als ik die kanker onder de mat veeg…). Toch?

01:03 Gepost door Lucretia in Bloggen, Borstkanker, Vriendschap | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook

06-03-15

Broos ...

Het leven is zo broos mensen…

Weer ging een lieve vriendin / lotgenote veel te vroeg heen.   (Patricia 8/8/1958 - 3/3/2015)

Ze vocht tot het laatst, had nog zoveel plannen…  maar zulk gevecht noem ik een oneerlijke strijd. 

De amandelbomen bloeien en vertellen me dat de lente eraan komt.

IMG_9141.JPG

 

Op de toppen van de Sierra Nevada ligt sneeuw …

IMG_9064.JPG

Bij het zien van al dat overweldigend natuurschoon, onder het drinken van een glas vino aan de voet van het Alhambra, slik ik m'n tranen weg in de wetenschap dat deze aanblik jou niet meer is gegund. 

IMG_9097.JPG

Cante flamenco weerklinkt aan de kathedraal… 'cante' y  'baile'… expressief-ingetogen met krachtige gratie...
Ik zie het als een laatste eerbetoon aan jou Patje… vaarwel!

IMG_9183.JPG

Estoy pensando en ti hoy, mañana y siempre…

 

IMG_9212.JPG

20-01-15

Feessies...

Vandaag is een dierbare vriendin jarig. 55 wordt ze en zoals ze zelf schrijft op haar blog werd ze als lief meisje geboren en groeide ze op als een vrolijk Hollands welvaren.

55jaar.jpg

Ze is op dit eigenste moment behoorlijk vrolijk Tong uitsteken aan het feesten denk ik met bubbels, soep, gebak en wie weet met wat nog allemaal. Gelijk heeft ze. Het leven is al veel te kort.

Vorige week kwam ze een beetje onverwacht mijn richting uit van het verre Rotterdam èn daar was ik heel blij mee want ik zat al een week in een behoorlijke dip. Reden: weerom 'minder goed' nieuws gekregen en al verstop ik me meestal wel achter een glimlach, toch weegt dat door en sluit ik me dan even van de wereld af. Dus dat bezoek werd super gewaardeerd. 

Maar geen gezeur hier nu... het is feest!

We startten dus vorige week vrijdag al met een feessie: een schitterende wandeling in Bourgoyen in Mariakerke (bij Gent) en trokken daarna de stad in om een wafel te scoren bij de MAX. 

MAX gesloten, wat toch een minpuntje was voor de gids van dienst (ikke dus...): had te laat geïnformeerd.

Maar niet getreurd hoor - genoeg koffie- en wafeladressen in Gent hè.

Normaal zou Lena (vriendin van mizzD uit Brugge) ook komen maar die was helaas verhinderd. Zus, die in Gent was om er ook even uit te zijn..., kwam zich bij ons voegen en samen genoten we van een verjaardagswafel bij de New Maximiliaan. Zelf had ik er nog niet op gelet maar in die naam zit ook MAX hè... (mizzD  merkte dat dus wel! Dat is ook één van haar eigenschappen: mizzD is heel scherp van geest èn ze heeft een alziend oog!).

Je merkt het dus helemaal niet dat ze 2 vijfjes in haar leeftijd heeft.

Geniet nog van je dag meid en geniet van je 55 jaar!

Van harte gefeliciteerd! x

 

IMG_5154.JPG

IMG_5163.JPG

22:17 Gepost door Lucretia in Actualiteit, Bloggen, Vriendschap | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook

21-12-14

Mamma ...

Vandaag is het 5 jaar geleden dat een goede vriendin haar mama verloor. Geheel onverwacht.
Ik leef met haar mee. Het  verdriet om het verlies slijt misschien wel wat met de tijd, het gemis blijft natuurlijk! Veel sterkte dus lieve mizzD!

Zelf heb ik mijn mama nog. Gelukkig. Ze is een beetje ziekjes vandaag en ik wens haar veel beterschap.

Maar… 9 jaar geleden verloor ik mijn ‘mamma’. Mijn rechterborst. Ik kreeg er toen wel een ‘nieuwe’ voor terug. Eentje uit mijn ‘buikvet’ na een 8 uur durende operatie. Het lichaam zwaar gehavend maar dat vond ik eigenlijk niet zo erg. Ik wou die kanker uit mijn lijf dus moest ik die ‘mamma’ wel opgeven.

Na 9 jaar (en ondertussen 2x borstkanker – 2 verschillende soorten) is het nu vechten tegen dat gestaag (maar gelukkig voorlopig traag) voortschrijdend/voortstrijdend monster. Vechten is eigenlijk niet het juiste woord want ik vind het een oneerlijke strijd…

Wel blij dat ik er na 9 jaar nog ben…  en dat ik alles wat ik nu nog krijg als een bonus mag zien.

 

“No matter what they take from me… they can’t take away my dignity”
(Shirley Bassey)

 

04-12-14

4 november 2005 & 4 december 2005… 9 jaar later

Op 4 november 2014 reisde ik naar Rome. Goede vriendin beetje wegwijs maken daar en mezelf ‘wijsmaken’ dat de datum van 9 jaar geleden niet bestond. Niks over gezegd; wou niet. Wilde de sfeer niet verpesten maar het zat uiteraard wel in m’n achterhoofd. Zoiets neem je elke dag mee en kun je niet vergeten. De lading chemopillen, die ik elke dag moet innemen om alles een beetje onder controle te houden (Tyverb  en Xeloda),  liegen er niet om… Dan blijf je niet onbevangen.

weekdosis Tyverb_Xeloda.jpg

Zij zei ook niks. Wilde op haar beurt het allemaal een beetje gezellig houden en daar ben ik blij om.
We hadden een fantastische reis. Zal ik nooit meer vergeten. Jullie moeten maar eens gaan lezen op haar blog. Ik plaats onderaan de linkjes naar haar schitterende verslagen. Ik kan het niet beter hoor…

En ja, vandaag 4 december 2014… 9 jaar geleden m’n eerste voorzichtige bloglogjes. Ik kreeg ondertussen al wat reacties op die jaardag (waarvaar dank J!) en ik heb zo’n stil vermoeden dat dat komt omdat mizzD’ke er iets over schreef vandaag.  Ben nog niet gaan kijken naar haar blog… doe ik straks zeker. Eerst maar even zelf wat neerkrabbelen…

Tja, wat zal ik zeggen… ik heb m’n blog, welke ik 9 jaar geleden opstartte,  verwaarloosd. Soms lig ik uren te ‘schrijven in m’n hoofd’. De momenten dat ik niet kan slapen werken m’n hersenen op volle toeren en heb ik blijkbaar de behoefte om m’n ei kwijt te geraken; maar ik kom er dan niet toe om uit bed te springen en het ‘op papier te gooien… dat ei’. En op de momenten dat ik rusteloos thuis zit blokkeer ik bij het idee om wat ik dan voel op papier te zetten.

Het heeft helemaal niet te maken met dat ik zwartgallig ben of zo… neenee… soms wel een beetje down en soms een beetje eenzaam maar meestal geef ik mezelf een schop onder de kont en dan doe ik enkel dingen die ik op dat moment leuk vind.

Ik weet ook wel dat woorden helend werken; dat woorden een beter inzicht kunnen geven in jezelf en je problemen; woorden zijn goed voor de geestelijke gezondheid en misschien moet ik dus maar weer wat regelmatiger komen schrijven hier.

Er zijn genoeg dingen om over te schrijven. Hoeft niet steeds kommer en kwel te zijn. Er zit zoveel in het leven; elke dag weer…

Ik ben alvast blij dat ik er na 9 jaar nog steeds ben en dat het – naar omstandigheden – vrij goed gaat.

Dank aan diegenen die hier soms nog eens passeren en nog meer dank aan diegenen die af en toe een reactie achterlaten. Is fijn! X

 

Heb zin om er een glas op te drinken! Eentje met bubbels… drinken jullie mee? Proost.

--------------------------------------------------------------------------------------------------

Linken naar de mooie 'Romeverslagen' van mizzD (waarvoor heel veel dank!)

 

 

 

23-11-14

Verrassend Antwerpen...

Extra dagje aan verjaardag M. gebreid. Nog Bongobon gevonden in schuif voor luxe-ontbijtje... richting Zuiderterras Antwerpen dus. Prachtig weer, prachtig zicht daar. 't Scheld zag er goed uit; belicht met mooie ochtendzon. We zaten hoog en droog en klonken met bubbels. Deed deugd.

ontbijt23-11-2014Zuiderterras.jpg

Dan wild op weg... euh in het wilde weg (zonder stadsplannetje dus...) gaan stappen richting 't MAS. (komt ervan als je bubbels drinkt... tekst komt er niet meer uit...)

Via de 'kleine' straatjes in de binnenstad eerst even langs het mooie Hendrik Conscienceplein aan de St. Carolus Boromeuskerk. Zalig vertoeven daar... terrasjesweer en dat kon je zien.

'Dag van de wetenschap' vandaag. Ook in het M.A.S.

Met roltrappen alle verdiepingen verkend. Niet in het museum zelf (deden we eerder al paar keer) maar in de 'hallen'. Op elk verdiep stond er wel een of andere interessante infostand.

We konden er gratis fotootje laten maken. Soort selfie. Met paar drukken hier en daar rolde er een schoon prentje uit :-).

Souvenirtje van ons uitstapje. 

IMG_3497.JPG

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Op het Falconplein koffietje en dan op weg naar De Vlaamse Kaai via de Kloosterstraat waar ons autootje op ons wachtte. En zoals men weet loopt men niet in een zak dus kan men gezien worden :-). Zeker vandaag in Antwerpen... Verrassend weerzien met Emmy en haar man. Er was tijd voor een babbel en een drankje samen. Mooie afsluiter van de dag!

Antwerpen23-11-2014.jpg

(foto ©Emmy)

 

 

 

 

 

Bewust schrijf ik hier niks over hoe het nu gaat met me. Maar velen onder jullie hebben er recht op te weten hoe het met me is. Komt nog. Laat me voorlopig enkel dit zeggen: naar omstandigheden goed. Stabiel. Elke dag chemo, maar dat moet. En ik blijf de dag plukken! Zeker weten.

04-12-13

8 jaar bloggen over 'den grooten oorlog' ...

Was bijna deze 'jaardag' vergeten maar door een alerte vriendin (die quasi alle data bijhoudt Tong uitsteken, waarvoor dank) kom ik hier toch nog wat neerpennen.

'Den grooten oorlog', begonnen in 2005 en nog steeds aan de gang, deed me naar een tool grijpen om m'n gedachten neer te pennen. Soms met (heel) grote tussenpauzen; dat wel... maar het is niet al kommer en kwel (rijmt nog ook...) want hierdoor kwam ik in contact met soms heerlijke mensen.

In het begin was ik heel hard in de weer om te zoeken naar info op het net èn op lotgenotenblogs. Zo kwam ik als eerste terecht bij Elly. Een kranige jonge vrouw die ondertussen de (ongelijke) strijd verloren heeft. Ik denk nog dagelijks aan haar... toen ze net overleden was vertrok ik naar Sicilië; ik kon hierdoor geen afscheid nemen maar ik ging voor haar de Etna op en legde op 2 verschillende plaatsen haar naam in de lava. Dat had ik haar beloofd. Zij was één van de vrouwen die me leerde sterk te zijn.

8 jaar bloggen,den grooten oorlog,borstkanker,bloggen,vriendschap

Na een tijdje krijg je reacties van lezers, volgers, ... en ontstaan er soms leuke conversaties, ontmoetingen èn vriendschappen.

Vriendschappen die komen, ... die gaan, maar soms zijn er die blijvend zijn. Vriendschappen die helemaal niks te maken hebben met 'den grooten oorlog' en dat is maar goed ook. Die zijn goud waard! Want steeds ten strijde trekken zonder het geweer eens van schouder te veranderen daar wordt een mens niet vrolijk van. Dus probeer ik meestal wel 'de dag te plukken' en mee te nemen wat ik kan...al gaat dat gaandeweg wat moeilijker.

Van 'grooten oorlog' gesproken: gisteren was ik in Zonnebeke (daar waar gisteren dat verschrikkelijke ongeval gebeurde op de snelweg van Ieper naar Kortrijk...); m'n beschermengeltje zat blijkbaar op m'n schouder en loodste me veilig via andere mistige wegen tot bij m'n doel. Toen we 2 keer over de brug vd snelweg reden op zoek naar een uitweg zagen we onder ons de ravage. Het leek inderdaad of er een bom was gevallen... zoals in 'den grooten oorlog'. Dit beeld zal me nog lang bijblijven...

Later op de dag bezochten we het Memorial Museum Passchendaele 1917 in Zonnebeke. Het vertrekpunt bij uitstek voor een bezoek aan de frontstreek. 'Den grooten oorlog' denderde als een trein in m'n brein... 

Hier wordt al 8 jaar gevochten maar wat daar allemaal gebeurd is (en nog gebeurt in deze wereld...) dat gaat m'n petje te boven.
 

Dank aan iedereen die nog komt kijken of hier soms iets geschreven staat :-)
Dank aan iedereen die hier soms een reactie achterlaat!
Lieve groet,

L. 

04-11-13

8 jaar.veer.kracht...

Je verliest gaandeweg de hoop,
je verliest gaandeweg je dromen,
maar er is nog de wil...

en met de hulp van deze hoop 'bond'genoten (= dosis 1 week)
gaat het weer even...
niet zoals het zou moeten zijn
maar genoeg om me weer te laten dromen... 

 

XelodaIMG_2229.JPG

IMG_2227.JPG

In die 8 jaar steeds weer neergeduwd worden & telkens weer op'veren, doet de rek er uitgaan.
Maar de wil is er en het enthousiasme... om uit te kijken naar nog prachtige momenten die ik binnenkort mag beleven. (Ik word nl. weer oma volgend jaar :-) ...) 

Steeds weer grenzen verleggen, doelen voor ogen houden, negatieve dingen proberen omzeilen of ombuigen, ... maar het meest van al helpt een 'warme hand' om je schouder (die van m'n zoon oa aan The Point in PB), een 'er zijn' als je elkaar nodig hebt, een vriendschapsband, een bemoedigende blik, een 'zonder-woorden-begrijpen', een kinderlach, een goed gesprek, een zomaar uit het niets een knuffel, de blije gezichten van dochter en kleindochters als je er na lange tijd weer bent, het heerlijke stemmetje van kleinzoon T die me doet smelten..., enz...

Dank iedereen die er gewoon 'is', die meeloopt op m'n tocht en voor wie ik nog iets mag betekenen.

(4 november 2005: start to ^^run^^- 4 november 2013: still go on to ^^run^^....)
 

09-01-10

Afscheid van een vriend ...

Er zouden hier eigenlijk NIEUWJAARSWENSEN horen te staan - mooi geschreven met aan iedereen geluk, een goede gezondheid, enzomeer maar ik kan het even niet. Ze komen er zeker aan want ik wens uiteraard aan iedereen die hier (nog) komt lezen alle geluk van de wereld toe...

Maar nieuwjaar bracht een aantal verdrietige dingen met zich mee waaronder het overlijden van een vriend. Hij werd ziek een maand nadat ik het verdict kreeg van 'm'n 2de keer' maar hij startte toen met een niet zo gunstige prognose... Hij had niet het geluk nog te kunnen hopen op volledige genezing...

Dag Fr., we zijn blij jou gekend te hebben en als ik aan jou denk, denk ik meteen ook aan de fijne avond bij jullie thuis in november ll. - samen aan de afwas... zo'n eenvoudig mooi moment... Meer moest dat niet zijn... Maar er komt niets meer nu... alleen de mooie herinnering.
"Fr., vandaag begeleidden we jou op je laatste tocht... het ga je goed... en wees er maar zeker van dat we telkens als we met de 'Italiëbende' zullen samenkomen we het over jou zullen hebben... Vergeten doen we jou niet!"

 Deze tekst stuur ik R., zijn vrouwtje toe...

Een liefste is een schat in je hart en als je die verliest
is het alsof je een deel van jezelf verliest.
Maar de liefde die deze persoon u heeft gebracht, is niet weggegaan,
want de herinnering blijft achter.
Het kan uw hart niet onsnappen, want het hoort daar thuis.

Klem u vast aan de herinneringen en
laat die een manier zijn om uw verdriet te verzachten.
De liefde en de vreugde, het plezier van het samenzijn dat u met elkaar deelde,
zullen u sterk maken.
U zult zich realiseren dat de tijd die u bij elkaar was, hoe lang of kort die ook was,
voorbestemd was en dat u gezegend was
dat u zo'n kostbaar geschenk van liefde in uw leven hebt gehad.

Laat uw hart kloppen met de dierbare herinneringen en vertrouw erop dat
uw geloof u op de been zal houden.
Weet dat, hoewel het leven verder gaat, de schoonheid van de liefde altijd achterblijft om u te omringen en te
omhelzen.
Uw geliefde heeFt dat voor u achtergelaten... zodat u dat voor altijd in uw hart kunt meedragen.
(Debbie Burton-Peddle )

Met onze innige deelneming.

IMG_2359

08-07-08

How to navigate through menopause...?

With humor of course Cool !!

Alvorens ik verder ga met mijn reisverslag even een oppeppertje voor een speciale vriendin 'Dee' uit Pittsburgh!! en voor al mijn andere vriendinnen in dezelfde situatie Knipoog .
Ik denk hierbij ook speciaal aan m'n lotgenotes die noodgedwongen (ongeacht de leeftijd...) in de menopauze gedropt worden ten gevolge van borstkanker!

Dee I hope this little story will at least make you laugh !!

The Seven Dwarfs of Menopause

The Seven Dwarfs of Menopause arrived at my door without warning:  Itchy, Bitchy, Sweaty, Sleepy, Bloated, Forgetful and All-Dried-Up.

One by one they crept into my own private cottage in the woods and started to take over my life.  The first to arrive was Itchy.  I developed this itch on my right calf that was so irritating, I wanted to scratch the skin right off my body.

Then Bitchy came to my door.  No longer was my PMS contained to one or two days a month-it felt like constant PMS.  Then I would swing from Bitchy to Weepy for God's sake, what was wrong with me?  Ding-dong......It's the middle of the night and Sweaty has crawled into bed with me.

Oh, yes, Sweaty brought embarrassing hot flashes and introduced me to night sweats where it seemed as if a faucet had been attached between my breasts.

Of course!  Sweaty brought about Sleepy because I was tired all the time.  I would wake up so many times in the night and not be able to get back to sleep.

Bloated crept in slowly, my once-svelte figure got thick through the middle section, even though I was following my weight-loss program that had worked so well for so many years!

I can't quite remember when Forgetful arrived, but one day my brain stopped working.  I considered myself a pretty focused woman until Forgetful came and I could not keep a coherent thought in my brain.  Am I getting Alzheimer's?  I wondered.

Last, All-Dried-Up slowly encroached upon my happy marriage.  This was probably the most unpleasant of the dwarf family.  Sex was no longer on the top of my list...or on my list at all.  My husband would give me that knowing look, and I would think, "Frankly, I'd rather have a smoothie."

Menopauze

24-06-08

Verrassing! :-)

viva espanaHallo beste lezers van Lucretia's blog!

Nee nee...ik ben Lucretia niet! Dus ook  'hallo lieve Lucretia! Lachend 
Ik ben mizzD en ik schrijf hier eens een postje op het blogje van mijn goeie (blog-)vriendin om haar te verrassen! Zij zelf zit nog lekker een paar daagjes onder de Spaanse zon naast een mooie waterval een boek van Aspe te lezen, zo liet ze me vandaag per sms weten...en komt pas vrijdag terug! Ik wil haar graag met een klein gedichtje alvast weer van harte welkom terug heten! Smile

14 

Ode aan het verlof!

Na een stressy tijd vol vragen,
Vol van onderzoeken en mislukte scans
Kon Lucretia dan toch verlof gaan vieren
Als een heel gelukkig mens.

De reis ging naar het mooie Spanje...
Zonnig weer! Dat is alles wat ze wou
En dat heeft ze ook gekregen
De lucht was alle dagen prachtig blauw!

Van de Pyreneeën tot Extremadura
Het zonnetje scheen, maar warm werd het wel!
En een klein valletje in een kerkje
Zorgde voor een blauw onderstel...(oeps!)

Maar dat mocht de pret niet drukken
Zij trokken gewoon half Spanje door
Een camper ( of een mobilhome zo jullie willen),
Dat is daar toch wel handig voor!

Wat zullen we straks hier kunnen genieten
Van een ongetwijfeld mooi fotoverslag
Carpe Diem, als altijd het motto!
Puur genot van dag tot dag!

Als er iémand dat verdiend had...
Zo heerlijk een paar weekjes in de zon
Dan was het deze blogvriendin wel
Ben écht blij voor haar dat het kon!

Lieve groetjes, mizzD.

325916424_small

Als kleine bonus een foto van ons beiden, gemaakt in Gent door TALLEKE !

( denk dat je het wel goed vindt dat ik die hier plaats hè Tal! Knipoog)

luce en ik

21:02 Gepost door Lucretia in Vriendschap | Permalink | Commentaren (24) |  Facebook

06-02-08

Een vriend ...

Een vriend is iemand die vraagt

wanneer je terug komt

is iemand die nooit ongelegen komt

maar die ook voelt

wanneer hij alvast komen moet

is iemand die nog komt

als niemand meer komt.

hartje

23:13 Gepost door Lucretia in Vriendschap | Permalink | Commentaren (4) | Tags: een vriend, vriendschap |  Facebook

31-01-08

Volg de gids... Gent voor fijnproevers...

Je hebt zo van die dagen waar je naar uitkijkt en waarvan je hoopt dat er niks zal mis lopen.
Ik had een afspraakje om U tegen te zeggen; met 3 Madammen zou ik zaterdag de hort op gaan in Gent.

Vrijdagavond 2 wekkers gezet (euh...correctie... moet zaterdagavond zijn natuurlijk!) zodat ik me zeker niet zou verslapen. ’s Ochtends word ik gewekt door M. en het is pikdonker in de kamer. Niet gewoon donker… maar echt donker. Normaal komt er enigszins licht door de gordijnen maar nu was het wel heel erg donker. “Euh…” Wat scheelt er vraag ik. “Geen electriciteit… niet in huis en niet op straat”.

Grrrrrrrr… dat betekende geen licht en geen elektrische verwarming in de badkamer maar ook geen verwarming in de eetkamer… en erger nog: een koude douche en ik kon mijn haren niet föhnen… de dag begon goed.
Om 9 uur was de stroompanne voorbij en begon ik mij, in een race tegen de klok, klaar te maken.

Ondertussen komt er een sms’je binnen van mizzD dat er problemen zijn met haar treinverbinding en dat ze mogelijks te laat zal zijn. Even later sms ik dit door (ja de moderne tamtam hé…) naar Talleke zodat zij ook op de hoogte is en zij laat me op haar beurt weten dat ze ook moet hollen want ze heeft zich verslapen… Naderhand hoorde ik van Dingske dat zij zich een hoedje schrok toen ze aankwam aan het station van Harelbeke want dat bleek dicht te zijn.

Oh help… de Wet van Murphy?

Enfin alles is nog goed gekomen (zoals jullie al waarschijnlijk kunnen lezen hebben bij Talleke, Dingske en MizzD).

Zondag zou ik de dames ‘gidsen’ in Gent met als uiteindelijk doel die fameuze overheerlijke wafel in Etablissement Max!

De_Vier_Musketiers_Gent 054

Als verrassing voor mizz’ke (zij was jarig geweest) had ik aan de manager van de zaak gevraagd of hij iets ‘speciaals’ kon doen voor een jarige. Toen de gelagzaal gevuld werd met de ‘happy birthday-muziek’ en de ober mizzDeeke’s wafel bracht met de ‘vuurwerksterretjes’ erop was ze toch even uit haar lood geslagen. Missie geslaagd! Ze was echt verrast!

De_Vier_Musketiers_Gent 052

Wat ik nu jammer vind is dat ik niet alle foto’s kan plaatsen die ik nam. Er zitten zulke leuke bij maar ja, een paar dames willen niet ‘frontaal’ op de blog en dan respecteer ik dan hé.

De_Vier_Musketiers_Gent 056&

Ik geef hier ook nog even de link mee van de wandeling die ik met hen deed.

We hebben ons kostelijk geamuseerd. Het begon al in het station Gent St. Pieters waar we nog even moesten wachten op mizzD. De schwung zat er al direct in en dat is zo de ganse dag doorgegaan.
We hielden een ‘drinkpauze’ in de Dulle Griet – waar we uiteraard proefden van onze heerlijke Belgische bieren en zetten onze weg verder door straatjes en steegjes, naar pleintjes en bruggetjes.

De_Vier_Musketiers_Gent 039De_Vier_Musketiers_Gent 035De_Vier_Musketiers_Gent 046De_Vier_Musketiers_Gent 042

 

 

klik op de kleine foto's om te vergroten !

 

 

 

 

 In Café Théatre (!! best brasserie of Belgium '') proefden we nog een wijntje en na afscheid genomen te hebben van Dingske (onze moederkloek) trokken we naar een gezellig adresje (de Savarin op de Vrijdagsmarkt) voor  ons ‘laatste avondmaal’.

De_Vier_Musketiers_Gent 034

Wat we allemaal verteld hebben die dag? Euh… niet veel zinnigs… maar we hebben wel heel veel plezier gemaakt. “’t Heeft zo deugd gedaan, ’t heeft zo deugd gedaan aan ons ‘hertse’, aan ons ‘hertse’…”  Voor mijn part voor herhaling vatbaar hoor!

De_Vier_Musketiers_Gent 015De_Vier_Musketiers_Gent 016De_Vier_Musketiers_Gent 017De_Vier_Musketiers_Gent 018

 

 

 

 

De_Vier_Musketiers_Gent 021De_Vier_Musketiers_Gent 023De_Vier_Musketiers_Gent 020De_Vier_Musketiers_Gent 024

 

 

 

 

Deze foto's zijn genomen in de Werregarenstraat - het graffitistraatje: één van de leukste steegjes in Gent.

De_Vier_Musketiers_Gent 048De_Vier_Musketiers_Gent 025

De_Vier_Musketiers_Gent 026De_Vier_Musketiers_Gent 031

 

 

 

 

De_Vier_Musketiers_Gent 070

01-08-07

Kadootje (s) gekregen ...

P1060083

P1060090

P1060095

 

Leuk hé... van A'ke gekregen! Straks komt er nog een 'verhaaltje' bij... Nu even genieten van het zonnetje. Vanavond ben ik er terug.

Maak er een fijne dag van allemaal !

En A'ke... NEN DIKKEN MERCIE... mijn duimpjes zijn heel blij. Ik weet dat je voor hen hebt geduimd!

!! klik eens op de bovenste foto voor een op'kikkertje' !!

 

Update 23 uur : ik kan vanavond mijn belofte niet meer waarmaken om bij dit postje nog een tekst te plaatsen. Wat vannacht begon als 'slecht slapen, woelen, keelpijn' is vanavond precies richting 'een griepje' aan het uitgaan. Rillingen, lichte verhoging, pijnlijke spieren en nog meer keelpijn.

Het is dus verstandiger om onder te wol te gaan.

Sorry, en lief aan diegenen die nog eens langskwamen.

10-04-07

Oproep ! Wie stuurt een kaartje naar Marc? ...

Dit vond ik op Marc Vloeberghs blogje (geschreven door Anita...)

"WIE DOET ER MEE???

Ik wil iedereen die hier een bezoekje brengt , vragen om een kaartje op te sturen naar Marc. Nu ben ik wel erg vroeg maar ik weet niet precies hoelang het duurt voordat de kaartjes bij hem bezorgd worden.

Hij is vrijdag aanstaande de 13e jarig en hij ligt nog in het ziekenhuis. Nu is er de mogelijkheid om een digitale kaart naar hem op te sturen en ik zou het leuk vinden als hij er héél veel zou krijgen. Dus klik even op deze link en dan hoef je alleen even deze gegevens in te vullen en wat gegevens van jezelf natuurlijk anders weet hij niet van wie de kaart afkomstig is.

Hij heet dus Marc Vloeberghs en komt uit Putte. De afdeling is 445 en de kamer is nummer 11." (geschreven door Anita)


Ik zou het fijn vinden dat we met z'n allen een digitale kaart zouden sturen. Het kost niets en ik denk dat we er Marc een groot plezier zouden mee doen. Denken jullie ook niet??? Klik dus op die link hierboven en vul de nodige gegevens in. In het ziekenhuis wordt de kaart voor hem geprint en aan hem bezorgd. DOEN DUS !!

(ps: de afdeling en kamernummer zijn vandaag gewijzigd - ik heb ze dus hierboven al aangepast!!)

 

17-02-07

Eventjes stilstaan ...

Vriendschap

verarmend van weelde

en

winnend verliezen

genezend verzieken

en vrij zijnde

niet kunnen kiezen

dat is

de verdwazende wijsheid

van ons

waanzinnig jachten

naar rust.

zo spelen wij kwijt

- voor eens? Voor altijd? -

die (h)eerlijke rijkdom

vrienden en tijd

en wij zijn er ons

niet

van bewust.

daarom vraag ik u,

vrienden,

om 's hemels wil

houd ruimte

voor vriendschap

en sta

af en toe

eens eventjes

stil.

 

Gedicht van Rita Reene

Bron: ‘Vrouw’ http://www.markantvzw.be

21:13 Gepost door Lucretia in Vriendschap | Permalink | Commentaren (18) | Tags: vriendschap, even stilstaan |  Facebook

12-12-06

Jacht op loslopend wild ... Mysterie opgelost ...

De laaste dagen is het hier een geklik over en weer... van de blog van Emmy, naar die van Beesken... ook nog eens kijken bij Breydel natuurlijk en hier is het ook den zoete inval... Waarom? Wel waarschijnlijk om de enige echte ware Breydel met zijn Wietje te zien te krijgen. Het lijkt wel jacht op loslopend wild.

Om jullie allemaal een betere nachtrust te bezorgen zal ik nu de enige en echte Breydel en Wietje in hun blootje zetten!

Euh... zonder vermomming bedoel ik hé! Ik las bij mizzD ook al dat ze zo slecht slaapt de laatste dagen - ze heeft vannacht zelfs schaapjes geteld... en dat wil ik jullie toch besparen.

Houdt jullie vast hé....hier komen ze.... taraaaaaa

Rudolf krans

oh nee.... foutje... nog even proberen...
 
Animation2

Oeps nee.... 3de keer laatste keer...!

IMG_9635

En merken jullie niks??? Emmy en ik kregen geen koffie... nee, nee, Breydel vond dat we al te veel hadden 'gekoffiekletst of is het gekletstkoffiet of kletstgekoffiet' ...

En neen.... Beesken die krijgen jullie deze keer ook niet te zien. Die was druk doende haar keramiek aan te prijzen... Jammer, volgende keer misschien!

rendierlichtjes

Dé WAARHEID achterhaald ...

Zoals jullie al wel hebben kunnen lezen bij Beesken, Breydel en Emmy (en hier ook natuurlijk) zijn we elkaar tegengekomen op de Kerstmarkt in Itterbeek (bij Brussel) maar wat lees ik nu bij Beesken??? Breydel zou gisteren een foto van haar hebben gepubliceerd op zijn blogje (boven midden) maar ik herken Beesken daar niet op... Raar is dat... ik heb ook een foto van haar genomen en daarop ziet ze er wel heel anders uit... Beesken, Beesken, wie is nou de echte?

IMG_9624

IMG_9627IMG_9632

IMG_9626

 

 

 

 

Wil de echte BEESKEN dan nu opstaan...

11:04 Gepost door Lucretia in Vriendschap | Permalink | Commentaren (13) | Tags: beesken, breydel, emmy, kerstmarkt, itterbeek, brussel |  Facebook

11-12-06

Leuk weekend ...

Men kan zo van die weekends hebben die blijven 'plakken'... ik bedoel dat je er zoveel plezier aan beleefde dat je nog dagen nageniet. Wel vorig weekend was er zo eentje...

Enkele maanden geleden kreeg in van de 'Italiëvrienden' een speciaal geschenk met daarbij de opdracht om daar binnen een bepaalde tijd een keramiek mee te kopen. Ik zocht en ik vond toen 2 zeer mooie beelden bij een blogvriendinnetje. Ik vernam van haar dat zij vorig weekend op de kerstmarkt in Itterbeek zou staan ... en het leek me een leuk idee om haar daar een bezoekje te brengen. Heb toen met een ander blogvriendinnetje daar afgesproken. Met Emmy zou het een eerste ontmoeting worden. Emmy was nl. de eerste die vorig jaar een reactie op mijn weblog plaatste.

Samen met mijn zus M. hebben we een heel toffe, leuke, verrassende namiddag beleefd. Beetje rondgewandeld op de indoor kerstmarkt - hier en daar iets gekocht - een kwisje meegedaan en Cd'tje gewonnen met kerstliederen en véééééééél gebabbeld. G. de partner van Beesken kwam ons meedelen dat er daar nog een bloggertje bleek rond te lopen - eentje met een zééééér grote hoed op en vergezeld van zijn lief vrouwtje Wietje. Toen ik Breydel daar voor 't eerst zag was de verrassing wel compleet. Ik had een heel ander type man verwacht - 'k weet eigenlijk niet goed waarom; je maakt je zo een voorstelling van iemand aan de andere kant van de virtuele wereld en dan blijkt dat een totaal ander type te zijn; raar en heel leuk tegelijk. Nee dames, het is dus geen 'oude facteur' zoals ik me had voorgesteld maar een stoere bink met een tof vrouwke.

Ik wou jullie zooooooo graag een foto bezorgen van die ontmoeting maar er is blijkbaar iets fout gegaan... Zowel Prins Willem-Alexander als Maxima en ook de Kerstman waren daar aanwezig en op het ogenblik dat G. de foto nam zijn ze ongemerkt voor de lens gelopen... Niets aan te doen...

Van links naar rechts zou u normaal volgende personen moeten zien: Emmy, Breydel en Wietje, Beesken en ik.

Kerstmarkt

Na een wel zeer lange 'koffieklets' ben ik heel tevreden huiswaarts gekeerd - het is raar: je 'kent' elkaar enkel van het bloggen - hier en daar eens een reactie plaatsen en plots zie je elkaar in het echt en dan blijkt dat op het eerste zicht nog te klikken ook... Moeten we zeker nog eens overdoen!

Gisteren - zondag - was nog zo'n leuke dag. 's Middags kwamen onze zoon H. en K. onze dochter met Rune hier eten. Na een gezellige maaltijd zijn Marc en ik samen met H. naar Zeeland / Veere vertrokken voor een wandeling aan het Veerse meer. Met het mooie weer had ik geen zin om binnen te blijven en Veere is eigenlijk niet zo ver. Het was de eerste keer dat ik daar kwam. Veere is een historische stad op het voormalige eiland Walcheren in de Nederlandse provincie Zeeland. Het ligt ten noordoosten van Middelburg aan het kanaal door Walcheren en aan het Veerse meer. Bevallige stad met leuke winkeltjes en gezellige bistro's. Zeer mooi en rustig om te wandelen zo langs het water. We kwamen maar enkele wandelaars met honden tegen... Midden december zou het eigenlijk toch vrij koud moeten zijn maar het leek net een lentewandeling... Zeker voor herhaling vatbaar!

19-11-06

Claude ...

dyn005_original_643_581_pjpeg_45508_67767fce4fc220f53c1a584d70bab8e2

Claude was een zeer goede jeudvriend van mijn man. Een bijzonder iemand... hij hield van de mooie dingen in het leven: zijn gezin, genieten, fotografie, mooie teksten, Toon Hermans, fijne humor, enz... Hij stierf echter veel te jong... 42 jaar pas... aan darmkanker.

Toen we eens daar waren zag ik boven zijn deur een tekst hangen die me heel erg raakte en me ook deed nadenken... Hij heeft die tekst later uitgeprint voor mij en ik wou die ook inkaderen om boven de deur te hangen zodat ook mijn kinderen en ikzelf die tekst regelmatig zouden lezen... Dat kadertje is er nooit gekomen... maar vandaag vond ik die tekst terug... en het deed me met weemoed terug aan Claude denken.

Ga nooit heen...
Ga nooit heen zonder te groeten,
ga nooit heen zonder een zoen.
Wie het noodlot zal ontmoeten,
kan het morgen niet meer doen.
Ga nooit heen zonder te praten,
dat doet soms een hart zo'n pijn
Wat je 's morgens hebt verlaten,
kan er 's avonds niet meer zijn.

*Toon Hermans*

15:37 Gepost door Lucretia in Vriendschap | Permalink | Commentaren (19) | Tags: vriend, kanker, cancer, gedicht, weemoed |  Facebook

05-11-06

10.000 klikjes ...

tatty22
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Dag lieve bloggertjes en bezoekers. Ik zag daarnet dat het tellertje van mijn blogje op 10.000 stond. Ik schrok er warempel van want ik houd me normaal niet zo bezig met tellertjes...maar dit getalletje heeft toch iets magisch, niet? Iets symbolisch misschien ook.

Dit heb ik aan jullie te danken, mijn regelmatige bezoekertjes! Ik schenk jullie allen een 'symbolisch' bloemetje en wil van hier uit samen met jullie het glas heffen. (heb hier nog wel een goed flesje Champagne staan) Proost !

Wie mijn 10.000-ste bezoeker was weet ik niet. Hij of zij mag zich altijd melden dan zet ik hem of haar nog eens extra in de bloemetjes.